NON PAPER

Μετά είκοσι (σχεδόν) έτη

Δεκαεννέα για την ακρίβεια, αναγεννημένοι την 4η Ιουλίου 2004. Η Ελλάδα «πετούσε» και, τότε, βρισκόταν στο ψηλότερο σημείο της ακμής της. Σε έναν μήνα θα άρχιζαν οι Ολυμπιακοί της Αθήνας. Η οικονομία έμοιαζε να καλπάζει και το βιοτικό μας επίπεδο νομίζαμε ότι είχε εκτοξευθεί. Η εποχή της αστακομακαρονάδας και του μεγάλου πάρτι των διακοποδανείων και των πολλών πιστωτικών καρτών και του «θαύματος» της Σοφοκλέους. Τώρα που μας βλέπω από την απόσταση αυτών των δεκαεννέα χρόνων – και των τραυμάτων για τα όσα έχουν μεσολαβήσει – μου φαίνεται σαν να παίζαμε όλοι σε μια τεράστια παρτίδα Monopoly. Με «ψεύτικα» χρήματα και «ψεύτικες» ιδιοκτησίες. «Πλουσιόφτωχοι», χωρίς δηλαδή να έχουμε εμπεδώσει την κουλτούρα και τον ουσιαστικό πολιτισμό της ευμάρειας. Διότι, σε αυτή την περίπτωση, θα είχαμε συνειδητοποιήσει και την ευθραυστότητά της. Οτι δεν γίνεται να πας κατευθείαν από το υπόγειο στο ρετιρέ. Ούτε από την Ανδραβίδα στη Νέα Υόρκη χωρίς ενδιάμεση στάση.

Ηταν η εποχή που νομίζαμε ότι όλα ήταν εφικτά και η πραγματικότητα λες και είχε βγάλει τις ψευδαισθήσεις σε προσφορά. Μέρες Πορτογαλίας. Ο ενθουσιασμός είχε χτυπήσει κόκκινο. Το «πειρατικό» της Εθνικής μας αλώνιζε στις «θάλασσες» των ποδοσφαιρικών ελίτ και μας έδινε τον ρόλο που μας αρέσει να παίζουμε είτε ως μονάδες είτε συλλογικά. Ο μικρός, ο ευέλικτος, ο τετραπέρατος Δαβίδ που νικάει τον γίγαντα Γολιάθ. Το αουτσάιντερ που κόβει το νήμα. Οχι μόνο λόγω ικανοτήτων, αλλά και εξαιτίας μιας απροσδιόριστης μοίρας, μιας «ευλογίας» από το πουθενά. Ενα ένα μου έρχονται τα συνθήματα του έπους, της πορείας προς την ποδοσφαιρική κορυφή της Ευρώπης. «Ηρθες και μας άλλαξες τη μοίρα, Καλομοίρα, Καλομοίρα». Απόλυτη ταύτιση με το αουτσάιντερ που κέρδισε εκείνη τη χρονιά το τηλεοπτικό «Fame Story». Οχι εξαιτίας των ικανοτήτων αλλά της χαριτωμενιάς. Μωρέ, αυτή προτιμάμε εμείς. Οι ικανότητες θέλουν δουλειά, φροντίδα, εξέλιξη. Η χαριτωμενιά είναι carte blanche κι εμείς ζούσαμε το δικό μας «Fame Story».

Ημουν εκείνες τις ημέρες στην Πορτογαλία. Εσπευσα μετά τη νίκη μας επί της Γαλλίας. Πότε θα είχα ξανά την ευκαιρία να ζήσω μια τέτοια παρακρουσιακή χαρά; Και την 4η Ιουλίου 2004 ήμουν μέσα στο Ντα Λουζ. Δεν θυμάμαι ποτέ στη ζωή μου να έχω τραγουδήσει τον Εθνικό Υμνο με τέτοιο μένος, δεν θυμάμαι να έχω ξανατραγουδήσει ολόκληρο τον Εθνικό Υμνο γενικά, μια και δεν ήμουν καν στη χορωδία του σχολείου, και στο καπάκι τα παραφρασμένα «Καβουράκια» του Τσιτσάνη. «Σήκωσέ το το τιμημένο, δεν μπορώ να περιμένω». Ο εκφωνητής φώναζε από τα ηχεία του γηπέδου: «Αυτό είναι το καλοκαίρι της Ελλάδας».

Εκείνο ήταν το καλοκαίρι της Ελλάδας. Μόνο που χειμώνιασε πολύ νωρίς. Και τώρα, μετά από είκοσι (σχεδόν) έτη, αναρωτιέμαι τι ήταν τελικά εκείνο το καλοκαίρι του 2004, των Ολυμπιακών και του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου. Το τέλος μιας αρχής που έμεινε μετέωρη ή η αρχή ενός τέλους που ακόμη αναμασάμε; Την απάντηση ίσως την ξέρουν τα παιδιά που γεννήθηκαν εκείνο (και το επόμενο) καλοκαίρι και φέτος ψήφισαν για πρώτη φορά.

Παπαγάλοι στη Βουλή

Να μη δω κι εγώ τη θερινή σύναξη της νέας Βουλής; Ε, την είδα και μελαγχόλησα. Νομίζω ότι η σύνθεσή της είναι στα όρια της προσβολής για τη δημοκρατία. Ακραίοι, τυχάρπαστοι, παμψηφεί καταδικασμένοι, ημιαποτυχημένοι στον χώρο τους, επαγγελματίες, διάφοροι «φορετοί» που δεν εξελέγησαν στις εκλογές της 21ης Μαΐου και ο Μπιμπίλας ντυμένος «Το ‘πε, το ‘πε ο παπαγάλος».

Θα μου πείτε, έχουν να κάνουν τα ρούχα με την επάρκεια ενός βουλευτή; Βεβαίως. Διότι η αισθητική, εντός της Βουλής, είναι και ηθική αφού καταδεικνύει την αντίληψη του ρόλου που έχει η καθεμία και ο καθένας εκεί μέσα. Ο Μπιμπίλας με τους παπαγάλους, η Τζόρτζια Κεφαλά που ντύθηκε «Πέταξα τα σκεπάσματα και φόρεσα ό,τι βρήκα και μες στη νύχτα με βροχή τρεις παρά δέκα βγήκα», η Κωνσταντίνα Καραμπατσώλη με outfit «Μια βραδιά στον Βέρτη» και διάφοροι άλλοι φαίνεται να μην έχουν συναίσθηση της θέσης τους.