Βάλε ένα ταγέρ να τελειώνουμε

Πρώτα απ’ όλα, να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Καθεμία και καθένας μπορεί να φοράει ό,τι θέλει και όπου θέλει, καθώς η έννοια όχι μόνο του καλού γούστου αλλά και της κομψότητας είναι και προσωπική και κάπως νεφελώδης. Και εξαρτάται από πολλούς παράγοντες καθώς έχει να κάνει με καταβολές, με αισθητική κουλτούρα, με επιρροές από το περιβάλλον, με μιμητισμό και με πολλά άλλα. Υπάρχουν βέβαια κάποια outfit εντελώς εκτός τόπου και χρόνου εφόσον, σε κάποιες περιπτώσεις, ισχύουν ενδυματολογικά πρωτόκολλα. Τέτοιες φάουλ εμφανίσεις ήταν, για παράδειγμα, του Πολ Ευμορφίδη  που έσκασε με σαγιονάρες στο προεδρικό μέγαρο και της Μπέτυς Μπαζιάνα που φόρεσε «κομπινεζούλι» σε επίσημη επίσκεψη στην Κίνα.

Το ρούχο όμως είναι «μήνυμα» το οποίο ο «αποστολέας» στέλνει, έστω και ασυνείδητα, προς πολλούς αποδέκτες. Το έχει πει και η μαντεμουαζέλ Κοκό και πολλοί άλλοι: το ρούχο, από τη μία μας ντύνει και από την άλλη μας «ξεγυμνώνει», υπό την έννοια ότι αποκαλύπτει, υπαινικτικά, πολλά από αυτά που θέλουμε και προσπαθούμε να κρύψουμε. Υπό αυτήν την έννοια, λοιπόν, μπορούμε να αναφερόμαστε στην εδνυματολογική εικόνα κάποιου χωρίς να σημαίνει ότι, μέσω αυτής, τον αξιολογούμε. Για παράδειγμα, πώς να μη σταθεί κάποιος στα παρδαλά πουκάμισα που φορούσε ο Γιάνης Βαρουφάκης τις ημέρες του δημοψηφίσματος; Ο άνθρωπος που εξαιτίας του είχε γίνει, τότε, η Ελλάδα μπάχαλο, εμφανιζόταν στη Βουλή ως ανέμελος, περαστικός, τουρίστας με ό,τι αυτό σημαίνει. Και ανακοίνωσε την παραίτησή του με εκείνο το φυστικί ολόστενο, «μπρατσαδιάρικο» μπλουζάκι που τόνιζε τις θηλές του. (Θυμάμαι τον Γιάννη Πρετεντέρη να σχολιάζει, με το καυστικό του χιούμορ, στην τηλεόραση «Δεν ξέρω μήπως από κάτω φορούσε μαγιό»).

Ή ποιος μπορούσε να μη σταθεί στην εμφάνιση της Ζωής Κωνσταντοπούλου στην ορκωμοσία της τον Ιανουάριο του 2015, με το καναρινί μαντό και το φούξια παντελόνι που ήταν σαν να φωνάζει «Προσέξτε με». Και τα σηκωμένα μανίκια στα προεκλογικά Tik Tok του Κυριακού Μητσοτάκη που παραπέμπουν στο «εμείς δουλεύουμε» και που τα είχε σηκώσει πριν ο Γιώργος Παπανδρέου και πρώτος απ’ όλους ο Μπάρακ Ομπάμα. Και για να μη λέτε ότι ασχολούμαι μόνο με πολιτικούς, θυμάμαι την Κατερίνα Θάνου που εμφανίστηκε στον ανακριτή για την υπόθεση ντόπινγκ με μπλούζα στην οποία κυριαρχούσε πορτρέτο της Μέριλιν Μονρόε ως σύμβολο θηλυκότητας.

Ξαναγυρίζω όμως στους πολιτικούς και τους/τις συντρόφους τους καθώς βλέπω στιγμιότυπα από την ορκωμοσία του νέου υπουργικού συμβουλίου. Και αναρωτιέμαι πότε θα ξεπεράσουμε τη σύγκλιση των μπουζουκιών με τις στυλιστικές αξίες της «Δυναστείας». Και τον «χρυσό κανόνα» που θέλει τις γυναίκες κύρους με σακάκι. Την εύκολη λύση στο ενδυματολογικό τερέν του power game που αποτυπώνεται με τη φράση: «Βάλε μωρέ εκεί πέρα ένα σακάκι να τελειώνουμε».

Γόβα, τσάντα και «καμπάνα»

Λόγω αυτού και μόνο, η νέα υφυπουργός Παιδείας Δόμνα Μιχαηλίδου σκοράρει. Ηδη από την προηγούμενη θητεία της έχει καταφέρει να αποδείξει ότι μία γυναίκα δεν χρειάζεται να ντυθεί ανδρικά για να πείσει. Την έβλεπα το βράδυ των εκλογών, την έβλεπα και στην ορκωμοσία. Με φορέματα που αναδεικνύουν μία «στιβαρή» αλλά καθόλου επιθετική θηλυκότητα. Και μάλλον η πολιτικός που φοβάται λιγότερο απ’ όλες τα έντονα χρώματα αφού φαίνεται να ξέρει πολύ καλά πώς να τα συνδυάσει.

Ο «ενδυματολογικός νικητής» της ορκωμοσίας όμως είναι οι ψηλοτάκουνες γόβες. Αξεσουάρ που, επίσης, οι περισσότερες γυναίκες θεωρούν ότι τους προσδίδει στυλιστικό κύρος ενώ, στην πραγματικότητα, τους προσδίδει κάλους και, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, περπάτημα που «μποτζάρει» όπως λένε οι ναυτικοί. Δεν είναι εύκολη υπόθεση η ψηλοτάκουνη γόβα, ντάλα μεσημέρι, τέλη Ιουνίου. Ερχεται και φουσκώνει το πόδι, γλιστράει και από τον ιδρώτα και ασ’ τα να πάνε. Το είδαμε και το καταλάβαμε.

Πιο to the point εμφάνιση θεωρώ αυτή της Μαρέβας Μητσοτάκη (από προχθές) με το λευκό φαρδύ παντελόνι και το κοντό σακάκι – μπολερό. Η πιο άστοχη; Η Κοκό Σανέλ έλεγε ότι αν θυμάσαι έντονα το ρούχο μιας γυναίκας σημαίνει ότι ήταν κακοντυμένη. Ε, δεν θέλει και πολλή σκέψη.