Συγκυριακή Ριζοσπαστική Αριστερά {CR}

Δύο λέξεις αρκούν για να μας δώσουν το μέτρο της σοβαρότητας των πραγμάτων στον ΣΥΡΙΖΑ: Κυριακή μεσημέρι. Και μόνο, δηλαδή, ότι η Πολιτική Γραμματεία χρειάστηκε να συνεδριάσει τέτοια μέρα και τέτοια ώρα, αποκαλύπτει την κρισιμότητα της κατάστασης που προκάλεσε η παραίτηση του Αλέξη Τσίπρα. Η παραίτηση ήταν επιβεβλημένη και καλώς έγινε, για λόγους που έχουν ήδη αναλυθεί κατά κόρον. Η απομάκρυνση Τσίπρα έλυσε ένα πρόβλημα. Συγχρόνως, όμως, γέννησε ένα καινούργιο: Κανείς δεν προθυμοποιείται να βγει μπροστά, διότι η παραίτηση αιφνιδίασε τους δυνάμει διαδόχους, που βρέθηκαν απροετοίμαστοι και δεν διακινδυνεύουν να εκτεθούν. Επομένως; Κενό. Εξ ου και η κυριακάτικη φούρια για να ξεκινήσουν οι διαδικασίες.

Η διαπίστωση ότι ο Τσίπρας δεν αντικαθίσταται εύκολα δεν οφείλεται στις εξαιρετικές ή χαρισματικές ικανότητες του προσώπου, αλλά στο γεγονός ότι οι ικανότητές του ταίριαξαν με μια ιστορική συγκυρία και άνθισαν μέσα στις συνθήκες της κρίσης. Πέρασε η κρίση και, επιτέλους, πάμε μπροστά; Πέρασε και ο Τσίπρας. Το ενδιαφέρον ερώτημα από εδώ και πέρα είναι αν μαζί με τον Τσίπρα πέρασε και ο ΣΥΡΙΖΑ. Αν, δηλαδή, ο Τσίπρας αποδειχθεί ότι ήταν ο άξονας που συγκρατούσε όλα τα μέρη του αλλοπρόσαλλου μηχανισμού και ότι χωρίς αυτόν ακολουθεί η διάλυση ή, στην καλύτερη περίπτωση, η διάσπαση. Για πόσο θα μπορούν να συνυπάρχουν Μπίστης και Πολάκης; Προφανώς είναι πολύ νωρίς για προβλέψεις, δεν θα απέκλεια όμως να αποδειχθεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν τελικά ένα κόμμα περισσότερο προσωποπαγές, παρά την προσήλωσή τους στις ιεροτελεστίες των διαδικασιών. Δεν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ, ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς· ήταν η ΣΥΡΙΖΑ, η Συγκυριακή Ριζοσπαστική Αριστερά…

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Οπως λέει η κυρία Ράνια Θρασκιά, που ήταν μέλος της προεκλογικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, «κοιτάζω μπροστά». Αυτό κάνω και εγώ, για λογαριασμό του Αλέξη. Προς το παρόν θα ξεκουραστεί για μερικούς μήνες, το έχει ανάγκη. Μετά όμως τι; Δύο ιδέες προσφέρω, τις οποίες έχω έτοιμες από καιρό – διότι έβλεπα τη συμφορά να έρχεται. Η πρώτη είναι να παρουσιάζει talk show, φυσικά στο CNN, όπου για πρώτη φορά έλαμψε το ταλέντο του, με τον τίτλο «This is a very interesting question», που παραπέμπει στη στερεότυπη απάντηση που έδινε κάθε φορά στις ερωτήσεις του Μπιλ Κλίντον. Η δεύτερη είναι να ενώσει δυνάμεις με τους Σάσεξ, τη Μέγκαν και τον Χάρι, για να κάνουν μαζί podcast, στα οποία θα συζητούν με διασήμους και σελέμπριτις τα παιδικά τους τραύματα. Ισως να δεχθεί να έρθει ο Πούτιν, αν του το ζητήσει ο Αλέξης. Ισως και ο Σι της Κίνας. Τον Λούλα, πάντως, τον έχει σίγουρο…

Η ΩΡΑ ΤΟΥ

Ως προς τη διαδοχή στον ΣΥΡΙΖΑ, βάσει των ονομάτων που συζητούνται, ο καλύτερος είναι μακράν ο Παύλος Πολάκης. Ο ψύχραιμος Παύλος, διότι θυμίζω ότι έκανε έκκληση υπέρ της γενικής ψυχραιμίας. Αυτός, ναι, μπορεί να συνεχίσει από εκεί που άφησε τη δουλειά ο Αλέξης και να την πάει μέχρι το τέλος, δηλαδή στο 4%. Αφού ο Ευάγγελος Αντώναρος μας προϊδέασε ότι βρίσκεται σε αναζήτηση νέας πολιτικής στέγης, πληρέστερη υποψηφιότητα από του Πολάκη δεν υπάρχει. Τούτη είναι η ώρα του Παυλάρα…

ΚΑΣΤΑΝΙΔΟΥ ΑΠΟΧΩΡΗΣΙΣ

Συνέπεσε με την αποχώρηση Τσίπρα και η από καιρού αναμενόμενη απόσυρση του Χάρη «διά τούτο λέγω» Καστανίδη. Ο Ανδρουλάκης διάλεξε την έδρα της Θεσσαλονίκης, κατά συνέπεια, «διά τούτο λέγω» τέλος στη Βουλή. Λίγο άκομψο, λίγο άχαρο, πλην προδιαγεγραμμένο, καθώς ο βουλευτής Θεσσαλονίκης είχε από καιρό επιλέξει την απομόνωση σε ένα δικό του, αρχαϊκό και σοσιαλιστικό ΠΑΣΟΚ, το οποίο μιλούσε τη δικηγορίστικη καθαρεύουσα, με συντακτικά σχήματα και όρους που βρίσκουμε πια μόνο σε δικόγραφα περασμένων δεκαετιών. Σταδιακά, είχε αποτραβηχτεί και ζούσε το μεγαλείο του μόνος του, βαρύς, απρόσιτος και αγέρωχος. Ηταν ένα απομεινάρι του παρελθόντος χωρίς θέση στο παρόν, χωρίς ουσιαστική χρησιμότητα, αλλά και χωρίς ίχνος χάρης, παρότι τον φώναζαν Χάρη. Νευρικός, θεατρικός, δύστροπος, υπεροπτικός, ακατάδεκτος, παρεξηγιάρης. Συνέτειναν όλα αυτά στην απομόνωσή του, έτσι όταν ήρθε η ώρα δεν ακούστηκε κιχ. Ακόμη και η διαμαρτυρία του ήταν ήπια για τα μέτρα του Καστανίδη. Μπορεί και αυτός να βαρέθηκε τον εαυτό του – ποιος ξέρει;