Ο Τζούρισιτς επαναφέρει το χαμόγελο

Κυλάει με μια σχετική… γκρίνια το καλοκαίρι για τον Παναθηναϊκό. Και συμβαίνει αυτό για δύο λόγους: ο πρώτος είναι ο κλασικός ελληνικός λόγος που οι φίλαθλοι γκρινιάζουν. Οι μεταγραφές. Πάντα θέλουν το κάτι παραπάνω, πάντα ξεκινάει πολύ νωρίς μέσα στο καλοκαίρι και τελειώνει πολύ αργά αυτή η ανυπομονησία για κινήσεις, υπογραφές, μεταγραφικά σίριαλ. Το έχουμε στο αίμα μας. Αλλά δεν είναι μονάχα ελληνικό φαινόμενο. Οι μεταγραφές ιντριγκάρουν τους απανταχού ποδοσφαιρόφιλους. Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες. Ο δεύτερος έχει να κάνει με τις τιμές των εισιτηρίων διαρκείας. Ηταν… αυτογκόλ για την ΠΑΕ Παναθηναϊκός η ανακοίνωση για αύξηση, ιδιαίτερα σε μια περίοδο σαν αυτή που ο κόσμος περίμενε να δει τον νέο στόπερ και τον νέο χαφ, αλλά δεν τα έβλεπε.

Ολα αυτά σε κοντινή απόσταση από το τέλος ενός πρωταθλήματος που ο Παναθηναϊκός το διεκδίκησε μέχρι το φινάλε του και το έχασε με τον τρόπο που το έχασε. Ολα αυτά χωρίς να χαθεί – πλην Κουρμπέλη που πλέον έκλεισε ο κύκλος του – ούτε ένας παίκτης σημαντικός για το rotation. Ολα αυτά ενώ πλησιάζει το πρώτο ευρωπαϊκό παιχνίδι που είναι άκρως σημαντικό. Το πρώτο «ματς της χρονιάς». Καμιά φορά για να κοπάσει ο όποιος προβληματισμός υπάρχει, αρκεί να δεις την ομάδα να αγωνίζεται. Και να σου δώσει κάποιο νέο μεταγραφικό απόκτημα την αισιοδοξία που χρειάζεσαι. Το έκανε και μάλιστα σε υπερθετικό βαθμό ο Φιλίπ Τζούρισιτς με την πρώτη του παρουσία στα πράσινα. Δεν είναι καλοκαιρινές και δημοσιογραφικές υπερβολές τα όσα γράφτηκαν και ειπώθηκαν για τον Σέρβο. Είναι η πραγματικότητα.

O Σέρβος είναι μπαλαδόρος. Ενας μπαλαδόρος της παλιάς κοπής, της… αλάνας που λέμε. Εκείνος που παίζει απλά και ταυτόχρονα περίπλοκα. Γιατί πολλές φορές το απλό είναι και το δύσκολο. Η εμπειρία του από το ιταλικό πρωτάθλημα είναι φανερό πως μπορεί να τον κάνει να ξεχωρίσει στο ελληνικό επίπεδο. Κι αυτή είναι μια προοπτική που μπορεί να επαναφέρει το χαμόγελο.