Ενα λουλούδι πάνω {LF}στα χαλάσματα

Η περίπτωση του ποιητή Κωνσταντίνου Βορβή έχει το ενδιαφέρον της ως προς το γεγονός πρώτα – πρώτα της εκδοτικής τακτικής που έχει ακολουθήσει, δώδεκα συλλογές σε διάστημα δύο χρόνων (!). Δεν θα σταθώ σ’ αυτό. Το αναφέρω απλώς ως παραδοξότητα. Μια παρέκκλιση απ’ τις παγιωμένες συνθήκες του χρόνου που μεσολαβεί από τη μια έκδοση στην άλλη.

Θα σταθώ, όμως, στη μικρή ποιητική συλλογή του με τίτλο «Πατήσια». Μια καταγραφική ποιητική βόλτα στην ομώνυμη αθηναϊκή συνοικία. Αλλιώς θα μπορούσαμε να πούμε πως πρόκειται για ένα περίπατο όπου ο ποιητής, μέσα από εικόνες της περιοχής που γίνονται φωτογραφικές λήψεις από τον ίδιο τις τοποθετεί, πλάι στα ολιγόστιχα ποιήματα. Ο,τι συλλαμβάνει το μάτι του αποτυπώνεται διττά, έτσι η ατμόσφαιρα που δημιουργεί ισχυροποιείται. Τα Πατήσια θεωρούνταν ως και την επέλαση της αντιπαροχής και την ανοικοδόμηση – μεταπολεμικά κυρίως – πολυκατοικιών, μέρος εξοχικό, ένα προάστιο, τόπος αναψυχής, για τους κατοίκους των Αθηνών. Για τον ποιητή γίνεται τόπος έμπνευσης και μετάδοσης της ποιητικής σκευής του.

Αν ο Νίκος – Αλέξης Ασλάνογλου (1931-1996), προσπάθησε και επέτυχε να δώσει με τα ποιήματά του τη φθαρτότητα του ανθρώπου και των πραγμάτων παραφράζοντας καταχρηστικά τον Καρυωτάκη. Ή μιας φλόγας ισχνής, με τη δύναμη της οποίας μπορεί ο δρόμος του ποιητή μέσα από συντρίμμια και χαλάσματα να φωτισθεί ξανά, ο Βορβής στον αντίποδα στέκεται επάνω στα χαλάσματα και αφήνει ένα λουλούδι. Δεν επιζεί η ονειρικότητα ούτε κατεργάζεται με άλλον τρόπο πέραν του ήδη υπαρκτού, τον κόσμο. Οπότε τι παραπάνω ή τι πέρα από αυτό ν’ αποδοθεί;

Οι καταβολές του εδράζονται στους Λευτέρη Πούλιο και Αλέξη Τραϊανό. Αναφέρω τους δυο ποιητές ενδεικτικά μεταξύ άλλων, βλέποντας καταφανή επίδραση. Ο ίδιος όμως αποστασιοποιημένος από τους «πατέρες», αφαιρετικός ως τον βαθμό που το ποίημα στεγνώνει για να μείνει ατόφιο, αυτούσιο το υπαρξιακό του αδιέξοδο. Απογευματινός αέρας / σαν θανατική πνοή / ενός αγγέλου εκπεσόντος / από τον ιδεατό μας / παράδεισο. Τα υπόλοιπα στοιχεία (πολυκατοικίες, άμορφα δέντρα, ηλεκτρικός, σκουριασμένα συρματόσχοινα, κεραίες τηλεοράσεων κ.ά.) συνθέτουν το σημερινό σκηνικό της περιοχής η οποία βρίσκεται εξ ορισμού σε πλήρη ταύτιση με ό,τι και όσα ο ποιητής καταθέτει.

Ο Γ. Κατραούρας είναι απόφοιτος του ποιητικού εργαστηρίου του ιδρύματος Τάκης Σινόπουλος. Εχουν εκδοθεί οι ποιητικές συλλογές του: «Οι τρίτοι Σιδώνιοι» (Εκάτη, 2018) και «Τα κόκκαλα της γλώσσας» (Γκοβόστης, 2021).