Δημόσιες σχέσεις

Στην Ελλάδα οι δημόσιες σχέσεις είναι προβληματικές. Τα κορίτσια των δημοσίων σχέσεων από νεράιδες της επικοινωνίας καταλήγουν – ας επιτρέψετε την ευγενική αποστροφή – σε πρέσβειρες σαδισμού.

Ειδικά στην εποχή όπου η έννοια της αποκλειστικότητας δεν μπορεί να προφυλαχθεί από την ταχύτητα του Διαδικτύου, τη διάδοση της αληθινής είδησης ή του ψεύδους, ο χειρισμός των δημοσίων σχέσεων σημαίνει ή μάλλον εκλαμβάνεται στη δική μας επικράτεια ως ένας τίτλος τιμής, τον οποίο κατέχει ένας εξουσιαστικός παράγοντας, ένας διαμεσολαβητής του εξωτερικού ισχυρού άλλου και της εγχώριας αντιπροσωπείας καταγραφής ειδήσεων.

Μας διακατέχει ένας απαρχαιωμένος εντυπωσιασμός. Χρειαζόμαστε αυτή τη διαμεσολάβηση για  να μας δώσει – με την απόσταση, με τον αποκλεισμό που ευγενικά επιβάλλει – την αίσθηση μιας κατωτερότητας κάποιου ανίκανου εαυτού να διαχειριστεί την υποτιθέμενη υψηλής αξίας πληροφορία. Ο «πιαρτζής» της μιντιακής αργκό (εκ του αγγλικού όρου PR – public relations) ενεργεί λοιπόν προστατευτικά, με πρόθεση να ελέγξει τη διατήρηση ενός οικοσυστήματος ευαίσθητων ισορροπιών. Μέσα στο οποίο ένα brand ηγεμονεύει, κάποιος ταλαντούχος δημιουργός κάνει καπρίτσια και ένας ιθύνων νους – σε ρόλο ραδιούργου καρδινάλιου – πηγαινοφέρνει σαν πιόνια σε σκακιέρα τους ειδικούς της διαφήμισης και της προβολής για να τιτιβίσουν ή να αποσιωπήσουν το γεγονός. Μόνο που παραχωρούν στα πιόνια την αίσθηση ισχύος. Οτι είναι εξουσιαστές στο φαντασιακό της ατομικής τους σφαίρας επιβάλλοντας αρνήσεις, προδιαγραφές αυστηρών πρωτοκόλλων που η σημασία τους έχει την ανάλογη αξία με την τέλεση μιας αόρατης στέψης.

Ανθρωπολογικά το φαινόμενο έχει ενδιαφέρον για κοινωνιολογική ίσως παρατήρηση. Για εργαζόμενους στην ενημέρωση όμως το σύστημα καταντά μια επιπρόσθετη γελοιότητα, αφού σκοπός είναι η επί των τιμών φυσιογνωμίες της εγχώριας σκηνής να στεφανωθούν τη λάμψη ενός brand που στα κεντρικά της χώρας όπου παράγονται τα προϊόντα του, οι περιπτώσεις συνεργασίας θα ήταν μηδαμινές, αν όχι τελειωτικά ανύπαρκτες.