Εγώ, η άγαμη και άτεκνη

Αναρωτιέμαι – όχι ότι με νοιάζει και πολύ βέβαια – για ποια εργασία, για ποια θέση, για ποια διεκπεραιωτική δουλειά έστω, με θεωρεί κατάλληλη ο Θάνος Τζήμερος. Διότι είμαι άγαμη και άτεκνη. Δηλαδή, κατά κάποιον τρόπο, μισή γυναίκα. Ατελής. Και, για να σοβαρευτούμε, όσο γίνεται βέβαια με τέτοιες απόψεις και τέτοιες δηλώσεις, προσωπικά ουδόλως με ενδιαφέρει αν ο οπιοσδήποτε Τζήμερος με ζυγίζει, με μετράει και με βρίσκει ελλιπή. Τα γράδα μου τα ξέρω εγώ.

Γιατί δεν παντρεύτηκα και δεν έκανα παιδί; Δεν είχα ποτέ μια συγκεκριμένη απάντηση σε αυτό διότι ουδέποτε μου χρειάστηκε. Ουδείς μου έθεσε ποτέ, έστω και σε πολύ προσωπική συζήτηση, αυτή την ερώτηση. Αλλά ούτε κι εγώ την έκανα ποτέ στον εαυτό μου ακόμη και σε κρίσεις ενδοσκόπησης. Το μόνο που ξέρω σίγουρα είναι ότι δεν επρόκειτο περί συνειδητής απόφασης. Να πω ότι δεν έτυχε; Είναι πολύ αόριστο, αφήστε που τέτοια θέματα δεν έχουν να κάνουν ούτε με την τύχη ούτε με την τυχαιότητα. Να πω ότι όσες φορές (δεν ήταν και πολλές) βρέθηκα πολύ κοντά σε μια τέτοια προοπτική, έκανα πίσω διότι φοβόμουν τις ευθύνες, τη δέσμευση, τον περιορισμό της αυτοδιάθεσής μου; Ισως. Το μετάνιωσα ποτέ; Σε καμία περίπτωση. Και αν ξαναγινόμουν 20 ετών τις ίδιες ακριβώς επιλογές ζωής θα έκανα. Μήπως είμαι λίγο μουλάρα και με νοιάζει μόνο η βολή μου; Μπορεί. Θα έπρεπε όμως να απολογηθώ γι’ αυτό εφόσον δεν επηρεάζει τη ζωή άλλου ατόμου; Δεν νομίζω. Εντάξει, δεν συνεισφέρω στην επίλυση του δημογραφικού. Ε, τι να κάνουμε τώρα;

Εκεί έξω όμως υπάρχουν πάρα πολλές γυναίκες που, λόγω καταβολών, περιβάλλοντος, κοινωνικών και οικογενειακών συνθηκών, οικονομικών παραγόντων έρχονται πολύ συχνά αντιμέτωπες με τέτοιου είδους ερωτήσεις. Ακόμη και όταν γίνεται με έναν, ας τον πούμε, κομψό τρόπο σε συνεντεύξεις διαφόρων celebrity, υποκρύπτει μια μομφή. Δηλαδή, σε κάποιες περιπτώσεις έχω την εντύπωση ότι η πραγματική ερώτηση είναι η εξής: «Πώς τολμάς να μην παντρευτείς και να μην κάνεις παιδιά σε μια εποχή που οι φωτογραφίσεις γάμων, οι δεξιώσεις και τα baby shower κάνουν τόσο ωραία stories στο Instagram;».

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι τα τελευταία χρόνια το «Γιατί δεν παντρεύτηκες και δεν έκανες παιδιά;» αιωρείται πιο συχνά σε σχέση με τις αμέσως προηγούμενες δεκαετίες. Δηλαδή δεν είναι μόνο θέμα πατριαρχίας, πατροπαράδοτων ρόλων και κλισέ αλλά και ενός νέου lifestyle, υπερσυντηρητικού θα έλεγα, που καλλιεργεί και φιλοτεχνεί την εικόνα της οικογένειας α λα αμερικάνικη καρτ ποστάλ. Η ευτυχία του Βιτάμ στο τραπέζι του πρωινού. Το θεωρώ πολύ ιλουστρασιόν για να είναι αληθινό. Μεγάλωσα σε μία πολύ καλή και απόλυτα λειτουργική οικογένεια, δεν είχαμε όμως ποτέ καθίσει όλοι μαζί για πρωινό.

Τα τελευταία χρόνια έχουν δοθεί πολλοί αγώνες για τον γάμο και το σύμφωνο συμβίωσης μεταξύ ομόφυλων ατόμων, για το δικαίωμά τους στην υιοθεσία, για την καθιέρωση του όρου «γυναικοκτονία». Μήπως θα έπρεπε να είχε προηγηθεί μία στοιχειώδης καμπάνια ώστε να μην ανάγεται σε δημόσια συζήτηση το ότι μια γυναίκα, υπουργός ή μη, αποφασίζει (για οποιοδήποτε λόγο, ακόμη και διότι, απλά, έτσι γουστάρει) να είναι άγαμη και άτεκνη;

Περί ποσόστωσης και άλλων δαιμονίων
Η σύνθεση της νέας κυβέρνησης έγινε, για άλλη μια φορά, αιτία και αφορμή για να ξεκινήσει, στα social media, η συζήτηση περί ποσόστωσης. Κι είναι λίγες οι γυναίκες και γιατί δεν είναι περισσότερες και γιατί είχαν πει ότι θα είναι πιο πολλές και άλλα τέτοια.

Θεωρώ εντελώς υποτιμητική, για το φύλο μου, την ποσόστωση. Προσωπικά, θα ήθελα να συμπεριλαμβάνονται περισσότερες γυναίκες σε σχήματα εξουσίας γιατί πραγματικά χρειάζονται και όχι επειδή ισοφαρίζουν ποσοστά. Θα ήθελα να μην αποκλείομαι από μια διαδικασία λόγω του φύλου μου αλλά καθόλου δεν θα μου άρεσε να αναδεικνύομαι από αυτήν τη διαδικασία μόνο και μόνο επειδή είμαι γυναίκα. Και για να είμαι ειλικρινής, τόσα χρόνια που ζω σε αυτήν τη συγκεκριμένη κοινωνία, ουδέποτε αποκλείστηκα από κάπου λόγω της γυναικείας μου υπόστασης. Ο μοναδικός λόγος είναι ότι… βαριόμουν.