Η ομώνυμη μπίρα ήταν εξαιρετική

Ενώ ο Νίκολα Γιόκιτς οδήγησε τους Νάγκετς του Ντένβερ στην κατάκτηση του πρώτου τους τίτλου στο ΝΒΑ (με συνολικό σκορ στους τελικούς 4-1 επί των Χιτ του Μαϊάμι), ο Γιάννης Αντετοκούνμπο ξεκουράζεται στην Αθήνα και χθες το απόγευμα δημιούργησε πανζουρλισμό – άθελά του – χάρη στην επίσκεψή του σε σουβλατζίδικο στον Βύρωνα! Ο Γιάννης είναι μια απίστευτη περίπτωση: κάτι τέτοιες κινήσεις του δείχνουν πως πρόκειται για τον μεγαλύτερο ίσως σταρ του σύγχρονου πρωταθλητισμού – και βάζω μέσα όλα τα σπορ και τους ήρωές τους.

Πραγματικός

Στο μυαλό μας, όταν ακούμε για σταρ, έχουμε όλοι στο μυαλό μας κάποιο λαοφιλέστατο πάμπλουτο τύπο, που κρύβεται από τον κόσμο γιατί υποφέρει από τη διαχυτικότητά του. Ομως αυτός δεν είναι σταρ: είναι κάποιος που δυσκολεύεται να διαχειριστεί τη δημοφιλία του – ίσως και να μην τη θέλει καν. Σταρ πραγματικός είναι αυτός που με την αγάπη του κόσμου δεν έχει το παραμικρό πρόβλημα, την ανταποδίδει και την απολαμβάνει διότι ξέρει πόσο πολύτιμη είναι. Αυτή την άνεση την έχει μόνο ο Γιάννης, ακριβώς γιατί δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα να πάει στον Βύρωνα για σουβλάκια, την ώρα που άλλοι όμοιοί του ψάχνουν π.χ. εισιτήρια για τον τελικό του Ρολάν Γκαρός ξέροντας πως εκεί δεν θα τους ενοχλήσει κανείς ή δίνουν το παρών σε συναυλίες περιστοιχισμένοι από προσωπικό ασφαλείας λες κι ο κόσμος τους κυνηγάει να τους κάνει κακό. Ο Γιάννης δεν έχει κανένα τέτοιο πρόβλημα: ως ο μόνος πραγματικός σταρ πάει στον κόσμο αυτός…

Σλούκας

Από το ταξίδι μου στην Κωνσταντινούπολη για τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ πιο πολύ και από τον τελικό ανάμεσα στη Μάντσεστερ Σίτι και την Ιντερ (1-0), θα έχω να θυμάμαι την εκτίμηση με την οποία μου μιλούσαν οι Τούρκοι για τους έλληνες ποδοσφαιριστές που αγωνίζονται στην Τουρκία. Οταν τους έλεγα ότι έρχομαι από την Αθήνα μου έκαναν ενθουσιώδεις αναφορές, όχι μόνο για τον Μπακασέτα και τον Σιώπη, που έχουν κερδίσει το πρωτάθλημα ως πρωταγωνιστές με την Τραμπζονσπόρ, αλλά και για παίκτες όπως ο Πέλκας (που θα φύγει από τη Φενέρ, όπως όλα δείχνουν), ο Μπουχαλάκης (που αγωνίστηκε δανεικός στην Κόνιασπορ) και ο Γούτας (που ήταν βασικότατος στη Σίβασπορ). Οι Τούρκοι εκτιμούν τη μεγάλη μαχητικότητα των ελλήνων παικτών: θεωρούν πως είναι ποδοσφαιριστές που δεν τα παρατάνε ποτέ. Περιττό βέβαια να πω πως αυτός στον οποίο αναφέρονται όλοι με θαυμασμό στην Πόλη είναι ένας άλλος Ελληνας – όχι ποδοσφαιριστής, αλλά μπασκετμπολίστας: ο Κώστας Σλούκας. Η κλασική φράση των Τούρκων ήταν «Σλούκας άι, άι, άι, άι», την οποία όποιος χρησιμοποιούσε τη συνόδευε με ένα χαρακτηριστικό νεύμα, κουνώντας το χέρι του. Αν γελούσε ήταν οπαδός της Γαλατά. Αν δεν γελούσε ήταν οπαδός της Φενέρ. Οπαδοί της μπασκετικής Εφές δεν νομίζω πως υπάρχουν. Η ομώνυμη μπίρα ωστόσο είναι εξαιρετική…

Δικά του

Οφείλω να πω ότι φέτος ο τελικός του Τσάμπιονς Λιγκ ήταν διοργανωτικά άψογος, παρά τις πολλές δυσκολίες που υπήρχαν πριν αρχίσει. Το Στάδιο Ατατούρκ βρίσκεται πολύ μακριά από το κέντρο της Πόλης και η αστυνόμευσή του έμοιαζε σπαζοκεφαλιά, αφού οι τριγύρω άδειοι χώροι είναι τεράστιοι και γεμάτοι πέτρες, ξύλα κ.λπ. Ωστόσο η πρόσβαση στο γήπεδο  είχε οργανωθεί εξαιρετικά και η αστυνόμευσή του αποδείχτηκε για την τουρκική αστυνομία πανεύκολη. Αν όποιος είχε ηλεκτρονικό εισιτήριο ακολουθούσε τις οδηγίες που η UEFA του έστελνε στο κινητό του τηλέφωνο, έφτανε στο γήπεδο με το μετρό ή με κάποιο από τα πολλά λεωφορεία, πανεύκολα. Αν βέβαια ήθελε να κάνει του κεφαλιού του και να πάρει αυτοκίνητο μπορεί ή να μην έχει φτάσει στο γήπεδο ακόμα ή να μην έχει επιστρέψει! Δεν υπερβάλλω. Η κίνηση στην Κωνσταντινούπολη είναι κάτι το απερίγραπτο. Οι δρόμοι προς το μεγάλο Στάδιο ήταν εξαιρετικά στενοί και τα πάρκινγκ τα κράτησε ο σουλτάνος Ερντογάν για τους ανθρώπους του. Στο γήπεδο ο Ερντογάν κάθισε δίπλα στον σαουδάραβα σεΐχη Μανσούρ, ιδιοκτήτη της Σίτι που εμφανίστηκε να δει την ομάδα του ύστερα από μια δεκαετία και βάλε, και δεν επέτρεψε σε κανέναν άλλο να τον πλησιάσει. Δικός του ήταν και ο Σαουδάραβας και το γήπεδο και ο τελικός…

Οπαδοί

Βέβαια για το άψογο του πράγματος βοήθησε κι ότι είχαμε στον τελικό δυο ομάδες με εξαιρετικά ήσυχους οπαδούς. Οι Ιταλοί της Ιντερ είχαν πιο οργανωμένη και πιο φωνακλάδικη εξέδρα: με εξέπληξε ομολογώ η απόφασή τους να μείνουν στο γήπεδο και μετά το τέλος του ματς για να χειροκροτήσουν την ομάδα τους, αλλά και τη Σίτι τη στιγμή της απονομής του κυπέλλου. Οι Αγγλοι ήταν εξαιρετικά ήσυχοι, υπάκουοι, ανεκτικοί και ευτυχισμένοι που θα έβλεπαν την ομάδα τους στον τελικό. Δεν είχαν καμία σχέση με αυτό που συνηθίζουμε να αποκαλούμε «αγγλικό κοινό». Βοήθησε ίσως και ότι στο γήπεδο δεν υπήρχε μπίρα ούτε για δείγμα.

Αγχος

Οι άνθρωποι της UEFA ήταν ανακουφισμένοι στο τέλος του ματς: τα ανεπίτρεπτα που είχαν συμβεί πέρυσι στο Παρίσι είχαν προκαλέσει τεράστιο άγχος. Αυτή τη φορά όλα πήγαν καλά και όπως μου έλεγαν η επόμενη σεζόν θα είναι ένα είδος επιβράβευσης για την πολύ καλή δουλειά που έκαναν φέτος στην Πόλη. Ο τελικός του Τσάμπιονς Λιγκ του 2024 θα είναι στο Γουέμπλεϊ, όπου όλα είναι άψογα οργανωμένα, και μετά υπάρχουν στο πρόγραμμα τα τελικά του Euro 2024 στη Γερμανία, για τα οποία επίσης δεν υπάρχει άγχος. Ενα ελάχιστο άγχος διέκρινα μόνο για τον τελικό του UEFA Conference League που είναι προγραμματισμένος να γίνει στην Αθήνα και στη Νέα Φιλαδέλφεια. Οι άνθρωποι της UEFA προβληματίζονται γιατί η ελληνική αστυνομία έχει ξεχάσει τι θα πει διοργάνωση παιχνιδιού με οπαδούς και των δύο ομάδων παρόντες στην ίδια πόλη.

Τίποτα

Εμείς πάλι δεν προβληματιζόμαστε για τίποτα. Αμφιβάλλω π.χ. αν υπάρχει κάποιο σχέδιο για το γεγονός ότι Πέμπτη και Παρασκευή θα βρεθούν στην Αθήνα  πάνω από 3 χιλιάδες (μεθυσμένοι…) Ιρλανδοί που θα έρθουν για το παιχνίδι της Εθνικής τους με τη δική μας Εθνική. Οτι η διοργάνωση του αγώνα ανήκει στην ΕΠΟ μάλλον τρομάζει ακόμα περισσότερο. Και δυστυχώς δεν νομίζω ότι γίνεται να ζητήσουν όλοι, έστω την τελευταία στιγμή, να διοργανώσει ο δήμαρχος Αχιλλέας Μπέος το ματς στον Βόλο (πάντα κεκλεισμένων των θυρών…). Ας προσευχηθούμε οι καλοί Ιρλανδοί να έχουν πιει τόσο πολύ ώστε να μην έχουν όρεξη για φασαρίες. Ιδανικό θα ήταν να μην έχουν καν όρεξη να πάνε και στο γήπεδο, αλλά μάλλον ζητάω πολλά…