«Γράφεις ως μουσικός, διορθώνεις ως θεατής»

Με πιάνο, τσέμπαλο και synthesizers ο Στάθης Αννινος έδωσε ένα ηχητικό περιβάλλον στο αριστούργημα «The Lodger» (Ο ένοικος) του Αλφρεντ Χίτσκοκ, το οποίο θα παρουσιαστεί στον Κήπο του Μεγάρου Μουσικής. Η προβολή της εμβληματικής ταινίας του βωβού κινηματογράφου θα συνοδεύεται από την πρωτότυπη μουσική που έγραψε ο πολυσχιδής καλλιτέχνης και θα την ερμηνεύσει ζωντανά.

Εξηγώντας τη διαδικασία που ακολούθησε για τη μουσική σύνθεση η οποία θα ντύσει τις εικόνες του φιλμ, λέει ότι άρχισε από το μηδέν αφήνοντας ελεύθερο τον εαυτό του να αυτοσχεδιάσει. Σημείο εκκίνησης ήταν οι σκηνές με τις οποίες ένιωσε οικειότητα. «Κάποια στιγμή μού γεννήθηκε η ανάγκη να χρησιμοποιήσω περισσότερα όργανα πέραν του πιάνου. Ετσι κατέληξα να πειραματίζομαι με συνθεσάιζερς, τσέμπαλο, μεταλλόφωνο, πιανίκα και, φυσικά, με το πιάνο που αποτελεί το κύριο όργανο μου. Ηταν μια δημιουργική διαδικασία όπου, εκτός των αυτοσχεδιασμών και των λίγων συγκεκριμένων μουσικών θεμάτων, έπρεπε παράλληλα να γίνω εφευρετικός ανακαλύπτοντας πώς θα μπορούσα να αποδώσω τους ήχους μιας γραφομηχανής, ενός ρολογιού, μιας πόρτας που κλείνει κ.τ.λ.».

Το μυστήριο
Το πιο σημαντικό σημείο το οποίο αποτέλεσε οδηγό για τον Στάθη Αννινο ήταν η αίσθηση μυστηρίου που επικρατεί σχεδόν ως το τέλος της ταινίας. «Ο Χίτσκοκ δημιουργεί μια νεφελώδη ατμόσφαιρα όπου μέσα της συνυπάρχουν διαφορετικές αποχρώσεις οι οποίες κινητοποιούν τους χαρακτήρες, σε διαφορετικές συναισθηματικές καταστάσεις. Ωστόσο, το βασικό στοιχείο είναι ότι όλοι οι χαρακτήρες κατά κάποιον τρόπο συνδέονται με τα εγκλήματα που διαπράττονται. Και επίσης με το βασικό ερώτημά του: “Ποιος είναι τελικά ο δολοφόνος;”. Ετσι λοιπόν, εκτός των ιδιαίτερων πλάνων, η αίσθηση της αιώρησης και του νεφελώματος με γοήτευσαν πολύ».

Σε αυτή τη δημιουργική διαδικασία τον Στάθη Αννινο δυσκόλεψαν οι πιο ουδέτερες σκηνές, όπως για παράδειγμα μια γυναίκα που καθαρίζει ένα τζάκι. «Εκεί χρειάστηκα περισσότερο χρόνο αλλά και περισσότερους πειραματισμούς με τα ηχοχρώματα, τα όργανα και με διαφορετικά μουσικά στυλ. Οταν έχεις μια σκηνή ξεκάθαρη να περιγράψεις, ας πούμε ένα τοπίο ή μια έντονα συναισθηματικά σκηνή, εκεί σου έρχονται ευκολότερα ιδέες, σε βοηθάει περισσότερο η εικόνα, όπως επίσης βοηθάει και τη μουσική ώστε να φτάσει πιο άμεσα στα αφτιά των θεατών». Σε αυτό το φιλμ του 1927 που αποτελεί μια από τις καλύτερες στιγμές του βωβού κινηματογράφου ο συνθέτης λειτούργησε ως θεατής και μουσικός. Είναι δύσκολο, εξηγεί, να αποσυνδεθεί από τη μία ή από την άλλη ιδιότητα. «Γράφει κανείς σε αυτές τις περιπτώσεις ως μουσικός και διορθώνει ως θεατής. Επειτα επιστρέφει πάλι ως μουσικός για να κάνει τις απαραίτητες διορθώσεις. Ο ακροατής κάποιες φορές είναι πιο απλός και ουσιαστικός. Είναι καλό όταν αισθάνεσαι ότι έχεις φτάσει σε αδιέξοδο να του ζητάς να σε βοηθήσει. Η αποστασιοποίηση πάντως δεν είναι εύκολη υπόθεση. Σημαντικό ρόλο στη διαδικασία παίζει και η ηχογράφηση του project ώστε να το προσεγγίσεις ως ακροατής και μόνο».

Ο κορυφαίος Χίτσκοκ
Ο Χίτσκοκ για τον Στάθη Αννινο είναι ο πιο σινεματικός σκηνοθέτης που υπήρξε ποτέ, αυτός που εφάρμοσε το «show, don’t tell» με τη μεγαλύτερη επιτυχία. «Ενωνε, συχνά ετερόκλητα, κομμάτια φιλμ προκειμένου να δημιουργήσει ένα συναίσθημα, μια ιδέα, χωρίς να βασίζεται στην πρόζα των ηθοποιών». «Αν κλείσεις τη φωνή, το κοινό πρέπει να συνεχίσει να καταλαβαίνει την ταινία σου το ίδιο καλά» συνήθιζε να λέει στους νεότερους σκηνοθέτες που αναζητούσαν λίγη από τη σοφία του».