Η εκκωφαντική σιωπή του ΣΥΡΙΖΑ για τη Θράκη

«Δεν πρόκειται να ασχοληθούμε με μια υπόθεση του 2014 για την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ τοποθετήθηκε σαφώς πριν από 9 χρόνια»: με αυτή τη φράση… «καθάρισαν» οι «πηγές του ΣΥΡΙΖΑ» έναντι των βαρύτατων καταγγελιών του πρώην διπλωματικού συμβούλου του Αλέξη Τσίπρα Γιώργου Αϋφαντή σχετικά με τη στάση του κόμματος στη Ροδόπη και τις σχέσεις με το εκεί τουρκικό προξενείο. Προσέθεσαν όμως «ότι ο κ. Αϋφαντής έχει εδώ και αρκετά χρόνια απομακρυνθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Οχι τόσο για τις απόψεις του αλλά κυρίως για τη… “συνωμοσιολογική” διάσταση των θέσεών του στα θέματα εξωτερικής πολιτικής(!) και για την ασυνάρτητη συμπεριφορά του. Ενδεχομένως, λοιπόν, η σπουδή του να επιτεθεί σήμερα εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ να έχει να κάνει όχι μόνο με τις απόψεις του, αλλά και με τη προσωπική του πικρία». Δηλαδή, όχι απλώς δεν απάντησαν, αλλά ένιωσαν την ανάγκη να πετάξουν και την μπάλα στην κερκίδα, να αλλάξουν θέμα, αλλά και να ρίξουν λάσπη, να κάνουν ό,τι μπορούσαν πλην του να μιλήσουν συγκεκριμένα. Ομως, έχουν ένα πρόβλημα: ότι οι καταγγελίες Αϋφαντή περιέχουν «διευθύνσεις και ονόματα». Αναφέρονται σε συγκεκριμένα περιστατικά με συγκεκριμένα πρόσωπα και συγκεκριμένα αποτελέσματα σε συγκεκριμένο τόπο και χρόνο. Και ουδέν το συνωμοσιολογικό υπάρχει σε αυτές. Γι’ αυτό δεν μπορεί να ξεφύγει κανείς με «άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε». Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν απάντησε, επειδή, προφανώς, δεν είναι εις θέση να απαντήσει. Και αυτό τον εκθέτει βαρύτατα, καθώς τα όσα καταγγέλλονται αφενός είναι εξαιρετικά σοβαρά και αφετέρου έρχονται να ενισχύσουν άλλες καταγγελίες που προέρχονται μέσα από το ίδιο το κόμμα.

Σύμφωνα με τον Αϋφαντή, λοιπόν, ήρθε «κατάμουτρα αντιμέτωπος σε ανύποπτο χρόνο (τον Ιούνιο 2014) με την πικρή αλήθεια της προνομιακής επιρροής της τουρκικής πρεσβείας στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και με απτή συναλλαγή: προώθηση τουρκοφρόνων πολιτευτών τύπου Ζεϊμπέκ (τώρα πλέον και του Οζγκιούρ, 2 στα 2!) στην ελληνική Βουλή μέσω ΣΥΡΙΖΑ, έναντι μαζικής κατάθεσης στο εκλογικό ταμείο του κόμματος των 30-40.000 περίπου μειονοτικών ψήφων, χονδρεμπορικής επιρροής της τουρκικής πρεσβείας σε Ροδόπη και Ξάνθη». Τις λεπτομέρειες αυτής της αδιανόητης διαδικασίας περιέγραψε αναλυτικά σε κείμενό του στον ιστότοπο slpress.gr, εξηγώντας το πώς τα όσα έζησε εκείνες τις ημέρες οδήγησαν στην παραίτησή του από τη θέση του διπλωματικού συμβούλου του Αλέξη Τσίπρα. «Συνειδητοποίησα, ακόμη, ότι για τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ η άποψή μου ως διπλωματικού του συμβούλου μετρούσε πολύ λιγότερο από ό,τι οι απαιτήσεις και προσφορές του τούρκου πρέσβη. Η ανακοίνωση της παραίτησής μου έγινε μετά τις ευρωεκλογές του Ιουνίου του 2014, οπότε επέστρεψα στο υπουργείο Εξωτερικών και μετά από λίγο τοποθετήθηκα πρέσβης της Ελλάδας στην Τεχεράνη. Κοντολογίς, έφυγα όταν εισέρρεαν στον ΣΥΡΙΖΑ τα μιλιούνια στελεχών που ανακάλυψαν ότι είχαν κάποιο θείο ή αδελφό της γιαγιάς τους στο ΕΑΜ».

Πλανάται ο ΣΥΡΙΖΑ αν φαντάζεται ότι η εκκωφαντική σιωπή συνιστά διέξοδο από το μέγα ζήτημα που έχει ανακύψει σχετικά με τα πεπραγμένα του στη Θράκη. Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει: όσο περισσότερο αποφεύγει να τοποθετηθεί, τόσο ενισχύει τις υποψίες και τις μετατρέπει σε βεβαιότητες. Δεν ξεφεύγει έτσι από κάτι τέτοιο. Δεν μαζεύεται κάνοντας ότι δεν υπάρχει, ούτε χώνοντας το κεφάλι στην άμμο. Απαιτούνται απαντήσεις και αυτές πρέπει να δοθούν. Αλλά κι αν ακόμα δεν έχουν το θάρρος να τις δώσουν, έχουν τη δυνατότητα να κάνουν κάτι που θα δείξει τουλάχιστον ότι κατάλαβαν το μέγα ολίσθημά τους. Και αν έχουν λίγο μυαλό θα το κάνουν: να αλλάξουν εμπράκτως στάση, έστω την τελευταία στιγμή πριν από τις εκλογές. Να ακυρώσουν την πανταχόθεν καταγγελλόμενη συναλλαγή στην πράξη. Κι ας χάσουν τον νομό. Θα κερδίσουν σε εθνική αξιοπιστία. Που τους λείπει μακράν περισσότερο από έναν νομό, σε όλα τα επίπεδα.