«Μάθε μπαλίτσα…»

«Μάθε μπαλίτσα…»

Εντάξει, δεν θα πω, ότι πέταξα και την σκούφια μου, με την κυβέρνηση που παρουσίασε χθες ο Κυριάκος, αλλά, θα σ’ το πει και ο τελευταίος εργολάβος που θα βρεις στην Ηπειρο, ότι με αυτά τα υλικά που έχω, αυτό τον τοίχο θα σου χτίσω. Μην περιμένεις καλλιτεχνίες και μην περιμένεις τίποτε λούστρα. Το rotation (την εναλλαγή δηλαδή ρόλων και προσώπων), που μας είχε υποσχεθεί προεκλογικά ο Πρωθυπουργός, το εφάρμοσε σε αρκετές των περιπτώσεων, αλλά όπως κάθε φορά συμβαίνει με τον σχηματισμό μιας κυβέρνησης, υπάρχουν μερικά στάνταρντς στα οποία ξέρεις ότι μπορείς να βασιστείς και ότι θα πάνε καλά, υπάρχουν μερικοί ριγμένοι που επίσης θα γκρινιάξουν στην αρχή, αλλά τι να κάνουν, θα συμβιβαστούν με αυτό που τους έτυχε και θα το παλέψουν, και υπάρχουν, τέλος, και τα αουτσάιντερ. Που δεν ξέρεις αν τα καταφέρουν εν τέλει, και το ξέρεις ότι παίρνεις ένα ρίσκο με τις επιλογές σου. Επειτα γι’ αυτό είναι και οι ανασχηματισμοί. Για να αντικαταστήσεις αυτούς που απέτυχαν και να βάλεις κάποιους άλλους στη θέση τους. Συμβαίνει στο ποδόσφαιρο, συμβαίνει και στην πολιτική. Κατεβάζει μια 11άδα στο γήπεδο ο προπονητής, και μετά κάθεται στον πάγκο και παρακολουθεί. Αν η ομάδα παίζει γρήγορο ποδόσφαιρο βάζει γκολ, αμύνεται σωστά, δεν αλλάζει κανέναν στο ημίχρονο. Αν από τα αποδυτήρια, έχει φάει 3 γκολ, καταλαβαίνει ότι το σχήμα δεν πάει, και πρέπει σύντομα να προχωρήσει σε αλλαγές. Πράγματα, δοκιμασμένα στο γήπεδο, είναι αυτά. Το ίδιο και στην πολιτική.

«Μάθε μπαλίτσα, αγόρι μου», που έλεγε και ο Αλέφαντος.

Τα στοιχήματα του Κυριάκου

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν με μία βασική παραδοχή: καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να κριθεί από την ανθρωπογεωγραφία της. Κρίνεται στην πράξη, επί του πεδίου που λένε και οι… στρατόκαυλοι! Υπ’ αυτή την έννοια, τα στοιχήματα, τα προσωπικά στοιχήματα του Κυριάκου, είναι νομίζω δυο – τρια: ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης στο υπουργείο Υγείας, ο Κυριάκος Πιερρακάκης στο υπουργείο Παιδείας και ο Γιώργος Φλωρίδης στο υπουργείο Δικαιοσύνης. Ειδικά στους δύο πρώτους τομείς, ο Κυριάκος έχει επενδύσει πολλά. Το ΕΣΥ χρειάζεται μια γενναία, ριζική ανασυγκρότηση, και θα απαιτηθούν γι’ αυτό σοβαρές ρήξεις και συγκρούσεις διαρκείας, και ο Κυριάκος με αυτά που είχαν δημιουργηθεί προεκλογικά είχε δεσμευτεί ότι θα εποπτεύει ο ίδιος τις αλλαγές. Οσο για την παιδεία, δεν χρειάζεται καμία ιδιαίτερη ανάλυση το θέμα. Είναι ένας διαρκής πόλεμος, επίσης με κατεστημένα συμφέροντα, που αντιδρούν όχι σε αλλαγές, αλλά σε καθετί που θα διαταράξει τα λιμνάζοντα νερά. Περί της Δικαιοσύνης, δεν χρειάζονται ιδιαίτερες αναφορές – η κατάσταση έχει φτάσει στο μη περαιτέρω, μετά τη λαίλαπα της διακυβέρνησης των παπαγγελόπουλων, και ο Γ. Φλωρίδης καλείται να σπάσει πολλά αβγά.

Τούτων δοθέντων, γίνεται αντιληπτό πως έχει μεγάλο ενδιαφέρον το πώς θα εξελιχθεί η κυβερνητική προσπάθεια. Αν δηλαδή θα προχωρήσουν τα πράγματα σε μια κατεύθυνση μεταρρυθμιστική ή θα έχουμε μια ακόμη διακυβέρνηση διαχείρισης της υπάρχουσας κατάστασης. Το κρίσιμο είναι να καταλάβουν όλοι, του Κυριάκου συμπεριλαμβανομένου, πρώτου εξ όλων, ότι την Κυριακή η ΝουΔου δεν έλαβε λευκή επιταγή, ούτε είναι απεριόριστος ο χρόνος για τον οποίο θα κριθεί. Σε έναν χρόνο από τώρα έχουμε ευρωεκλογές…

Ο μακρύς δρόμος του Ανδρουλάκη

Και μη νομίσει επίσης ότι θα περάσει καλά επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε αυτά τα χάλια πλέον ή ότι ο Τσίπρας θα υποδύεται τον… ανασυγκροτητή του κόμματος. Υπάρχει το ΠΑΣΟΚ, που φιλοδοξεί να διαδεχθεί τον ΣΥΡΙΖΑ ως αξιωματική αντιπολίτευση, σε πρώτη φάση, και είναι προφανές ότι από την πρώτη ημέρα κιόλας θα επιχειρήσει να διεκδικήσει με την παρουσία του στη Βουλή και εκτός αυτής το «προνόμιο» της σκληρής αντιπολιτευτικής στάσης απέναντι στην κυβέρνηση.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης που είναι μάλλον… ευτυχής με την αυτοδυναμία της ΝουΔου, γιατί δεν κλήθηκε αυτός να δώσει κυβέρνηση στη χώρα, αύξησε μεν τη δύναμη του ΠΑΣΟΚ κατά 50% σε σχέση με τις εκλογές του 2019, όμως έχει πολύ δρόμο μπροστά του. Η εικόνα του διχασμένου ΠΑΣΟΚ, του ΠΑΣΟΚ της περιφέρειας, και του ΠΑΣΟΚ σε Αθήνα – Θεσσαλονίκη τον βάζει μπροστά σε ένα σοβαρό πολιτικό πρόβλημα που είναι, θεωρώ, τεράστιο. Πρέπει να πείσει τους ψηφοφόρους των μεγάλων αστικών κέντρων ότι και ο ίδιος προσωπικά και το κόμμα του μπορούν να αποτελέσουν πιθανή κυβερνητική πρόταση. Κι αυτό χρειάζεται οργάνωση, πρόγραμμα και δυνατή κοινοβουλευτική δράση. Νομίζω ότι στο χέρι τους είναι να το πετύχουν.

Η αποχή και οι εκλογικοί κατάλογοι

Πράγματι, δεν είναι και πολύ καλό νέο ότι η αποχή από τις προχθεσινές εκλογές άγγιξε το 47,17% σημειώνοντας έτσι ένα νέο ιστορικό ρεκόρ, από τη Μεταπολίτευση και μετά. Μη σου πω και πριν από τη δικτατορία. Αλλά πριν προχωρήσουμε σε βαθυστόχαστες αναλύσεις περί των αιτίων και των αιτιών της αποχής (προφανέστατα μεγάλο ρόλο έπαιξε και το γεγονός ότι μετά τις κάλπες της 21ης Μαΐου πολλοί θεώρησαν ότι οι προχθεσινές εκλογές ήταν μια τυπική διαδικασία), ας κάνουμε κάτι άλλο. Να αναρωτηθούμε πώς είναι δυνατόν να μιλάμε για την αποχή, όταν στην πραγματικότητα αγνοούμε πόσοι ακριβώς είναι οι ψηφοφόροι; Ποιο είναι το εκλογικό σώμα; Τι θέλω να πω. Οτι πρέπει αμέσως, αμέσως όμως, να γίνει εκκαθάριση των εκλογικών καταλόγων, διότι δεν μπορεί σε ένα κράτος με 10 και κάτι ψιλά εκατ. πληθυσμό οι ψηφοφόροι να είναι 9,6 εκατ. Κάτι δεν πάει καλά. Κάτι έχει γίνει λάθος. Κι αυτό που έχει γίνει λάθος είναι ότι καμία κυβέρνηση ως τώρα δεν έχει προχωρήσει στο αυτονόητο. Την εκκαθάριση των εκλογικών καταλόγων. Επειτα, δεν υπάρχει και κανείς λόγος πανικού. Θυμίζω, σχετικά, ότι το δεύτερο μεγαλύτερο ποσοστό αποχής συνέβη στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 με 43,84% ενώ τον Ιούλιο του 2019 η αποχή ήταν 42,22% και τον περασμένο Μάιο που επίσης υποτίθεται ότι ήταν μια κρίσιμη εκλογική μάχη μετρήθηκε στο 39,06%. Συμπερασματικά – πρώτα εκκαθάριση των καταλόγων και μετά (προσεχώς δηλαδή) βλέπουμε πόση ήταν η πραγματική αποχή…

Η «κολοκυθιά» των ευθυνών

Νομίζω πως μικρή σημασία έχει πλέον το ποιος φταίει που η Ακροδεξιά κάνει ηχηρή την παρουσία της στη Νέα Βουλή – όλοι μαζί φτάνουν πλέον σχεδόν στο 13%, αν και σίγουρα το κόμμα του Κυρ. Βελόπουλου έχει διακριτές και σοβαρές διαφορές από τους «Σπαρτιάτες» του Κασιδιάρη. Η επόμενη ημέρα της κάλπης προφανώς κάνει την… «κολοκυθιά» των ευθυνών, ανεπίκαιρη. Ο,τι έγινε έγινε, κι αυτό που έγινε δεν είναι κάτι καινούργιο για την Ελλάδα, πάντα υπήρχε ένας τέτοιος κόσμος. Θα θυμίσω απλώς ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο πραγματικός, πανίσχυρος πρωθυπουργός το 1977, δεν κατάφερε να αποτρέψει στις εκλογές εκείνου του χρόνου τη συμμετοχή των χουντικών. Κι εκείνοι, ως Εθνική Παράταξη, έλαβαν, τρία μόλις χρόνια μετά την καταστροφική για τη χώρα χούντα των συνταγματαρχών, σχεδόν 7%. Η Ακροδεξιά λοιπόν πάντα υπήρχε. Να κάτσουμε όμως να συζητήσουμε για τις αιτίες που την έφεραν σε αυτό το ποσοστό, μάλιστα. Είναι και σωστό και επιβεβλημένο. Και σίγουρα ωφέλιμο για τη Δημοκρατία. Το εντελώς λάθος είναι να κλαψουρίζουν τα κόμματα του λεγόμενου «δημοκρατικού τόξου» για το «κακό που συνέβη». Να βρουν πρώτα τις αιτίες που οδήγησαν στην άνοδο της Ακροδεξιάς, και μετά ας κάνουν, κυβέρνηση και αντιπολίτευση, ό,τι πρέπει για να τους απομονώσουν πολιτικά. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία…

Και κάτι ακόμη: αυτοί οι «Σπαρτιάτες», μη νομίσει κανείς ότι είναι σαν τα «ούγκανα» της Χρυσής Αυγής. Οι τύποι έχουν έρθει για να μείνουν, οπότε κομμένα τα καραγκιοζιλίκια με τις παρελάσεις, τα στρατιωτικά εμβατήρια, τους ναζιστικούς χαιρετισμούς και τα αγράμματα… «εγέρθητου». Θα το δείτε άλλωστε και στην πράξη…