ΗχοΔύναμα

Μπραμς: Οι Τέσσερις Συμφωνίες, Κουαρτέτο για πιάνο αρ. 1, ενορχήστρωση Αρνολντ Σένμπεργκ, Συμφωνική Ορχήστρα της Λουκέρνης, Μίχαελ Σάντερλινγκ WARNER, 5 CD

Είναι ένα πολύ «βαρύ» επώνυμο. Και όταν εμπλέκεται με μουσική όπως αυτή του Μπραμς, καθίσταται περίπου… ασήκωτο. Ομως, παρ’ όλα αυτά, ο πενηνταπεντάχρονος Μίχαελ Σάντερλινγκ, γιος ενός από τους σπουδαιότερους μεταπολεμικούς γερμανούς αρχιμουσικούς, του Κουρτ Σάντερλινγκ και της πρώτης κοντραμπασίστας Μπάρμπαρα Βάγκνερ της Συμφωνικής του (Ανατολικού) Βερολίνου, δηλαδή της ορχήστρας με την οποία ο πατέρας του έγραψε ιστορία, τα βγάζει πέρα με τρόπο που εν τέλει κρατά αυτό το βαρύ επώνυμο απολύτως επάξια στους ώμους του.

Επικεφαλής από το 2021 της παλαιότερης ελβετικής ορχήστρας, της Συμφωνικής της Λουκέρνης, η οποία είναι σήμερα μία από τις πιο άρτιες στην Ευρώπη, ο Σάντερλινγκ επανέρχεται σήμερα με τον τρίτο μεγάλο ολοκληρωμένο συμφωνικό κύκλο του έπειτα από τους δύο εξαιρετικά επιτυχείς των πρόσφατων προηγούμενων ετών στη Δρέσδη με τη Φιλαρμονική Ορχήστρα της πόλης, με τις συμφωνίες του Μπετόβεν και του Σοστακόβιτς. Τώρα, είναι η σειρά του Μπραμς, με τη μουσική του οποίου ο Σάντερλινγκ έχει ανατραφεί από την πρώτη στιγμή της ζωής του – όπως και με εκείνη των δύο προαναφερθέντων συνθετών άλλωστε. Μάλιστα, ο Κουρτ Σάντερλιγνκ ήταν ένας από τους ελάχιστους γερμανοεβραίους μαέστρους που αντί να κατευθυνθεί προς τις Ηνωμένες Πολιτείες για να γλιτώσει από τη ναζιστική λαίλαπα, πήγε στην πάλαι ποτέ Σοβιετική Ενωση. Εκεί, για πολλά χρόνια, ήταν το «νούμερο δύο» της Φιλαρμονικής του Λένινγκραντ μετά τον «τσάρο» της Ευγένιο Μραβίνσκι. Και, έτσι, η σχέση του με τον Σοστακόβιτς υπήρξε απόλυτα πρωτογενής, στενότατη και αυθεντική. Πριν όμως φύγει από το μεσοπολεμικό Βερολίνο, υπήρξε βοηθός δύο κολοσσών: του Βίλχελμ Φουρτβένγκλερ και του Εριχ Κλάιμπερ.

Κατόπιν όλων αυτών, ο Μπραμς του Μίχαελ Σάντερλινγκ είναι τελικά – και αυτό είναι ιδιαιτέρως ευχάριστο – αυτό ακριβώς που φαντάζεται κανείς: ένας βαρύς, αργός στοχαστικός μετρημένα αλλά πυκνά ρομαντικός Μπραμς, οργανωμένος σε πολύ βαθιές ανάσες που αναδύονται απευθείας από τα βάθη της γερμανικής μουσικής ερμηνευτικής του τέλους του 19ου αιώνα. Αλλωστε, ο Σάντερλινγκ, έχει σημασία, αν δεν είχε εξελιχθεί σε μαέστρο, θα είχε συνεχίσει μία πολλά υποσχόμενη πορεία ως τσελίστας – κάτι που για τη μουσική του Μπραμς υπό προϋποθέσεις μπορεί να έχει ιδιαίτερο βάρος. Και η Συμφωνική της Λουκέρνης είναι μία ορχήστρα απολύτως κατάλληλη για να υπηρετήσει αυτή την προσέγγιση, όπως άλλωστε και η ίδια η πόλη ήταν ένας προορισμός με τον οποίο ο Μπραμς είχε συνδεθεί αμέσως μετά τον θάνατο του Σούμαν, όταν πήγε εκεί συνοδεύοντας τη χήρα του, Κλάρα – ήταν η μόνη του επίσκεψη στην πόλη, αλλά ήταν ουσιώδης.

Αυτή η ηχογράφηση έρχεται να προστεθεί σε μία πολύ μακρά σειρά εξαιρετικής ποιότητας ερμηνειών των συμφωνικών του Μπραμς, ανάμεσα στις οποίες και οι δύο κύκλοι του πατέρα Σάντερλινγκ, τόσο με τη Σταστκαπέλε της Δρέσδης όσο και με τη Συμφωνική του Βερολίνου, κατέχουν λίαν εξέχουσα θέση, όπως επίσης συμβαίνει και με την ηχογράφηση του άλλου γιου του Κουρτ Σάντερλινγκ, Τόμας, που επίσης είναι μαέστρος. Και αν αυτό είναι ήδη αρκετά σπάνιο, τότε τι είναι το γεγονός ότι και ο τρίτος γιος του, Στέφαν, είναι επίσης μαέστρος και επίσης πράγματι με τη δική του ιδιαίτερη αξία; Τώρα, ο Μίχαελ Σάντερλινγκ, ανανεώνει αυτή τη μεγάλη ιδιότυπη, σπάνια παράδοση μιας οικογένειας που η ιστορία της είναι ολοκληρωτικά ταυτισμένη με την πιο γνήσια ιστορία της γερμανικής μουσικής ερμηνευτικής ουσιαστικά ενός ολόκληρου αιώνα.