Η Νατάσα και οι άλλοι

Την περασμένη εβδομάδα είχαμε τριήμερο εθνικό πένθος για το ναυάγιο στην Πύλο. Τώρα, για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω, με λεπτομέρειες, τι αναστέλλεται σε αυτές τις περιπτώσεις, πάντως, γενικά, μιλάμε για ένα κλίμα no party. Τι γίνεται όμως με κάποιες προγραμματισμένες εκδηλώσεις, ειδικά με κάποιες συναυλίες που, απ’ όσο ξέρω, η ασφάλεια δεν καλύπτει την αναβολή «λόγω πένθους»; Προσωπικά, δεν το θεωρώ προκλητικό ή στην προκειμένη περίπτωση φάουλ το να γίνουν. Το αντίθετο μάλιστα, μπορούν να συντονιστούν με τη θλίψη. Δεν λένε ότι η μουσική και το τραγούδι είναι η κοντινότερη απόσταση μεταξύ των ανθρώπων;

Η Νατάσα Μποφίλιου διαφωνεί. Κάθετα, πιο κάθετα δεν γίνεται. Το τραγούδι, το δικό της τραγούδι δηλαδή, τους χωρίζει τους ανθρώπους. Πώς μας έλεγαν ότι, στη Δευτέρα Παρουσία, ο Θεός θα βάλει από τη μια τους αμνούς και από την άλλη τα ερίφια; Ε, η Νατάσα το κάνει ήδη. Στη συναυλία που έδωσε (και καλά έκανε) εν μέσω πένθους, άστραψε και βρόντηξε επί σκηνής – μην την περάσουμε και για καμία μειοδότρια. Και εξήγησε, σε έναν παροξυσμό διχαστικού λόγου, ότι το δικό τους πένθος, το σωστό, κρατάει για πάντα. Των άλλων είναι τζούφιο. Γιατί; Γιατί το είπε η Νατάσα. «Δεν έχουμε» σου λέει «σκοπό, χύνοντας κροκοδείλια δάκρυα, που τίποτα δεν έχουν σαν αποτέλεσμα, να πενθούμε τρεις ημέρες. Ο δικός μας πόνος δεν κρατάει τρεις ημέρες. Κρατάει, μαζί με τη δέσμευσή μας, ότι θα παλεύουμε όλη μας τη ζωή για δίκαιους αγώνες για έναν άλλο κόσμο, που μέσα στη θάλασσα, το μόνο που θα συμβαίνει, είναι να κολυμπάμε και να σκεφτόμαστε καλύτερα τον εαυτό μας και όχι να πνίγουμε ανθρώπους, με τις χυδαίες και ελεεινές πολιτικές που επιλέγουμε».

Αντε πάλι με αυτήν τη γραφικότητα του «εμείς» και οι «άλλοι». Με αυτόν τον ετεροπροσδιορισμό που φουσκώνει τα πανιά της αμετροέπειας. Οταν χρησιμοποιείται για κομματικούς λόγους είναι αισχρό. Οταν όμως επιστρατεύεται για να δικαιολογήσει το «εγώ δεν θα τηρήσω το πένθος γιατί δεν θέλω να χάσω τα λεφτά της συναυλίας» είναι γελοίο. Η επίκληση της ηθικής ανωτερότητας, σε αυτήν την περίπτωση, αποδυναμώνει και την ηθική και την ανωτερότητα καθώς τις μετασχηματίζει σε προφάσεις. Διότι μια χαρά μπορείς να πονάς σε όλη σου τη ζωή για κάτι και συγχρόνως, να προσαρμόζεσαι, όποτε χρειάζεται, σε εθνικά πένθη. Ή να μην προσαρμόζεσαι χωρίς να χρειάζεται να δικαιολογηθείς.

Πόσο πιο μάγκας ο «παλιός» Βασίλης Παπακωνσταντίνου που δεν έχει αγωνία για το αυταπόδεικτο. Εν μέσω εθνικού πένθους έδωσε και αυτός τη συναυλία του στο Καλλιμάρμαρο, δεν είπε τίποτα σχετικό, τραγούδησε εμφατικά το «Ενα καράβι παλιό, σαπιοκάραβο», ξεσάλωσαν οι παλιοί κομμουνιστές, οι «Βασίλη ζούμε για να σε ακούμε», το μήνυμα ελήφθη και απαντήθηκε.

Για τον Γιώργο Λούκο
Είναι ο άνθρωπος που όχι απλώς αναμόρφωσε αλλά επανεφηύρε το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. Εναν θεσμό που, προ Λούκου, είχε λίγο – πολύ καταντήσει μια γραφειοκρατική διεκπεραίωση. Και ο Γιώργος Λούκος τον ξαναέκανε ζωντανό κύτταρο πολιτισμού, τον ξεσκούριασε, τον αναβάθμισε. Δημιούργησε την «Πειραιώς 260», «άνοιξε» το Φεστιβάλ σε νέους δημιουργούς αλλά και σε σπουδαίους διεθνείς καλλιτέχνες. Και πολύ γρήγορα κάλυψε την «τρύπα» των έξι εκατομμυρίων ευρώ που βρήκε όταν ανέλαβε.

Το 2015, ο Γιώργος Λούκος βρέθηκε στο στόχαστρο μίας δημοσιογραφικής και κομματικής παρέας. Που θεωρούσε και θεωρεί τον πολιτισμό βιλαέτι της. Δεν ήθελαν απλώς την απομάκρυνσή του, ήθελαν την ηθική του εξόντωση. Και χωρίς στοιχεία, χωρίς τεκμήρια τον κατηγόρησαν για οικονομικές ατασθαλίες. Το κίνητρο, σε αυτές τις παρέες, είναι πιο ισχυρό από τις αποδείξεις. Το έχουμε καταλάβει διότι επανέλαβαν αυτήν την τακτική και σε άλλες περιπτώσεις. Ο τότε υπουργός Πολιτισμού, Αριστείδης Μπαλτάς ήταν που τράβηξε το πιστόλι σε αυτή τη δολοφονία χαρακτήρα αλλά αμφιβάλλω αν κάποιος από τους επόμενους υπουργούς του ΣΥΡΙΖΑ θα έκανε κάτι διαφορετικό. Αν ήθελαν άλλωστε θα είχαν αποκαταστήσει την αδικία.

Ο Γιώργος Λούκος χθες αθωώθηκε παμψηφεί και πρόκειται για μια νίκη της Δικαιοσύνης αλλά και της Δημοκρατίας. Μια πολύ κακή μέρα για τους συκοφάντες του και κάτι καλλιτεχνάκια που, ενώ ευεργετήθηκαν από αυτόν, έκαναν την πάπια και έσπευσαν να πιάσουν στασίδι στον ΣΥΡΙΖΑ.