Για την αλήθεια

Το σκάνδαλο των τηλεφωνικών υποκλοπών, όπως το χαρακτήρισε ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός, ήταν σοβαρό, είχε επώνυμα θύματα (μεταξύ των οποίων τον αρχηγό του στρατού και τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ) και αποδόθηκε σε ανθρώπους που επέλεξε ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης (τον ανιψιό του και τον διευθυντή της ΕΥΠ). Αλλά δεν έπληξε την κυβέρνηση. Η δημοσκοπική πτώση που σημειώθηκε σε πρώτο χρόνο αντιστράφηκε πολύ πριν από τις εκλογές.

Οι λόγοι είναι πολιτικοί, κοινωνικοί και ψυχολογικοί: οι πολίτες μπορεί να σοκαρίστηκαν, μπορεί να πιστεύουν ότι ο πρώην πρωθυπουργός γνώριζε τα πάντα, αλλά δεν εμπιστεύονται την αντιπολίτευση και δεν θεωρούν ότι το ζήτημα πραγματικά τους αφορά – χώρια που έχουν την υποψία ότι οι παρακολουθούμενοι έχουν λερωμένη τη φωλιά τους. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να υπάρξουν απαντήσεις. Ο ίδιος ο Μητσοτάκης έχει δηλώσει ότι η έρευνα είναι σε εξέλιξη. Και η έρευνα αυτή πρέπει να δώσει αποτελέσματα σε εύλογο χρονικό διάστημα, όχι επειδή θα ήταν πρωτοφανές να κουκουλωθούν οι ευθύνες, αλλά ακριβώς επειδή η κρατούσα αίσθηση ότι δεν θα αποδοθούν ποτέ ευθύνες είναι μια από τις παθογένειες του ελληνικού πολιτικού συστήματος.

Η πολύνεκρη τραγωδία στ’ ανοιχτά της Πύλου έτυχε στη «βάρδια» μιας υπηρεσιακής κυβέρνησης. Αλλά και λίγο νωρίτερα να είχε συμβεί, πάλι δεν θα είχε εκλογικές επιπτώσεις, ακόμη κι αν διαφαίνονταν ευθύνες της ελληνικής πλευράς. Οι λόγοι εδώ είναι διαφορετικοί: η μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας, και ασφαλώς όχι μόνο της ελληνικής, δεν θέλει ούτε να ακούει για πρόσφυγες. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να διεξαχθεί ενδελεχής έρευνα για να διαπιστωθεί αν κάτι δεν πήγε καλά, ώστε την επόμενη φορά να πάει καλύτερα. Οι δημοσιογράφοι, Ελληνες και ξένοι, κάνουν τη δουλειά τους, ερευνούν, αποκαλύπτουν, ξιφουλκούν. Τα εμπλεκόμενα μέρη βγάζουν ανακοινώσεις, αμύνονται, επιτίθενται, ρίχνουν την μπάλα στην εξέδρα. Αλλά απαντήσεις μπορεί να δώσει μόνο η δικαιοσύνη.

Και η δουλειάτης δικαιοσύνης δεν έχει σχέση ούτε με τις δημοσκοπήσεις (Είναι ή όχι πλήγμα οι παρακολουθήσεις για τη δημοκρατία; «Είστε υπέρ ή κατά των ανοιχτών συνόρων;») ούτε με την εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό («Να κοιτάξει τα χάλια της η Σοφί ντι Βελτ, που έχει κι άποψη για το κράτος δικαίου στην Ελλάδα», «Οι Ευρωπαίοι τα βάζουν με την Ελλάδα παραγνωρίζοντας το βάρος που σηκώνει ως χώρα πρώτης υποδοχής»). Οπως δεν έχει σχέση και με το ποια κυβέρνηση κρατάει το τιμόνι. Η εκάστοτε κυβέρνηση θα έπρεπε μάλιστα να πιέζει για την ταχεία ολοκλήρωση των ερευνών και την απόδοση ευθυνών, ακόμη κι αν αυτό θεωρητικά τη ζημίωνε.

Γιατί; Επειδή ο απώτατος στόχος είναι, ή θα έπρεπε να είναι, η αναζήτηση της αλήθειας. Και η αλήθεια δεν είναι πατριωτική ή αντιπατριωτική, όπως δεν είναι καλή ή κακή, αριστερή ή δεξιά, κόκκινη ή πράσινη. Είναι απλώς η αλήθεια.