Η κυρία Πρόεδρος

Βλέπω και ξαναβλέπω το βίντεο με την ας την πούμε συνομιλία μεταξύ της Προέδρου της Δημοκρατίας και των διαμαρτυρόμενων «νεολαίων» στην Καλαμάτα. Και κάθε φορά είμαι όλο και πιο σίγουρη ότι θα έπρεπε να διδάσκεται σε σχολές πολιτικών επιστημών και επικοινωνίας. Και με αρκετές αφορμές, κάποιες εκ διαμέτρου αντίθετες. Πρόκειται για ένα μνημείο αμετροέπειας, προπέτειας, λαϊκισμού, προβοκάτσιας, στρέβλωσης της πραγματικότητας, μισαλλοδοξίας, περιφρόνησης της δημοκρατίας. Και συγχρόνως μάθημα θεσμικότητας, ψυχραιμίας και υπεράνω όλων, προσέγγισης ενός ύψιστου δημόσιου ρόλου με την ευαισθησία του μέσου πολίτη.

Πρώτα απ’ όλα, είναι απολύτως ενδεικτικός ο τόνος της φωνής. Από τη μία, φωνές δυνατές, με «κοκοράκια», που δεν συνομιλούν, που δεν απευθύνονται στον «απέναντι» αλλά είναι σαν να εκφωνούν διάγγελμα ή σαν να φωνάζουν συνθήματα σε διαδήλωση, φωνές που «πυροβολούν», τόσο «ξύλινες». Από την άλλη, μια φωνή ήπια, με χρωματισμούς που φανερώνουν συναίσθημα και λόγια που δείχνουν ότι αυτός που μιλά έχει απόλυτη συνείδηση του τόπου και του χρόνου. «Θα το λύσουμε τώρα, εδώ, εσείς κι εγώ αυτό το πρόβλημα;» ρωτά η Κατερίνα Σακελλαροπούλου τους κομματικούς «νεολαίους» με μια υπολανθάνουσα ειρωνεία που όχι μόνο δεν είναι επιθετική αλλά αποτελεί επιχείρημα προς αυτούς που πιστεύουν – διότι έτσι τους εκπαίδευσαν – ότι όλα τα προβλήματα μπορούν να λυθούν εδώ και τώρα στο πεζοδρόμιο.

«Δεν σημαίνει ότι αυτός που έχει την πιο δυνατή φωνή, έχει και δίκιο» λέει η Πρόεδρος της Δημοκρατίας στη «συντρόφισσα» η οποία ωρύεται κουνώντας συγχρόνως και τα δάχτυλο. «Δίκιο έχει αυτός που έχει πιο δυνατή την αλληλεγγύη κυρία Πρόεδρε» της απαντά εκείνη σε μια βιρτουοζιτέ ελλειπτικών Ελληνικών. Ας ξεπεράσω το γεγονός ότι η κοπελιά κάνει μάθημα περί δικαίου στην πρώην πρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας και ας μείνω σε αυτήν καθαυτή την άποψη που εκφράζει. Από πότε η δικαιοσύνη είναι ταυτόσημη με την αλληλεγγύη και δεν μου το είπαν; Και από πότε επίσης η δικαιοσύνη είναι αποκλειστικότητα μίας έννοιας; Δεν έχω ακούσει φράση που να προσβάλει τόσο πολύ και τη δικαιοσύνη και την αλληλεγγύη. Μου θυμίζει εκείνο το «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη». Τι μας λες ρε φίλε; Και με το δίκιο του αγρότη τι γίνεται; Του άνεργου; Του υπάλληλου;

«Είμαστε εδώ για τους πρόσφυγες που κάθε μέρα η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, υπό τη δική σας προεδρία, τους κάνει αυτά που τους κάνει, τους σκοτώνει  στον φράχτη του Εβρου και ρίχνει τις βάρκες στο Αιγαίο» συνεχίζει η συντρόφισσα, κουνώντας πάντα το δάχτυλο. Σε μια, επίσης ελλειπτική, πρόταση, η σούμα της ανθελληνικής προπαγάνδας. Με αόριστα fake news και γενικότητες που δεν λένε τίποτα αλλά αποκαλύπτουν πολλά για νοοτροπίες και εντεταλμένες κομματικές υπηρεσίες.

Στη συνέχεια και όταν γίνεται λόγος περί δημοκρατικότητας, έτερος «νεολαίος» λέει στην ΠτΔ: «Τη δημοκρατική σας προσέγγιση την είδαμε στον φράχτη που φωτογραφίζεστε και στην τυμβωρυχία και εδώ και αλλού και στα Τέμπη». Δηλαδή, αυτός που επενδύει την κομματική του ρητορική σε μια τραγωδία, εγκαλεί για τυμβωρυχία την πρώτη τη τάξει πολίτη επειδή βρέθηκε εκεί όπου, τη συγκεκριμένη στιγμή, χτυπούσε η καρδιά της Ελλάδας. Για να του απαντήσει εκείνη «Ο φράχτης είναι η προστασία των συνόρων της πατρίδας μου». Της πατρίδας μου, όχι της χώρας. Είναι τότε που η Πρόεδρος της Δημοκρατίας γίνεται μία ακρίτισσα, μια άλλη εκδοχή της κυράς της Ρω.

Νιόγεροι

Τα ξέρω αυτά τα παιδιά, της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ εννοώ. Τα βλέπω χρόνια τώρα. Οπως έβρισαν τώρα τη Σακελλαροπούλου, έχουν βρίσει τον Παπούλια, τον Μπουτάρη. Στον Παυλόπουλο δεν την έχουν πει ποτέ ούτε καν τότε που πήγε για να φωτογραφιστεί, ως τοτέμ, στο Μάτι. Φαίνεται ότι εκείνο δεν τους φάνηκε τυμβωρυχία αλλά τι λέω κι εγώ η ανόητη.

Εχουν πάντα αυτόν τον στείρο, δογματικό, εχθροπαθή, χωρίς φαντασία και γεμάτο τσιτάτα λόγο. Μιλάνε δε σαν να διαβάζουν κείμενο. Σαν τον ηλικιωμένο της διαφήμισης που έλεγε «να φύγετε, να πάτε αλλού». Αυτά τα παιδιά είναι σαν να γεννήθηκαν γέροι. Και, αντίθετα με τον Μπέντζαμιν Μπάτον, γέροι παραμένουν. Είναι οι λεγόμενοι «νιόγεροι». Κρίμα…