Υπερήρωες, έρωτες και ιταλικό νουάρ

Ενα από τα πολυσυζητημένα στοιχεία της προπέρσινης περιπέτειας φαντασίας της Marvel «Spider-Man: No Way Home» είναι ότι και οι τρεις ηθοποιοί που έχουν υποδυθεί τον υπερήρωα του τίτλου από το 2002 ως τις μέρες μας, εμφανίζονται σε παράλληλα σύμπαντα. Ο Τόμπι Μαγκουάιρ, ο Αντριου Γκάρφιλντ και ο Τομ Χόλαντ βρίσκονται στη «συσκευασία» μιας ταινίας, μια ιδέα που μπορεί να προκάλεσε σύγχυση σε όσους δεν είναι και τόσο μυημένοι στον κόσμο του Spider-Man αλλά ποιος νοιάζεται γι’ αυτούς; Οι ταινίες της Marvel ενδιαφέρονται κυρίως για το κοινό τους και αυτό πράγματι αγκάλιασε την ταινία. Κάτι παρόμοιο βλέπουμε και στην περίπτωση του «The Flash» (ΗΠΑ, 2022) από την ανταγωνίστρια εταιρεία DC Comics που προφανώς αντιγράφει τη Marvel εξιστορώντας τις περιπέτειες του The Flash (Εζρα Μίλερ) στην πρώτη αυτόνομη ταινία του υπερήρωα την οποία σκηνοθέτησε ο Αντι Μουσκιέτι. Βασικό ρόλο εδώ ας πούμε, έχει ο Ανθρωπος Νυχτερίδα, κανείς άλλος από τον Batman (εμφανίζεται και ο Superman αλλά και η Wonder Woman) τον οποίο βλέπουμε κυρίως μέσα από τη μορφή του πρώτου ηθοποιού που τον υποδύθηκε στο σινεμά, του Μάικλ Κίτον αλλά και μέσα από εκείνη του Μπεν Αφλεκ (σε έναν πέρασμα όπου ο Μπρους Γουέιν / Batman φιλοσοφεί για τα μυστήρια της ζωής). Η μεταφορά στον χρόνο του The Flash (που στην πραγματικότητα είναι ένας αδέξιος νεαρός ονόματι Μπάρι Αλεν) προκειμένου να αποτρέψει μια οικογενειακή τραγωδία, θα μας φέρει μπροστά στο πιο ενδιαφέρον στοιχείο της ταινίας που είναι η συνάντησή του με τον ίδιο τον εαυτό του προτού αποκτήσει τις υπερδυνάμεις που απέκτησε. Με τη βοήθεια των οπτικοακουστικών εφέ που κάνουν για μια ακόμη φορά το θαύμα τους (η σκηνή με τα βρέφη που πέφτουν από έναν ουρανοξύστη και θα πρέπει να σώσει ο The Flash είναι πραγματικά εντυπωσιακή), ο Μίλερ φτιάχνει έναν αξιοπρόσεκτο «εις διπλούν» χαρακτήρα που κινεί το ενδιαφέρον μέσα στο κατά τα άλλα θορυβώδες σύμπαν της ταινίας. Από πλευράς πλοκής τα πράγματα, εδώ, δεν είναι και τόσο μπερδεμένα παρότι η διάρκεια (που φτάνει τις 2 ½ ώρες) μπορεί να γίνει εξαντλητική. Επίσης, το χιούμορ είναι ένα εργαλείο που χρησιμοποιείται έξυπνα για να σπάσει τον πάγο· οι αναφορές ας πούμε σε ηθοποιούς όπως ο Μάικλ Τζέι Φοξ, ο Κέβιν Μπέικον και ο Ερικ Στολτς και ταινίες όπως η «Επιστροφή στο μέλλον» και το «Footloose» είναι κάτι παραπάνω από χαριτωμένες. Χωρίς να είμαι φαν των ταινιών με υπερήρωες, ομολογώ ότι σε αυτή την ταινία βρήκα κάτι ξεχωριστό.

Το πνεύμα των Poliziotti

Είναι ασφαλές να ειπωθεί εξαρχής, ότι o οποιοσδήποτε έχει αγαπήσει τις ιταλικές «φτηνές» αστυνομικές περιπέτειες Poliziotti (ή Poliziotteschi) που έκαναν θραύση στη δεκαετία του 1970 χωρίς ποτέ να κερδίσουν την εύνοια της κριτικής (παρότι αυτό έγινε πολλά χρόνια αργότερα όταν το είδος απέκτησε cult χαρακτήρα), θα απολαύσει την ταινία του ηθοποιού και σκηνοθέτη Αντρέα Ντι Στέφανο «Η τελευταία νύχτα του Φράνκο Αμόρε» (L’ ultima notte di Franco Amore, Ιταλία, 2023). Σκόπιμα ή όχι, η ταινία πατά σταθερά (και αγαπησιάρικα) πάνω στα ίχνη του είδους, αν και εν προκειμένω, η παραγωγή είναι πολύ πιο φιλόδοξη, πολύ πιο ακριβή. Επίσης, εδώ, οι ερμηνείες των ηθοποιών, με ηγετική μορφή τον Πιερφραντσέσκο Φαβίνο (για μια ακόμη φορά εξαίσιος), είναι πολύ καλύτερες από εκείνες των περισσότερων Poliziotti. Ομως το πνεύμα του είδους όπως και η ατμόσφαιρά του υπάρχουν και αυτό αρκεί. Ο Φαβίνο υποδύεται τον Φράνκο Αμόρε, έναν αστυνομικό του Μιλάνου που την ίδια μέρα της τελευταίας μέρας του στη δουλειά γιατί βγαίνει στη σύνταξη, θα βρεθεί στην κόψη του ξυραφιού. Οταν ένας συνάδελφός του σκοτώνεται μυστηριωδώς με το όνομά του να τίθεται υπό αμφισβήτηση από το Σώμα, ο Αμόρε θα ρισκάρει πολλά για να βρεθεί μπροστά στην αλήθεια. Ωστόσο, η ιστορία που αφηγείται ο Ντι Στέφανο, κρύβει πολλές εκπλήξεις που αφορούν τον ίδιο τον Αμόρε σε σχέση με την υπόθεση· εκπλήξεις που ξεδιπλώνονται αργά, μεθοδικά και πολύ εθιστικά κατά τη διάρκεια των δύο ωρών και τεσσάρων λεπτών της ταινίας. Τίποτα, τελικά, δεν είναι αυτό που φαίνεται και όλα μπορούν ανά πάσα στιγμή να ανατραπούν χάρη σε ένα πραγματικά καλοδουλεμένο σενάριο (του ιδίου του Ντι Στέφανο) που καταφέρνει να σε κρατήσει σε αγωνία μέχρι το τελευταίο πλάνο της ταινίας υπηρετώντας με συνέπεια τους κανόνες ενός αστυνομικού – ψυχολογικού δράματος. Τα απανωτά φλας μπακ και ο κανονικός χρόνος της ταινίας γεμίζουν χορταστικά την οθόνη, ενώ ο Ντι Στέφανο χειρίζεται με μαεστρία δύσκολες εξωτερικές νυχτερινές σκηνές της ταινίας, όπως για παράδειγμα το μακρύ σε διάρκεια τμήμα της που λαμβάνει χώρα σε μεγάλο αυτοκινητόδρομο της πόλης. Καταλήγουμε σε ένα νέο νουάρ ασταμάτητης δράσης, εξωτερικής και εσωτερικής, το οποίο συν τοις άλλοις βοηθιέται από την εκπληκτική μουσική του Σάντι Πουλβιρέντι, που και αυτός, με τη σειρά του, ακολουθεί το μονοπάτι που χάραξαν πρώτοι στα Poliziotti συνθέτες όπως ο Ενιο Μορικόνε, ο Στέλβιο Τσιπριάνι και ο Λουίς Μπακάλοφ.

Ερωτικές εκπλήξεις

Μια τρίτη νέα ταινία που επίσης παρουσιάζει ενδιαφέρον αυτή την εβδομάδα, προέρχεται από την Ισπανία, έχει τον «πιασάρικο» τίτλο «Αυτά που δεν λέγονται» (Historias para no contar, 2022) και φέρει την υπογραφή του Σεσκ Γκάι, τον οποίο γνωρίσαμε από τη θαυμάσια ταινία «Τρούμαν» με θέμα τη σχέση φιλίας δύο ανδρών και ενός σκύλου. Εδώ, μια μικρή στρατιά από καλούς ισπανούς ηθοποιούς σε προσεκτικά μοιρασμένους ρόλους (Αντόνιο ντε λα Τόρε, Τσίνο Νταρίν, Χοσέ Κορονάδο, Αννα Καστίγιο, Μαριμπέλ Βερντού κ.ά.) συμμετέχει στη δημιουργία μιας ταινίας που πιστή στον τίτλο της «ξεψαχνίζει» περιπτώσεις ερωτικών σχέσεων με απρόβλεπτη εξέλιξη και μπόλικες εκπλήξεις, ακριβώς επειδή πολλά μένουν στη σκιά. Η κάμερα του Γκάι τρυπώνει με όρεξη μέσα σε νυχτερινά μπαρ (και στις τουαλέτες τους) ή σε φωτεινά σπίτια (και στις αποθήκες τους) ακολουθώντας την πορεία ανθρώπων σε ερωτικά αδιέξοδα ή ερωτικά διλήμματα για τα οποία θα πρέπει να φτάσουν στα όριά τους μέχρι να αποφασίσουν. Οι ιστορίες διακλαδώνονται αρμονικά μεταξύ τους, το χιούμορ είναι ευγενικό και κομψό, ιδιαίτερες υπερβολές δεν υπάρχουν και ο θεατής μπορεί να ταυτιστεί αν όχι με όλους, σίγουρα με κάποιους από τους ήρωες. Δεν μιλάμε φυσικά για κάτι που θα μείνει στην ιστορία αλλά για ένα είδος κινηματογραφικής κωμωδίας που προσφέρει ψυχαγωγία επιπέδου στηριζόμενο, κυρίως, στην ευστροφία των διαλόγων. Χωρίς να παρατραβά το σχοινί, χωρίς να προσπαθεί να βγάλει από τη μύγα ξύγκι.

Οικολογικό animation

Η φωτιά και το νερό πλάθουν ένα αταίριαστα… ταιριαστό ζευγάρι στο «Στοιχείο τους» (Elemental, ΗΠΑ, 2022), το τελευταίο επίτευγμα της συνεργασίας Disney με την κορυφαία εταιρεία παραγωγής κινουμένων σχεδίων Pixar. Από τη μία η Φλόγα, από την άλλη ο Νηρέας (με τις φωνές των Κλέλιας Ανδριολάτου και Ορέστη Χαλκιά στην ελληνική μεταγλώττιση). Και στη μέση η Πόλη των Στοιχείων, εκεί δηλαδή όπου τα στοιχεία της φύσης, η Φωτιά, το Νερό, η Γη και ο Αέρας, συγκατοικούν με στόχο την αρμονία – κάτι εξαιρετικά δύσκολο. Χωρίς να χάσει την παιδικότητα που οφείλει να έχει για το target group στο οποίο απευθύνεται, η ταινία του Πίτερ Σνόου (που διόλου τυχαία κατέβασε την αυλαία στο τελευταίο Φεστιβάλ των Καννών), αποκτά έναν έντονο οικολογικό χαρακτήρα, στο πλαίσιο πάντα του ευπρόσωπου αμερικανικού παραμυθιού, όπου το ρομάντζο και η περιπέτεια αποτελούν τα συστατικά ενός δροσερού (εν προκειμένω και… καυτού) κοκτέιλ.

Προβάλλονται επίσης

Στις νέες ταινίες θα βρούμε επίσης τη γαλλική κομεντί «Αλλοθι για παντρεμένους 2» (Alibi.com 2, 2023) σε σκηνοθεσία Φιλίπ Λασό, με τον ίδιο και τους Ελοντί Φοντάν, Ναταλί Μπάιγ και Ντιντιέ Μπουρντόν, ενώ δύο παλιές ταινίες από σήμερα στις αίθουσες συνιστώνται ανεπιφύλακτα: η «Notorious» (ΗΠΑ, 1946) του Αλφρεντ Χίτσκοκ με την Ινγκριντ Μπέργκμαν και τον Κάρι Γκραντ μπλεγμένους στη φάκα των ναζιστών, της προδοσίας και του έρωτα και η «Θεά» (Davi, Ινδία, 1960), κλασικό δράμα του Σατιαζίτ Ρέι στο οποίο με φόντο την αγροτική Ινδία του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα, ένας φεουδάρχης (Τσάμπι Μπισβάς) παθαίνει εμμονή με την ιδέα ότι η νύφη του (Σαρμίλα Ταγκόρ) αποτελεί μετενσάρκωση της Μητέρας Θεάς.