«Επαιζα μπάλα και ήμουν η πιο γρήγορη»!

Αν και μόλις χθες έκλεισε τα 20 της χρόνια (γεννημένη στις 30 Ιουνίου 2003), η τρομερή Πολυνίκη Εμμανουηλίδου συνεχίζει να εντυπωσιάζει και να «σπάει» τα χρονόμετρα.

Στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ομάδων στη Σιλεσία της Πολωνίας με ατομικό ρεκόρ 22.85 στα 200 όπου και πήρε χάλκινο μετάλλιο σημείωσε την 3η κορυφαία επίδοση όλων των εποχών στην Ελλάδα, πίσω από το πανελλήνιο ρεκόρ της Κατερίνας Κόφφα (22.67 από το 1996) και τα 22.60 της Μαρίας Μπελιμπασάκη, από το 2017!

Και όμως ακόμα είναι σαν να μην έχει καταλάβει τι έχει πετύχει.

«Η αλήθεια είναι ότι πρέπει να αρχίσω να συνειδητοποιώ ότι έχω ανέβει επίπεδο και οι χρόνοι μου έχουν βελτιωθεί σημαντικά.

«Είμαστε οικογένεια»

Δεν είναι πλέον επιδόσεις μικρών ηλικιακά αγώνων», λέει στα «ΝΕΑ» η νεαρή πρωταθλήτρια που δεν κρύβει ότι: «Ηταν αγχωτικό γιατί ήταν ο πιο σημαντικός αγώνας αυτό το τριήμερο με σασπένς μέχρι την τελευταία μέρα και μετρούσε ο κάθε πόντος που θα κερδίζαμε για την Ελλάδα. Για 6,5 βαθμούς κρίθηκε η κατηγορία και είμαστε όλοι πολύ περήφανοι και ευτυχισμένοι που τα καταφέραμε να κρατήσουμε τη χώρα μας στην κορυφαία κατηγορία. Δώσαμε τον καλύτερο μας εαυτό σε μια πολύ καλή συλλογική προσπάθεια. Είμαστε μια πραγματικά καλή ομάδα με αλληλοϋποστήριξη και οικογενειακό κλίμα», συνεχίζει η πρωταθλήτρια του Αλέξανδρου Μακεδονίας που εκεί στο χωριό της, στα Κουφάλια Θεσσαλονίκης, είχε ξεκινήσει με μπάλα ποδοσφαίρου!

«Γενικά μου άρεσε η ταχύτητα και από μικρή έπαιζα ποδόσφαιρο με τα αγόρια και όλοι ήθελαν να με διαλέξουν στην ομάδα τους γιατί ήμουν πολύ γρήγορη και όταν έφευγα μπροστά τούς περνούσα όλους και έβαζα γκολ. Αγοροκόριτσο έπαιζα μπάλα μέχρι τα 12-13.

Δεν ήξερα τι είναι ο στίβος, δύο φίλες μου με παρέσυραν. Λέω τι είναι αυτό και μου λένε πάμε να τρέξουμε. Μου άρεσε πολύ και κόλλησα αμέσως». Εκεί γνώρισε και την προπονήτριά της Κατερίνα Αλεξοπούλου με την οποία είναι μαζί 6 χρόνια.

«Είμαστε πλέον σαν αδελφές, έχουμε τέλεια χημεία. Αυτή με κράτησε στον στίβο. Πιστεύει σε μένα και έτσι με κάνει να πιστεύω και εγώ σε μένα. Μου έλεγε πάμε σε αγώνες και έλεγα όχι – είχα μάλλον άγχος. Με βοήθησε να το αποβάλλω και να μείνω στον στίβο. Της χρωστάω πολλά. Οπως και στους γονείς μου που διακριτικά είναι

πάντα δίπλα μου και με στηρίζουν με όλες τους τις δυνάμεις. Η μαμά αγωνιζόταν στο τάε κβον ντο στα νιάτα της και ο μπαμπάς στο ποδόσφαιρο, χαίρονται που ασχολούμαι με τον αθλητισμό».

Οι μεγαλύτερες στιγμές της καριέρας της ήταν το Ευρωπαϊκό κλειστού στην Κωνσταντινουπολη και τώρα το ευρωπαϊκό ομάδων.

Επόμενη στάση: Φινλανδία

«Μεγάλη πρόκληση και το Ευρωπαϊκό Κ23 στη Φινλανδία σε δυο εβδομάδες. Θέλω να κρατήσω χαμηλούς τόνους αλλά έχω τις κορυφαίες επιδόσεις στην κατηγορία Πάω για μετάλλια, πρέπει να το λέμε για να το πιστέψουμε κιόλας (γέλια). Θα δούμε».

Ονειρό της οι Ολυμπιακοί Αγώνες.

«Είμαι μικρή για Ολυμπιακούς, το όνειρο ζωής για κάθε αθλητή και αθλήτρια, κάνω υπομονή για Λος Αντζελες 2028», ενώ η μεγάλη Τζαμαϊκανή Φίσερ Πράις είναι το ίνδαλμά της.

«Τεράστια αθλήτρια, πάντα με το χαμόγελο στα χείλη. Ετσι είμαι και εγώ, πάντα χαμογελάω.

Στην Ελλάδα ήθελα να μοιάσω στη  Ραφαέλα Σπανουδάκη και τα κατάφερα. Μάλιστα είμαστε πολύ καλές φίλες πλέον.

Σπουδάζω στα ΤΕΦΑΑ Θεσσαλονίκης, είναι δύσκολος ο συνδυασμός και βγαίνει η κούραση στην προπόνηση».

Εύχεται να δικαιώσει το όνομά της (Πολυνίκη) που έχει πάρει από τη γιαγιά της και να κάνει πολλές νίκες στην καριέρα της.