Στον κύκλο του λάθους

Συμβαίνει με πολλά άτομα, είναι απολύτως μέσα στο πλαίσιο της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Προσπαθώντας να διορθώσουν ένα λάθος, συνεχίζουν να κάνουν το ένα μετά το άλλο. Είναι σαν να τους καταπίνει μια «μαύρη τρύπα», σαν να παγιδεύονται σε μια συνθήκη, σαν το εφέ του πρώτου λάθους να τους στερεί τη στοιχειώδη διαύγεια ώστε να διακρίνουν το σωστό. Αλλά, ακόμη και αν το διακρίνουν, συνεχίζουν να ποντάρουν στο σφάλμα. Γι’ αυτό και λένε ότι μεγαλύτερη σημασία από το στραβοπάτημα έχει ο τρόπος που προσπαθείς να ορθοποδήσεις. Διότι από εκεί που είσαι με ένα στραμπούληγμα, μπορεί να βρεθείς με συντριπτικά κατάγματα και στα δύο πόδια.

Και στην πολιτική συμβαίνει αλλά, κατά κανόνα, σε μεμονωμένα άτομα και σε προσωπικές καριέρες (πόσες δεν έχουμε δει να αυτοαναφλέγονται;). Παίζει ρόλο βέβαια και ο εγωκεντρισμός, η μεγάλη ιδέα που μπορεί να έχει κάποιος για τον εαυτό του και η οποία δεν του επιτρέπει την ουσιαστική αυτοκριτική. Σε κομματικό επίπεδο είναι πιο σπάνιο. Για να είμαι ειλικρινής, στα πολλά χρόνια που ζω, δεν το έχω ξαναδεί παρά μόνο στον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι τέτοια η αλληλουχία των λαθών στο κόμμα της Κουμουνδούρου που επαληθεύει απόλυτα τη ρήση ότι πρώτα του βγαίνει του ανθρώπου η ψυχή και μετά το χούι.

Ο ΣΥΡΙΖΑ κατέκτησε την εξουσία με δύο, κατά τη γνώμη μου, όπλα. Την έπαρση του ηθικού πλεονεκτήματος που έρχεται «με δύναμη από τον Εμφύλιο», από μία απόσταση εβδομήντα πέντε χρόνων δηλαδή, και την εργαλειοποίηση όχι μόνο της «οργής του λαού» αλλά και των λεγόμενων «ανεξάρτητων» φωνών. Θυμόμαστε την περίοδο πριν και λίγο μετά τις εκλογές του 2015, με αποκορύφωμα το δημοψήφισμα, ηθοποιούς, τραγουδιστές και ξέμπαρκους παρουσιαστές να χτυπιούνται και να σκούζουν στα κανάλια υπέρ Τσίπρα και ΣΥΡΙΖΑ. Χωρίς ουσιαστικά επιχειρήματα, με μια γλώσσα θυμωμένη που ουδεμία σχέση είχε με την πολιτική. Εκείνα όμως ήταν άλλα χρόνια. Πάρα πολλοί Ελληνες και όλων των ιδεολογικών αποκλίσεων πίστευαν ότι, ως λαός, είμαστε θύματα μιας συμπαντικής ανηθικότητας που εκπροσωπείται από το ΔΝΤ, τη Μέρκελ, τον Σόιμπλε και τα εν Ελλάδι «τσιράκια» τους. Σε τέτοιες συνθήκες, το «ηθικό πλεονέκτημα» μοσχοπουλιέται. Σε κανονικές όμως, σε κάνει να δακρύζεις. Οχι από συγκίνηση. Από τα γέλια που προκαλεί και από τη «μούχλα» που κουβαλά.

Ε, μετά ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνησε, όπως κυβέρνησε, έχασε στις εκλογές του 2019, έχασε και αυτές της 21ης Μαΐου με ένα μπαμ που ακούστηκε έως το Δέλτα του Κενταύρου και δημιούργησε μεταπολιτευτικά εκλογικά ρεκόρ. Παραδέχθηκε, διά στόματος του αρχηγού του, το λάθος της προεκλογικής του εκστρατείας η οποία, στην ουσία, ήταν η συνέχιση της ρητορικής του από το 2012, είπε ότι θα διορθωθεί και συνέχισε να κάνει το ίδιο. Ακριβώς όμως.

Τι κι αν τα στελέχη του υποτίθεται ότι θα κατέβαζαν του τόνους; Εντάξει μπορεί να έκοψαν κάποια ντεσιμπέλ. Αλλά ο λόγος τους έχει την ίδια και απαράλλαχτη τοξικότητα. Πίστεψαν ότι, αλλάζοντας τις λέξεις, θα άλλαζαν και το νόημά τους, έλα όμως που ο Θουκυδίδης τα έχει ξεμπροστιάσει αυτά κάτι χιλιάδες χρόνια πριν, στον «Πελοποννησιακό Πόλεμο». Τι κι αν ξαναβάφτισαν το «ηθικό πλεονέκτημα» και το έκαναν «Δικαιοσύνη παντού» ή «Δεν είμαστε όλοι ίδιοι». Το ίδιο προπετές είναι. Τι κι αν «μάζεψαν» κάποια επίσημα στελέχη τις προσωπικές επιθέσεις; Τις συνεχίζει ο διαδικτυακός «στρατός» του, αυτός που ανέδειξε το κόμμα στην εξουσία και αυτός που, όπως φαίνεται, θα το καταποντίσει. Οπως αλλιώς κι αν πουν τη μισαλλοδοξία, πάλι μισαλλοδοξία είναι.

Ενα ακόμη

Το βίντεο που ανέβασε χθες στο Tik Tok ο Χριστόφορος Βερναρδάκης, είναι τόσο όλο λάθος που εμένα μου φαίνεται αριστούργημα (αν όμως περιμένουν από εμένα, σωθήκανε). Ανεμίζει μόνος του μια σημαία του ΣΥΡΙΖΑ σε μια άδεια ταράτσα (νομίζω του έχει πέσει λίγο και το παντελόνι) υπό τους ήχους του «People have the power» και στη συνέχεια, με την ίδια μουσική υπόκρουση, γυρίζει αλλόφρων σε έρημους δρόμους σαν να είχε γίνει το προηγούμενο βράδυ λιάδα και δεν θυμόταν πού είχε παρκάρει.