Η αντίστροφη μέτρηση στο θέατρο Λυκαβηττού

Από τη στιγμή που γράφτηκε η είδηση ότι έχουν ξεκινήσει οι εργασίες αποκατάστασης του θεάτρου Λυκαβηττού για να μπορέσει πάλι να λειτουργήσει, οι παραγωγοί άρχισαν να επικοινωνούν με τον δήμο προκειμένου να εξασφαλίσουν ημερομηνία για τους καλλιτέχνες που εκπροσωπούν. Η ανυπομονησία των μουσικόφιλων είναι ακόμη μεγαλύτερη αφού οι αναμνήσεις από σπουδαίες συναυλίες στον ιστορικό χώρο είναι ανεξίτηλες. Το διατηρητέο μνημείο, όπως έχει χαρακτηριστεί, ετοιμάζεται να στήσει τη σκηνή του για να υποδεχθεί σπουδαία ονόματα από την εγχώρια και διεθνή σκηνή.

Βρεθήκαμε στον χώρο όπου οι εργασίες συνεχίζονται πυρετωδώς για να μπορέσει να παραδοθεί στο τέλος Αυγούστου και να ακουστεί ξανά μουσική στα μέσα Σεπτεμβρίου. Ολα δείχνουν πως «τίποτα δεν έχει αλλάξει, τίποτα δεν είναι όπως παλιά». Τι σημαίνει αυτό; Οπως λέει ο υπεύθυνος μηχανικός της ανασυγκρότησης του χώρου Γιόση Κωστής «δεν θέλαμε και δεν μπορούσαμε να αλλάξουμε κάτι, αφού το θέατρο του Λυκαβηττού είναι χαρακτηρισμένο μνημείο. Δεν αλλάξαμε κάτι στην αρχιτεκτονική δομή του, απλώς την ενισχύσαμε για να είναι ασφαλές. Προσθέσαμε για παράδειγμα 19.000 κομμάτια μεταλλικά στον σκελετό για να τον ενισχύσουμε». Οι παλιές χρωματιστές καρέκλες ξηλώθηκαν και πήγαν για ανακύκλωση. Στη θέση τους θα υπάρχουν – όπως αρχικά είχε σχεδιαστεί από τον σπουδαίο αρχιτέκτονα Τάκη Ζενέτο – ξύλινοι πάγκοι. Το ξύλο τους θα είναι εμποτισμένο ούτως ώστε να αποφευχθεί να γίνει κάποια άλλη επεξεργασία. Οπως λέει ο κ. Κωστής «θα υπάρχουν διαχωρισμένες θέσεις, με αρίθμηση. Από τον μέχρι τώρα υπολογισμό οι θέσεις αυτές θα φτάσουν τις 3.840. Το χρώμα που θα υπάρχει είναι αυτό που έχει και είχε ο μεταλλικός σκελετός και εκείνο του ξύλου. Η ομορφιά του Λυκαβηττού και το βάρος της ιστορίας που φέρει είναι τεράστιο. Δεν χρειαζόταν να κάνουμε ριζικές αλλαγές παρά μόνο όσες σχετίζονταν κυρίως με την ασφάλεια του χώρου». Προς επίρρωση των παραπάνω λέει πως όταν τον περασμένο Φεβρουάριο ξεκίνησαν οι εργασίες έρχονταν τουρίστες που βρίσκονταν στην πόλη εκείνη την εποχή και ζητούσαν να τους ανοίξουν για να το επισκεφτούν. «Φυσικά δεν μπορούσαμε γιατί τότε ήταν ένα εργοτάξιο. Το θέατρο του Λυκαβηττού είναι ένα μνημείο. Συνδέονται γενιές με αυτό. Θεωρώ ότι θα ήταν λάθος να γίνει κάποια ριζική αλλαγή. Επαναφέραμε τους πάγκους με τους οποίους είχε αρχικά σχεδιαστεί από τον Τάκη Ζενέτο και βγάλαμε τις πλαστικές χρωματιστές καρέκλες. Θέλουμε ένα έργο διαχρονικό».

ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΗ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ. Τι μπορεί να κάνει ένα έργο διαχρονικό; Μπορεί, όπως τονίζει ο κ. Γιόση Κωστής, να μην έχουν γίνει μεγάλες αλλαγές αλλά η ανανέωση και η προσαρμογή τους στις ανάγκες και τους ρυθμούς της εποχής ήταν επιβεβλημένη. Ενα έργο όπως λέει μπορεί να είναι διαχρονικό αν έχει «τεχνολογική αναβάθμιση που θα μπορεί ενδεχομένως να ζητηθεί τα επόμενα χρόνια. Τα ηλεκτρολογικά θα είναι τεχνολογίας led χαμηλής κατανάλωσης, δίκτυα, wi-fi, οπτικές ίνες κ.ά. Δεν θα υπάρχουν καλώδια στον χώρο αφού όλα θα είναι μέσα σε πυλώνες. Πρέπει να τονιστεί ότι παλιά δεν υπήρχαν δίκτυα αποχέτευσης και ύδρευσης, κάτι που τώρα δημιουργήσαμε. Αξίζει να τονιστεί ότι τα προηγούμενα χρόνια ο χώρος λειτουργούσε με γεννήτριες, ενώ τώρα θα έχει το δικό του ρεύμα». Επίσης σχεδιάζονται ηλεκτρολογικές υποδομές για να φωτιστούν οι βράχοι που ορίζουν τον χώρο και να αναδειχθούν.

Το μοναδικό άγχος για τον μηχανικό του έργου ήταν ο χρόνος και ο καιρός. «Θέλαμε να είμαστε έτοιμοι μέχρι τον Αύγουστο, αλλά δεν γνωρίζαμε αν θα μας το επέτρεπε ο καιρός. Κάποιες εργασίες δεν μπορούν να προχωρήσουν αν βρέχει, όπως για παράδειγμα οι αμμοβολές. Αυτή ήταν η διαδικασία για να βγει το παλιό χρώμα του σκελετού και να βαφτεί ξανά και διήρκεσε πέντε μήνες. Ξεκινήσαμε τον Φεβρουάριο και όπως βλέπετε το μηχάνημα που κάνει αυτή την εργασία δεν έχει φύγει ακόμη. Ταυτοχρόνως βέβαια κάναμε τις ενισχύσεις που απαιτούνταν στον σκελετό και βέβαια τα βαψίματα. Πρέπει να πω ότι όλοι όσοι συμμετείχαν στο έργο προσέφεραν κάτι παραπάνω από αυτό που μπορούσαν γιατί τους συνέδεε κάτι με αυτόν τον χώρο».

ΠΡΩΤΑ Η ΑΣΦΑΛΕΙΑ. Το έργο αφορά την επαναφορά του θεάτρου όπως είχε δημιουργηθεί από τον σπουδαίο αρχιτέκτονα Τάκη Ζενέτο, τονίζει ο Βασίλης Φακίτσας, πολιτικός μηχανικός και τεχνικός σύμβουλος του δημάρχου Αθηναίων. Κύριο μέλημα ήταν όπως λέει «να κάνουμε αποκατάσταση του φέροντος οργανισμού για να είναι ασφαλής. Το θέατρο έκλεισε αφού είχε κριθεί ότι δεν μπορούσε να λειτουργεί με ασφάλεια. Ολες οι εργασίες δηλαδή έγιναν προκειμένου να εξασφαλιστεί όχι μόνο η στατικότητα αλλά και το θέμα της πυρασφάλειας». Σύμφωνα με τον κ. Φακίτσα, η προηγούμενη άδεια πυρασφάλειας κάλυπτε μόνο τους 3.000 θεατές. Οπως όμως όλοι γνωρίζουμε στις μεγάλες συναυλίες ο αριθμός αυτός μαζί με τους όρθιους ξεπερνούσε τις 6.000. «Τώρα προσπαθούμε να το αδειοδοτήσουμε για 6.000. Δεν μπορούμε να παίζουμε με τις ανθρώπινες ζωές. Ολα τα θέματα πυρόσβεσης θα είναι τέλεια. Η αρμόδια εταιρεία πιστοποίησης TUV ελέγχει ανά τακτά χρονικά διαστήματα τις εργασίες στο θέατρο οι οποίες βρίσκονται σε εξέλιξη. Ακόμη δημιουργούμε προσβάσεις για ΑμΕΑ, όχι μόνο για τον χώρο των συναυλιών αλλά και για τις τουαλέτες, κάτι που δεν υπήρχε παλαιότερα. Αυτό είναι το μόνο που προσθέτουμε στο πλαίσιο των εργασιών, αφού στον υπόλοιπο χώρο γίνεται απλώς συντήρηση και ανακαίνιση. Ετοιμάζουμε όλες τις τεχνικές υποδομές – wi-fi, οπτικές ίνες κ.λπ. – ώστε να έχουμε ηλεκτρονικό έλεγχο εισιτηρίων. Υπάρχει και ένας εξοπλισμός που δεν καλύπτεται από τον προϋπολογισμό, όπως για παράδειγμα στα καμαρίνια που θα αγοραστεί από την Τεχνόπολη».