Στον παράδεισο του Μπίστη

Τρεις διαφορετικές παράμετροι εντοπίζονται στο κομφούζιο της διαδοχής στον ΣΥΡΙΖΑ. Η πρώτη αφορά το πότε, δηλαδή τον χρόνο εκλογής του νέου αρχηγού, δεδομένου ότι επίκεινται αυτοδιοικητικές εκλογές τον Οκτώβριο και ευρωεκλογές σε έναν χρόνο. Επομένως, ο αρχηγός θα πρέπει να εκλεγεί πριν ή μετά τη νέα εκλογική δοκιμασία του προσεχούς Οκτωβρίου; Η δεύτερη παράμετρος αφορά το πού, δηλαδή την πολιτική κατεύθυνση προς την οποία θα πρέπει να κινηθεί ο νέος ΣΥΡΙΖΑ, ο άνευ σκόρδου, για να θυμηθούμε τον αποχωρήσαντα τεράστιο ηγέτη, που πρώτος παρομοίασε τον εαυτό του με το σκόρδο και το κόμμα του με τη σκορδαλιά. Θα είναι συνεπέστερος στη ριζοσπαστική (δηλαδή, ακροαριστερή) κληρονομιά του ο νέος ΣΥΡΙΖΑ ή θα στραφεί προς την ευρωπαϊκή Κεντροαριστερά; Από το 2015 εκκρεμεί αυτό το δίλημμα. Τέλος, η τρίτη παράμετρος αφορά το πρόσωπο του διαδόχου. Θα είναι η Εφη ή ο Γιούκλιντ; Ο Πολάκης ή ο κύριος 13-0;

Αυτά είναι τρία διαφορετικά πράγματα, όμως στον ΣΥΡΙΖΑ τα συζητούν όλα μαζί και ταυτοχρόνως. Βρίσκονται, δηλαδή, εκεί που μεταφορικά θα το έλεγα «παράδεισο του Μπίστη»: ένα διαρκές καφενείο, με ατέρμονη και άναρχη κουβενταρία, από την οποία άκρη δεν πρόκειται να βγει. Ο λόγος για τον οποίο συμβαίνει αυτό είναι επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ, όσο καλά και αν κρυβόταν πίσω από τις διαδικασίες, ήταν ένα προσωποπαγές κόμμα, βασιζόμενο στην προσωπικότητα του αρχηγού του. Αυτός έφερνε τον κόσμο και τις ψήφους και δευτερευόντως οι πολιτικές που εκπροσωπούσε. Οσο λειτουργούσε αυτή η ισορροπία και συνεκτικό ιστό τους είχαν την εξουσία ή τη βάσιμη προσδοκία της, όλα πήγαιναν καλά και οι διαφορές χωρούσαν κάτω από το χαλί. Επόμενο ήταν μετά την εκλογική πανωλεθρία να ακολουθήσει το γαία πυρί μιχθήτω.

Δεν αξίζουν λύπηση, εννοείται. Εξάλλου, αυτό τους αρέσει και το λέω σοβαρά. Ο μαζοχισμός είναι επιλογή τους, προκειμένου να συντηρείται η πίστη αμείωτη παρά τις διαψεύσεις της πραγματικότητας – είναι μια ψυχολογική διεργασία αυτή, που παρατηρείται και σε άλλες θρησκείες. Δεν είναι συμπτωματικό ότι, στη συζήτηση επί των προγραμματικών, η Εφη Αχτσιόγλου μίλησε για «τον δύσκολο αλλά πλέον όμορφο ρόλο» του ΣΥΡΙΖΑ στη νέα Βουλή. Επανέλαβε, δηλαδή, αυτό που είχε πει και ο Τσίπρας παραιτούμενος και, κατά κάποιο τρόπο, η θεωρούμενη επικρατέστερη διάδοχός του έδειξε ότι παραλαμβάνει από τον παραιτηθέντα τη σκυτάλη του μαζοχισμού και της μιζέριας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται, κατ’ αρχάς, να συμφιλιωθεί με τη δημοκρατία και τους θεσμούς της, εννοώ την πραγματική δημοκρατία, την «αστική», όπως τη λένε με διάθεση υποτιμητική. Αυτό είναι η ρίζα του υπαρξιακού τους και τα υπόλοιπα έπονται. Ο ισχυρισμός μου τεκμηριώνεται με τρία στοιχεία. Το πρώτο είναι η θεωρία την οποία ασπάζονται, περί των αρμών της εξουσίας. Είναι μια θεώρηση του προβλήματος της διακυβέρνησης, που υπονοεί ότι η πρόοδος δεν βρίσκεται στις συνταγματικές διαδικασίες αλλά στην υπέρβαση και την ανατροπή, δηλαδή στην επανάσταση. Το δεύτερο στοιχείο είναι η προσπάθειά τους να παρέμβουν στους μηχανισμούς της δημοκρατίας, με την εισαγωγή της απλής αναλογικής, η οποία όμως αποδείχθηκε καταστροφική για τους ίδιους. Το τρίτο είναι η έκδηλη ακόμη και τώρα άρνησή τους να δεχθούν το εκλογικό αποτέλεσμα.

Την άρνηση αυτή υπονοεί, λ.χ., η θέση που ανέπτυξε από το βήμα της Βουλής ο Σωκράτης Φάμελλος ότι «η τετραετία της ΝΔ δεν ήταν νικηφόρα για την κοινωνική πλειοψηφία». Τι μας λέτε, σοβαρά; Το ίδιο, αλλά τελείως ωμά, λέει και ο Μπαγκς Μπάνι της ερευνητικής δημοσιογραφίας στο εβδομαδιαίο του editorial (sic), όπου σημειώνει ότι ο Μητσοτάκης «κατάφερε να εκλεγεί για δεύτερη φορά, παρότι υστερούσε ως πολιτική συγκρότηση από τον βασικό του πολιτικό αντίπαλο». Για τους ανθρώπους αυτούς, η όποια ηθική διάσταση του αποτελέσματος είναι υπεράνω της πλειοψηφικής λογικής, δηλαδή τι θέλουν οι περισσότεροι. Δεν υπάρχει περίπτωση ο ΣΥΡΙΖΑ να μη συρρικνωθεί ακόμη περισσότερο. Οι άνθρωποι βρίσκονται δεκαετίες πίσω. Γι’ αυτούς το τείχος έπεσε στις 25 Ιουνίου του 2023…