«Με την κίνηση μπορείτε να ακυρώσετε την κόλαση»

Τέσσερις άνθρωποι ζουν σ’ έναν παράξενα απομονωμένο κόσμο. Μακριά από κάθε άλλο έμβιο ον, βουλιάζουν σε μια άχρωμη και ζοφερή ύπαρξη. Η μόνη τους διέξοδος, άλλοτε για να κρατούν σε απόσταση το πεπρωμένο κι άλλοτε για να θέσουν την πλήξη τους υπό έλεγχο, είναι να χορεύουν. Χορεύουν καθημερινά, με θέρμη, με πάθος μέχρι να βιώσουν την πιο επαναστατική πράξη απ’ όλες: να επιτρέψουν στους εαυτούς τους να εκπλαγούν από τη ζωή. Αυτό είναι το «The others», η παράσταση χορού του Αντον Λάτσκι, η οποία θα παρουσιαστεί στις 16 Ιουλίου στην Καλαμάτα, στο πλαίσιο του 29ου Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού της πόλης που φέτος θα πραγματοποιηθεί από τις 14 έως τις 23 Ιουλίου.

Το βραβευμένο «The others» πρωτοπαρουσιάστηκε στο Charleroi Danse τον Μάιο του 2021 και η δημιουργία του στηρίχτηκε σε κείμενα που έγραψε η χορογράφος Ελεονόρ Βαλέρ Λάτσκι, δίνοντας έμπνευση στον σύζυγό της Αντόν Λάτσκι να στήσει τον δικό του χορευτικό κόσμο επί σκηνής. Οι τέσσερις χορευτές της παράστασης είναι εγκλωβισμένοι σε μια ζωντανή κόλαση φτιαγμένη από πλαστικό και είναι περικυκλωμένοι από αδιαπέραστες, ημιδιαφανείς οθόνες, μια επιλογή με πολλούς συμβολισμούς. «Ο λόγος για τον οποίο έβαλα τους τέσσερις χαρακτήρες πίσω από πλαστικούς τοίχους είναι για να επιστήσω την προσοχή μας στο πόσο κρίσιμο και επείγον είναι να “αισθανθούμε”. Να βιώνουμε τις αισθήσεις με το ίδιο μας το σώμα. Πρέπει να νιώσουμε το σώμα μας να κινείται, το σώμα μας να κινείται στη φύση, ώστε να νιώσουμε ότι είμαστε μέρος της ίδιας της φύσης. Οτι είμαστε ένα κομμάτι της. Δεν είμαστε απλώς “μέσα” της. Η φύση δεν είναι απλώς ένα σκηνικό, ένα μέρος που πάμε διακοπές, είμαστε εμείς, είμαστε το σκηνικό, είμαστε μέρος αυτού του απίστευτου καμβά της ζωής και εξαρτιόμαστε από αυτήν με τρόπους που καταλαβαίνουμε και επίσης, είμαι σίγουρος, δεν καταλαβαίνουμε. Αυτή η σύνδεση είναι κυριολεκτικά ιερή για μένα και το κείμενο που έγραψα είναι μια πρόσκληση να θυμηθούμε αυτή τη διάσταση της ύπαρξής μας», τονίζει η δημιουργός. «Νομίζω ότι το γέλιο, η κίνηση, ο χορός, οτιδήποτε απασχολεί το σώμα, μας βοηθάει να βγούμε από την κόλαση γενικά. Η κόλαση είναι ένα μέρος όπου τίποτα δεν κινείται, όλα είναι κολλημένα και δεν έχουν προοπτική. Μπορείτε να ακυρώσετε την κόλαση με την κίνηση. Αλλά μερικές φορές είναι δύσκολο, το παραδέχομαι. Επειδή αγαπάμε πολύ τις συνήθειές μας», συμπληρώνει η χορογράφος.

Η πτώση του σύγχρονου κόσμου

Το «The others», προορισμένο για νεανικό κυρίως κοινό, ξεκινάει μ’ ένα «νέο μύθο» που επινοήθηκε ειδικά για την περίσταση, υποδηλώνοντας την πτώση του σύγχρονου κόσμου μας. «Ο σύγχρονος κόσμος μας δεν έχει καταρρεύσει, αλλά θα ήθελα πολύ να δω μερικά από τα στοιχεία του να καταρρέουν. Οχι όλος. Κάποια από αυτά. Εχουμε κάνει πολλά κακά αλλά και καλά πράγματα. Είναι αναμφισβήτητο. Υποθέτω ότι ο κόσμος θα είναι πάντα ένα μείγμα και των δύο. Καλό και κακό. Απλά επειδή αυτές οι δύο δυνάμεις εργάζονται μέσα μας, υπάρχει πάντα μια κατάρρευση, όλη την ώρα. Αυτό που δεν καταλαβαίνουμε είναι ότι εφόσον ο κόσμος θα ξεμείνει σύντομα από πετρέλαιο, οι περιορισμοί θα έρθουν με πολύ βίαιο τρόπο. Θα μπορούσαμε να προβλέψουμε την κατάρρευση, για να την κάνουμε ομαλή, θα μπορούσαμε να προετοιμαστούμε. Αλλά αυτό δεν είναι αυτό που κάνουμε. Αντ’ αυτού, χρησιμοποιούμε και το τελευταίο κομμάτι πετρελαίου για την άνεσή μας, για να διασκεδάσουμε λίγο ακόμα. Ενώ θα έπρεπε να χρησιμοποιούμε ό,τι έχει απομείνει για να οργανώσουμε τη μετάβαση σε πράσινη βιώσιμη ενέργεια, παγκοσμίως», τονίζει η Ελεονόρ Βαλέρ Λάτσκι και συνεχίζει.

«Εύχομαι ο χορός να είναι μέρος της ζωής όλων μας, κάθε μέρα. Παίρνουμε κάτι βαθύ μέσω του χορού. Εύχομαι να ήταν μέρος της εκπαίδευσης. Είμαι 100% σίγουρη ότι ο κόσμος θα ήταν διαφορετικός αν οι άνθρωποι άρχιζαν να χορεύουν πρωί – πρωί πριν συνεχίσουν με αυτό που πρέπει να κάνουν: να σπουδάσουν ή να εργαστούν. Ο χορός θα έπρεπε να είναι συλλογικός και χαρούμενος. Χρειάζεται πολλή αρνητική ενέργεια για να σε βγάλει από αυτό το ευτυχισμένο, ανακουφιστικό μέρος στο οποίο μπορεί να σε βάλει ο χορός. Είναι εύκολο. Είναι δωρεάν… Τι περιμένουμε;».

«Εχουμε βλάψει την ομορφιά»

Στο κάδρο αυτού του χορευτικού μύθου, μετά την κατάρρευση μπαίνει η αναγέννηση προτείνοντας βέβαια μια διαφορετική οδό για να γίνουν τα εγκόσμια πλέον. «Αν ο κόσμος ξαναγεννιόταν, οι άνθρωποι θα έπρεπε να βιώσουν τη λύπη. Μεταμέλεια για όσα έχουμε κάνει στην ομορφιά. Εχουμε βλάψει την ομορφιά. Ακόμα το κάνουμε. Δεν μας αρέσουν τα αρνητικά συναισθήματα, αλλά είναι ο μόνος τρόπος για να αλλάξουμε. Δεν έχουμε κανένα λόγο να αλλάξουμε κάτι που λειτουργεί για εμάς, για το οποίο νιώθουμε υπέροχα. Αρχίζω να βλέπω τύψεις. Συμβαίνει ήδη. Η θλίψη, ο πόνος από το να πληγώνουμε τους άλλους που είναι ζωή ή ευημερία. Πρέπει να αγαπάμε αυτό το κομμάτι, το τρυφερό κομμάτι της καρδιάς μας. Οι καρδιές μας είναι καλές. Οχι μόνο, αλλά επίσης. Μπορούμε λοιπόν να επιλέξουμε να μην ενδώσουμε στον κυνισμό ή στον εφησυχασμό. Στο χέρι μας είναι να αποφασίσουμε να μην περιορίσουμε τον Homo Sapiens στον εγωισμό του, στην έντονη κλίση του και στην επαναλαμβανόμενη επιθυμία του για καταστροφή. Μπορούμε να αποφασίσουμε ότι το πρόβλημα δεν είναι αυτό που είμαστε. Είναι αυτό που κάνουμε. Το θέμα είναι να λάβουμε απλώς υπόψη μας το σύνολο όσων μας οδηγούν. Και να σταματήσουμε να συμπεριφερόμαστε σαν να μην μπορούμε να κάνουμε κάτι καλύτερο», δηλώνει η συνδιευθύντρια της ομάδας, η οποία είναι επίσης πτυχιούχος Φιλοσοφίας.

Αυτός ο κατασκευασμένος μύθος στην παράσταση, επιστρατεύεται από τον Αντον Λάτσκι για να θυμίσει σε όλους πως αυτό που ονομάζουμε σήμερα πολιτισμό στηρίζεται στις λειτουργίες της αφήγησης και της ιστορίας. «Η ζωή μας, η κοινωνία μας είναι οργανωμένη και βασίζεται στις αλήθειες, τις ιστορίες, τους κανόνες που έχουμε επινοήσει εμείς οι ίδιοι. Εμείς επινοήσαμε τη νεωτερικότητά μας. Ολους τους κανόνες της. Αν δεν έχουμε τη δύναμη να αλλάξουμε τους φυσικούς νόμους (ένα μήλο θα πέφτει πάντα κάτω), αλλά έχουμε τη δύναμη να αλλάξουμε τους κανόνες που εμείς οι ίδιοι έχουμε εφεύρει. Η οικονομία είναι βασικά ένα παραμύθι. Μπορούμε να αλλάξουμε τους κανόνες του παραμυθιού. Το ξέρουμε, αλλά δεν το κάνουμε. Η δύναμη της αφήγησης, η ιστορία που λέμε στον εαυτό μας, κυβερνά τον κόσμο. Καθορίζει τη ζωή μας. “Δεν υπάρχουν θεοί στο σύμπαν, ούτε έθνη, ούτε χρήματα, ούτε ανθρώπινα δικαιώματα, ούτε νόμοι ούτε δικαιοσύνη πέρα από την κοινή φαντασία των ανθρώπων”, λέει ο Χαράρι. “Ενας πολιτισμός ξεκινά με τον μύθο”, λέει ο Σιοράν. Για να φτιάξουμε έναν κόσμο, χρειαζόμαστε ιστορίες. Πρέπει να ξαναγεμίσουμε τη φαντασία μας με νέους ήρωες, νέα έπη, νέα κατορθώματα. Είναι προφανές ότι οι ιστορίες στις οποίες έχουμε στηρίξει τη νεωτερικότητά μας δημιουργούν σοβαρά προβλήματα. Οχι μόνο στον “κόσμο”, σε αυτό που αποκαλούμε “φύση”, αλλά και σε εμάς», λέει έντονα η δημιουργός.

«Είναι επείγον να αμφισβητήσουμε τις πεποιθήσεις μας, τις αξίες μας, τις ελπίδες μας, τα όνειρά μας. Πρέπει να ξαναγράψουμε τις ιστορίες. Ας γυρίσουμε τον χρόνο πίσω. Ας παρατηρήσουμε το λυκόφως των λαθών μας, των απερισκεψιών μας και ας ξαναζήσουμε το όνειρο: Αυτό που θα μας κάνει να παρεκκλίνουμε προς ένα (άλλο) πιθανό μέλλον. Ετσι, οι ήρωες στο “The others” τολμούν να βιώσουν και να πιστέψουν σε “έναν άλλο τρόπο ζωής”. Τολμούν να διχάσουν, τολμούν να χωρίσουν. Τολμούν να αμφισβητήσουν τους κανόνες που υπήρχαν από πάντα. Κι εμείς μπορούμε να το κάνουμε αυτό. Αν το θέλουμε. Θα μπορούσαμε. Πάμε!», καταλήγει η Ελεονόρ Βαλέρ Λάτσκι.

info

Στις 16 Ιουλίου στις 19.00 στην Κεντρική Σκηνή του Μεγάρου Χορού Καλαμάτας (Προπώληση ticketmaster.gr, τηλεφωνικά στο 2111981535, στα καταστήματα My Daily Spot Συντάγματος και Κολωνακίου)