Πρωταθλητής {LF}σε κρανίου τόπο

Ο Δημήτρης Αγραβάνης το είχε πει, είναι αλήθεια, άκρως γλαφυρά. Περιέγραψε, πρόσφατα, τον τρόπο παιχνιδιού του Ολυμπιακού, παρομοιάζοντάς τον με τις… μουσικές καρέκλες. Δηλαδή, κάνουν συνεχείς πάσες οι παίκτες των Ερυθρολεύκων, σχεδόν… κοιμίζουν τους αντιπάλους και «χτυπούν» όταν έρχεται η κατάλληλη στιγμή! Το είδαμε το έργο αυτό πολλές φορές κατά τη διάρκεια της αγωνιστικής περιόδου. Είναι αλήθεια ότι εδώ και λίγες εβδομάδες η ομάδα του Ολυμπιακού κάπου έριξε στροφές, λες και την είχαν αποκρυπτογραφήσει οι αντίπαλοι. Εβαλαν… φρένο σε ένα ξέφρενο «παιχνίδι με «απανωτές πάσες»! Ωστόσο, χθες το βράδυ στο ΟΑΚΑ, σε ένα καθοριστικό ματς, τον τέταρτο τελικό απέναντι στον Παναθηναϊκό, η ομάδα του μαέστρου Γιώργου Μπαρτζώκα έδειξε σε όλους γιατί ήταν η καλύτερη της σεζόν. Προσοχή: η καλύτερη στην Ευρώπη, μολονότι δεν ήρθε το τρόπαιο που όλοι ανέμεναν, η κατάκτηση της Ευρωλίγκας.

Ωστόσο, ο κόσμος του Ολυμπιακού και η οικογένεια των Κόκκινων, από χθες γιορτάζουν ένα τρόπαιο πρωταθλήματος. Για μια ακόμη σεζόν. Ενα νταμπλ. Εδώ και κάποια χρόνια κυριαρχεί η ομάδα που έχει έδρα το «καυτό» ΣΕΦ. Δεν αφήνει κανέναν να αμφισβητήσει την ανωτερότητά της και αυτό το ομολογούν οι πάντες. Οι παίκτες του Παναθηναϊκού ήταν ανήμποροι να προβάλουν την οποιαδήποτε αντίσταση. Τι να έκαναν αλήθεια; Ο Ολυμπιακός είχε θαυμαστή ευστοχία από τη γραμμή των τριών πόντων και το συγκεκριμένο ρεσιτάλ ήταν από μόνο του μια ξεχωριστή παράσταση. Οποιος κι αν δοκίμαζε σουτ, μέσα η μπάλα! Γιατί η ικανότητα όλων μοιάζει φοβερή. Το θέαμα που χάρισαν οι άσοι υπήρξε υπέροχο και δεν αποκλείεται να εντυπωσιάστηκε ακόμη και ο Γιάννης Αντετοκούνμπο που με… τρέντι εμφάνιση παρακολούθησε τον αγώνα – που εντέλει διακόπηκε. ‘Η σωστότερα, όλη η οικογένεια των Αντετοκούνμπο.

Τα κλειδιά

Τι είχε ο Ολυμπιακός (και) αυτή την αγωνιστική περίοδο; Εναν προπονητή, τον Γιώργο Μπαρτζώκα, τον καλύτερο στην Ευρώπη σύμφωνα και με τη στέρεη και δίκαιη άποψη των συναδέλφων του. Εχτισε από την αρχή ένα σύνολο με αρχές και δύσκολα τα έβαζες με το σκάφος που μπορούσε να σταθεί σε κάθε φορτούνα. Μην ξεχνά ο οποιοσδήποτε πως ήταν τέτοια η δομή και η αντοχή του συνόλου που έφτανε σε επιτυχίες ακόμη και χωρίς κομβικούς παίκτες. Τον ΠΑΟ στο ΟΑΚΑ τον νίκησε και χωρίς τον Βεζένκοφ, παλαιότερα. Χθες, έλειψαν ο Παπανικολάου και ο (κομμένος από την Α1) Κάνααν. Και τι μ’ αυτό; Η γοητεία της ομάδας ήταν πάντα παρούσα. Γιατί στον Πειραιά ισχύει το «ένας για όλους και όλοι για έναν»! Οχι πως τα αστέρια δεν χρειάζονται, αλλά για να ειπωθεί πολύ απλά, υπάρχουν οι βάσεις ώστε να προχωρά η ομάδα έχοντας ως μεγάλο όπλο την ομοιογένεια.

Της σεζόν ο κορυφαίος; Αναμφίβολα ο Σάσα Βεζένκοφ. Το καλύτερο «τεσσάρι» της Ευρώπης. Ισως η μεγάλη δύναμη του Ολυμπιακού και ο παίκτης που κάνει τη διαφορά. Για να είναι ξεκάθαρο σε όλους, δεν βρίσκεις παίκτη στο «4» που να σημειώνει τόσους πόντους, να ανεβάζει την επιθετική συγκομιδή και γενικά να εμπνέει τους συμπαίκτες του. Καθόλου παράλογο το φλερτ, το πιεστικό φλερτ που του γίνεται από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Ο Τόμας Γουόκαπ είναι ένας πλέι μέικερ-κομπιούτερ, ένας «άσος» καταπληκτικός που έχει δώσει άλλον… τόνο στον τρόπο παιχνιδιού του Ολυμπιακού. Οργανώνει, μοιράζει αφειδώς ασίστ και όταν βρίσκεται σε καλή μέρα, ευστοχεί. Ο Κώστας Σλούκας, ένας παίκτης με τεράστια εμπειρία, είναι εξαιρετικός σε ό,τι κάνει και αφήνει το στίγμα του παντού και πάντα. Στις βολές αξιόπιστος,

όταν… ρίχνει τρίποντα συνήθως ευστοχεί και είναι μοναδικός στη λεγόμενη «έξτρα πάσα», το μεγάλο συν του εφετινού πρωταθλητή. Ενας άριστος παίκτης και το μαρτυρά η όλη του πορεία στα γήπεδα τόσα χρόνια. Ο Παπανικολάου, δεν αγωνίστηκε χθες, αλλά ποιος δεν υποκλίνεται σε όσα δίνει ο κάπτεν της ομάδας; Δεν μπορεί χωρίς τον Ολυμπιακό ο Παπανικολάου! Μαζί έχουν ζήσει στιγμές μοναδικές, παρέα πορεύονται εδώ και χρόνια, ο Κώστας μεγάλωσε (αθλητικά) στο Νέο Φάληρο και έχει ταυτιστεί με την ομάδα. Μαχητής από τους λίγους και μέγας αλτρουιστής. Ο Μουσταφά Φαλ, ένας πλέι μέικερ ρακέτας, να δίνει τη μπάλα από «μέσα προς τα έξω»,  σημαδεύει όποιον είναι ξεμαρκάριστος για ένα κλασικό σουτ τριών πόντων. Δεν το συναντάς αυτό εύκολα σε παίκτη τέτοιου ύψους. Ο Κάνααν δεν αγωνίστηκε στους τελικούς, μπήκε όμως με την πάροδο του χρόνου στο κλίμα και αφομοίωσε το στυλ της ομάδας. Οταν βρίσκει το χέρι του, άπιαστος! Ο Μακ Κίσικ, θύελλα στα μπασίματα και δικαίως ανανεώθηκε το συμβόλαιό του, ο Λαρεντζάκης πάντα πολύτιμος και ενίοτε καθοριστικός, ο Μπολομπόι ποτέ δεν το βάζει κάτω, ο Πίτερς καλό «τεσσάρι» με μακρινό σουτ, ο Λούντζης παίρνει χρόνο συμμετοχής και δικαιώνει την εμπιστοσύνη του κόουτς και ο Μπλακ έχει κινήσεις που σπάνια βρίσκεις.

Συμπέρασμα: ο Ολυμπιακός πανάξια κατέκτησε το νταμπλ. Τον παραδέχονται όλοι. Και είναι αυτονόητο πως με την όλη του διαδρομή εξέλιξε το μπάσκετ, γιατί αυτό που παρουσίασε στο παρκέ ήταν ένα πακέτο «πολύ ελκυστικό» στο μάτι του απλού φιλάθλου.