Ο επικός και μελαγχολικός Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Οσοι βρίσκονταν σε μία από τις κερκίδες του Καλλιμάρμαρου, αλλά και όσοι πέρασαν από τα πέριξ αντιλήφθηκαν αυτό που αργότερα ως trend στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης το «κράτα ρε φίλε, γερά!» δεν είναι μόνο σύνθημα, αλλά απηχεί τη «θερμοκρασία» που έχει κατακτήσει ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου με διαφορετικές γενιές.

Οι αριθμοί συνήθως μιλάνε από μόνοι τους – το ίδιο και οι περίπου 50.000 θεατές που γιόρτασαν μαζί με τον ερμηνευτή τα 50 χρόνια του στο ελληνικό τραγούδι. Ουσιαστικά γιόρταζαν και για τη δική τους πορεία στη λεγόμενη μεταπολιτευτική Ελλάδα, με την οποία έχουν συνδεθεί αρκετές από τις επιλογές του κορυφαίου τραγουδιστή.

Το φαινόμενο, αφού μπορούμε να μιλάμε με τέτοιους όρους, έχει και την εξήγησή του. Πριν απ’ όλα υπήρχε από την αρχή το βασικό συστατικό: ο Β. Παπακωνσταντίνου διέθετε από την αρχή τη φωνή που μπορούσε να τον κρατήσει στην πρώτη γραμμή της μουσικής παραγωγής. Από τις πληρέστερες για να υπηρετήσουν το είδος που ο ίδιος ακολούθησε, αλλά και με την ευελιξία που του επέτρεπε να μπαινοβγαίνει σε χαμηλόφωνα, λυρικά, ακόμη και λαϊκά μονoπάτια.

Δεύτερον, οι επιλογές του. Οπως οι καλύτεροι συνοδοιπόροι του, εκεί στις αρχές της δεκαετίας του 1970, επιδίωξε συννεργασίες και τραγούδια με σκοπό να αντέξουν στον χρόνο. Και με αυτά μετριέται πλέον η σχέση που έχει αναπτύξει με την «πλατεία». Δεν είναι τυχαίο πως η συναυλία ξεκίνησε με τον all time classic «Κουρσάρο». Από τις συνεργασίες εκείνες ανέσυρε 50 χρόνια κομμάτια: με τον Μίκη Θεοδωράκη (γνωρίζονται το 1974 στο Παρίσι, όπου ο ερμηνευτής τραγουδάει σε συναυλία, συνεργάζονται στον «Προδομένο λαό» και «Της εξορίας» και δίνουν τον κύκλο «Καρυωτάκης» το 1984), τον Μάνο Λοΐζο, τον Θάνο Μικρούτσικο, τον Νικόλα Ασιμο, τον Αλκη Αλκαίο, τον Οδυσσέα Ιωάννου.

Επικός και ηλεκτρικός από τη μία, μελαγχολικός και «υπόγειος» από την άλλη, γνωρίζει ότι το ακροατήριο ανταμείβει όσους υπερασπίζονται τη φήμη τους. Ενίοτε και με παραπάνω δόσεις από «Εφηβα γεράκια», πιστός ωστόσο στην εποχή που τον διαμόρφωσε. Μαζί του εμφανίστηκαν και οι συνήθεις ύποπτοι μουσικοί: Ανδρέας Αποστόλου: πλήκτρα – ενορχηστρώσεις, Βαγγέλης Πατεράκης – ηλεκτρικό μπάσο, Στέφανος Δημητρίου – ντραμς, Μαίρη Μπρόζη – βιολί, Γιάννης Αυγέρης ηλεκτρική κιθάρα, Απόστολος Μόσιος – ακουστική κιθάρα. Για την ιστορία, η προχθεσινή συναυλία ολοκληρώθηκε με τα «Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ» (άλλος ένας φόρος τιμής στον Μ. Θεοδωράκη) και «Το παιχνίδι παίζεται ακόμα», σε δική του σύνθεση και στίχους Ο. Ιωάννου: «Με το σώμα στο κενό / την ψυχή στο στόμα / το παιχνίδι παίζεται / παίζεται ακόμα».