Η βεβαιότητα της ανωτερότητας αρκεί

Η Μάντσεστερ Σίτι ήταν το μεγάλο φαβορί για την κατάκτηση του φετινού Τσάμπιονς Λιγκ, όχι πριν αρχίσει ο τελικός της διοργάνωσης στον οποίο είχε στην Κωνσταντινούπολη απέναντί της την Ιντερ, αλλά πριν καν ξεκινήσει η διοργάνωση το καλοκαίρι του 2022.

Λεπτομέρειες

Η ομάδα του Πεπ Γκουαρντιόλα είχε αγωνιστεί στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ το 2021 και είχε ηττηθεί από την Τσέλσι με 1-0. Το 2022 αποκλείστηκε στις λεπτομέρειες στους ημιτελικούς της διοργάνωσης από τη Ρεάλ Μαδρίτης, που στη συνέχεια κατέκτησε τον τίτλο κερδίζοντας στο Παρίσι τη Λίβερπουλ. Φέτος διεκδικούσε ξανά τον τίτλο έχοντας προσθέσει στις τάξεις της τον Ερικ Χάαλαντ, δηλαδή τον καλύτερο φορ της χρονιάς. Αν δεν κατόρθωνε να κερδίσει τον τίτλο θα μιλούσαμε για τη μεγαλύτερη αποτυχία της σεζόν, αφού η Ιντερ, που βρέθηκε απέναντί της στον τελικό, δύσκολα συγκαταλέγεται μεταξύ των δέκα καλύτερων ομάδων στη χρονιά – στην Ιταλία τερμάτισε τρίτη, την ώρα που στην Αγγλία η Σίτι είχε κερδίσει και το πρωτάθλημα και το Κύπελλο. Η κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ είχε φέτος χαρακτήρα επιβράβευσης. Η Σίτι είναι μία από τις πιο σταθερές ομάδες στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια και αυτή που φέτος έπαιξε σίγουρα το καλύτερο ποδόσφαιρο από όλους αποκλείοντας εύκολα ομάδες διεκδικήτριες του Τσάμπιονς Λιγκ όπως η Μπάγερν Μονάχου και η κάτοχος Ρεάλ Μαδρίτης. Στον τελικό της Πόλης δεν έδειξε την υπεροχή της βέβαια. Αλλά η διαχείριση του τίτλου του μεγάλου φαβορί σε έναν ευρωπαϊκό τελικό από μια ομάδα χωρίς ευρωπαϊκές επιτυχίες δεν είναι εύκολη υπόθεση. Η Σίτι παρουσιάστηκε στο Στάδιο Ατατούρκ αρκετά περισσότερο αγχωμένη από την Ιντερ. Της αξίζει ένα μπράβο γιατί διαχειρίστηκε το άγχος της. Που ήταν ο πιο μεγάλος αντίπαλός της.

Γκουαρντιόλα

Στην ιστορία της πρώτης κατάκτησης του Τσάμπιονς Λιγκ από τη μεριά της Μάντσεστερ Σίτι κεντρική θέση έχει βέβαια ο Πεπ Γκουαρντιόλα, που είναι κάτι παραπάνω από ένας προπονητής. Ο Καταλανός είχε μέχρι το Σάββατο δύο κατακτήσεις του Τσάμπιονς Λιγκ, ενώ η ομάδα του δεν είχε καμία. Η περίπτωσή του είναι παράξενη καθώς μοιάζει μεγαλύτερος από τον σύλλογο που προπονεί και επί της ουσίας διοικεί. Ο Πεπ γνώριζε από την αρχή της σεζόν πως αν η Σίτι δεν κέρδιζε τον τίτλο, ειδικά μετά και την απόκτηση του Χάαλαντ, η αποτυχία θα ήταν όλη δική του. Το Σάββατο το βράδυ είδε τους παίκτες του να κερδίζουν ένα τρόπαιο που η Σίτι κυνηγά επτά χρόνια. Στον τελικό η συμβολή του είχε να κάνει με κάτι απλό: τους πίεσε όσο χρειαζόταν. Δεν μεγάλωσε το έτσι κι αλλιώς τεράστιο άγχος τους και δεν έπαιξε παιχνίδια με το μυαλό τους ή τον εγωισμό τους. Η Σίτι κέρδισε το τρόπαιο χωρίς να κάνει το καλύτερο παιχνίδι της – ίσως χωρίς να είναι καν ανώτερη από τη μάλλον άτυχη Ιντερ. Είχε απλά χάρη στον προπονητή της την επίγνωση της αποστολής της και τη βεβαιότητα της ανωτερότητάς της. Κι ας μην αξιοποίησε τον Χάαλαντ, κι ας έχασε νωρίς εξαιτίας ενός τραυματισμού τον Βέλγο Ντε Μπρόινε, κουμανταδόρο και ηγέτη της.

Ρόντρι

Το εξήγησε πολύ ωραία στο τέλος του ματς ο σκόρερ Ρόντρι μιλώντας στην ισπανική τηλεόραση. «Στο ημίχρονο του παιχνιδιού πρώτος εγώ περίμενα μια κατσάδα από τον Γκουαρντιόλα. Είχαμε κάνει ένα πολύ κακό ημίχρονο – άθλιο θα έλεγα. Ο κόουτς θα είχε κάθε δίκιο να μας βάλει τις φωνές. Οχι μόνο δεν το έκανε, αλλά ήταν μαζί μας συγκαταβατικός. Μας είπε ότι κατανοεί τη δυσκολία και πως το μόνο που θέλει είναι να μην ξεχάσουμε ότι είμαστε καλύτεροι». Ο Ρόντρι είναι Μαδριλένος. Το γκολ του έδωσε ένα Τσάμπιονς Λιγκ στον καταλανό προπονητή. Που δύο χρόνια πριν στον ανάλογο (χαμένο όμως) τελικό απέναντι στην Τσέλσι τον είχε αφήσει στον πάγκο χωρίς λόγο. Αυτή τη φορά ο Πεπ τού έδειξε εμπιστοσύνη. Με αντάλλαγμα ένα ιστορικό Κύπελλο.

Ιντερ

Η Ιντερ έκανε μια τίμια προσπάθεια. Είχε τη δυνατότητα να ισοφαρίσει τρεις φορές στο τελευταίο τέταρτο του ματς – ο Λουκάκου που μπήκε στο τελευταίο μισάωρο για να γίνει η χρυσή αλλαγή υπήρξε ο μοιραίος παίκτης της. Η Ιντερ είναι η τρίτη ιταλική ομάδα που χάνει φέτος ευρωπαϊκό τελικό: η Ρόμα έχασε το Γιουρόπα Λιγκ από τη Σεβίλλη, η Φιορεντίνα το UEFA Conference League από τη Γουέστ Χαμ. Τα παιχνίδια αυτά δεν ήταν ίδια και οι λόγοι της κάθε ήττας είναι διαφορετικοί. Το κοινό στοιχείο όμως είναι ότι οι ιταλικές ομάδες του καιρού μας έχουν χάσει την ικανότητα (ίσως και τον τρόπο) να κερδίζουν. Η Ιντερ έπαιζε για τουλάχιστον 70 λεπτά σωστά για να μη χάσει – όχι όμως και για να κερδίσει. Ηταν τίμια, οργανωμένη, γενναιόψυχη, αποφασισμένη να δείξει ότι όποιος τη θεωρούσε χαμένη από χέρι, την αδίκησε. Αλλά δεν είχε χαρακτήρα τελικής νικήτριας. Εμοιαζε να παίζει σαν να ήθελε να χάσει αξιοπρεπώς.

Αποθέωση

Οι οπαδοί της τής αναγνώρισαν την προσπάθεια και έμειναν στις θέσεις τους και μετά το τέλος του ματς για να χαρίσουν στον κόουτς Σιμόνε Ιντζάγκι και στους παίκτες του μια αποθέωση. Που μαρτυρά πως δεν είχαν ούτε οι ίδιοι πίστη σε μια τελική νίκη. Απλά χάρηκαν γιατί είδαν μια ομάδα που στον τελικό δεν ήταν κομπάρσος στο σόου της Σίτι, που θυμίζω πως φέτος σε μονά ματς πέτυχε τέσσερα γκολ στη Ρεάλ Μαδρίτης, τέσσερα στη Σεβίλλη, επτά στην τίμια Λειψία και τρία στην Μπάγερν Μονάχου.

Τζόκοβιτς

Η βεβαιότητα της ανωτερότητας είναι το είδος της νοοτροπίας που σε κάνει πρωταθλητή: μια απάντηση στο άγχος. Το γνωρίζει και ο Νόβακ Τζόκοβιτς, κατακτητής του Ρολάν Γκαρός και πλέον ο παίκτης με τα περισσότερα Γκραν Σλαμ τουρνουά στην ιστορία του αθλήματος. Στον μεγάλο ημιτελικό της διοργάνωσης ο Τζόκοβιτς κέρδισε τον Αλκαράθ, που ουσιαστικά εγκατέλειψε το τρίτο και το τέταρτο σετ έπειτα από κράμπες σε όλο του το κορμί – ιατρικά το πράγμα είναι δύσκολα εξηγήσιμο, αλλά συνέβη. Στον τελικό ο Σέρβος χρειάστηκε απλά την εμπειρία και την ψυχραιμία του για να φτάσει στην νίκη με 3-0. Πέρυσι ο Ναδάλ είχε φτάσει στην κατάκτηση του Ρολάν Γκαρός έπειτα από τραυματισμό και εγκατάλειψη του φορμαρισμένου Γερμανού Ζβέρεφ στον ημιτελικό και νίκη του πάλι επί του Ρουντ με 3-0: ο Νορβηγός μοιάζει να είναι ο απαραίτητος υποψήφιος δεύτερου ρόλου. Φέτος τα ίδια ακριβώς γεγονότα επαναλήφθηκαν με κερδισμένο τον Τζόκοβιτς. Σαν να λέμε ότι ο Θεός διάλεξε ποιος θέλει να είναι ο κορυφαίος σε κατακτήσεις τίτλων όλων των εποχών. Και διάλεξε τον Τζόκοβιτς.