Το χωριό κι ο δάσκαλος

Τέτοια εποχή. Ιούνιος. Χωριό Περατιά απέναντι απ’ τη γενέτειρά μου Λευκάδα. Δεύτερο μισό του 1950. Δημοτικό μονοθέσιο και αργότερα διθέσιο. Δεν λειτουργεί πλέον. Γυμναστικές επιδείξεις, μαζί κι απαγγελία ποιημάτων, όλων των παιδιών. Κι η μικρή κοινωνία θεατής. Φόραγαν όλοι τα καλά τους! Τι καλά δηλαδή; Μπαλωμένα ρούχα και παπούτσια. Καθαρά όμως. Τελευταία μέρα. Μερικοί δεν πέρναγαν την τάξη. Αυστηρός πολύ ο δάσκαλος, τον εμπιστευόντουσαν όμως όλοι οι χωριανοί. Αλλωστε αρκετοί βγήκαν επιστήμονες. Ολοι από τα χέρια του πέρασαν. Από τότε ξεραΐλα. Ηταν, ο δάσκαλος, αφοσιωμένος. Το καθήκον. Το φιλότιμο. Ο σεβασμός. Οι αρετές του έλληνα δασκάλου που καθοδηγούσε ψυχές ευαίσθητες και ευάλωτες. Επρεπε να τους δώσει βάθος για τη συνέχεια. Το μέλλον το δικό τους και της Ελλάδας. Καλοί πολίτες, χρήσιμοι στην κοινωνία. Τα καλοκαίρια προετοίμαζε τα παιδιά για το Γυμνάσιο. Ακόμα έχω τις σχετικές σημειώσεις σε ένα τετράδιο και τις ασκήσεις που έβαζε. Επιπλέον και τα έξοδα έσοδα. Σ’ ένα μπλοκ. Τον οικογενειακό προϋπολογισμό με κάθε λεπτομέρεια.

Μετά τη γιορτή στο σχολείο, χανόντουσαν τα παιδιά. Τα πιο πολλά βοηθούσαν τους γονείς στα χωράφια. Μύριζε όλο το χωριό. Αρωμα παντού από τα φρούτα. Πεπόνια, ντομάτες, σύκα, αχλάδια και πέρναγαν απέναντι στη Λευκάδα. Με μονόξυλο τότε να πουλήσουν την πραμάτεια τους και να γυρίσουν να πουν τα νέα. Το σούρουπο στη λάκα, την υποτιθέμενη πλατειούλα και μετά να σκορπίσουν στα σπίτια. Μέχρι να έλθουν τα πρωτοβρόχια να ανοίξει ξανά το σχολείο και να βάλουν παπούτσια όσοι μπορούσαν. Πώς τρέχαμε μέσα στα αγκάθια και τις πέτρες. Η πατούσα σκληρή σαν πέτρα, κι ήμαστε χαρούμενοι πολύ. Τώρα όμως πίσω στο σχολείο με το ταγάρι για τσάντα. Θυμάμαι την πρώτη μέρα στο σχολείο και την επιστροφή στο σπίτι. Τι χαρά έκανα. Το ταγάρι όμως άδειο. Το περιεχόμενο σκορπισμένο, το μαζέψαμε με τη μάνα μου από τον δρόμο.

Νοσταλγώ πάντα το χωριό. Οπως ήταν. Το επισκέπτομαι. Μιλώ με τον ξάδελφό μου Κώστα και το μποστάνι και θυμόμαστε τα παλιά. Τους γονείς μου. Πολλά τα βάσανά τους. Τους φίλους μου.  Την ξενοιασιά. Μόνο οι αναμνήσεις μένουν και πορευόμαστε συντροφιά μ’ αυτές.

Ο Δημήτρης Χ. Παξινός είναι πρώην
πρόεδρος του ΔΣΑ