Αυτοκτονικός ιδεασμός;

Η απώλεια της φωνής του Νίκου Φίλη από την επόμενη Βουλή, θα είναι ένα πλήγμα στο κίνημα των αλλοπρόσαλλων (δικαιωματιστές κ.λπ.), αλλά ο ίδιος δεν νομίζω ότι έχει στενοχωρηθεί καθόλου, διότι το περίμενε και, ως ένα βαθμό, το είχε σχεδιάσει.

Από νωρίς, όταν ετέθη το πρόβλημα ταυτότητας του ΣΥΡΙΖΑ, ο πρώην υπουργός Παιδείας τάχθηκε εντίμως και ευθαρσώς με την πλευρά του γνήσιου ΣΥΡΙΖΑ (όπως θα έλεγε ο Ν. ο Ανδρουλάκης), δηλαδή με το είδος που εγώ ονομάζω παλαβή Αριστερά. Ηταν ολοφάνερη και σαφέστατη η στάση του αυτή, από τις ακραίες θέσεις που εξέφραζε στις εκάστοτε παρεμβάσεις του στα τρέχοντα. Ο Φίλης σάλπιζε την επιστροφή στις ρίζες. Ομως οι ρημάδες οι ρίζες δεν έχουν χώρο για πάνω από 4%, οπότε ο ίδιος έμεινε εκτός Βουλής.

Συνέχισε να τις εκφράζει με το ίδιο πάθος και συνέπεια και αφότου δεν εξελέγη, με αφορμή, λ.χ., την υπόθεση του εκλεγέντος με τη συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ και τουρκικού προξενείου στη Ροδόπη, ο Φίλης βγήκε δυναμικά και κατήγγειλε τους κυπατζίδικους (sic) και ασφαλίτικους (sic) ισχυρισμούς κατά του συντρόφου (sic) Οζγκιούρ. Κατά συνέπεια, λοιπόν, δικαιούμαι να υποψιάζομαι τουλάχιστον ότι ποσώς τον απασχολούσε η επανεκλογή του. Τον ενδιέφερε μόνο να προβάλλει τις θέσεις που πίστευε σωστές. Στο κάτω κάτω, για τον έπαινο του δήμου και των σοφιστών υπάρχει και το Facebook! (Μη πω κιόλας ότι είναι και καλύτερο…) Σαν πολλή σημασία δεν δώσαμε στην αστική σύμβαση του κοινοβουλευτισμού;

Τελείως διαφορετικός ως χαρακτήρας και προσωπικότητα από τον Ν. Φίλη είναι ο Ανδρέας Ξανθός. Ηπιος και μετριοπαθής, σπανίως εκδηλώνει τον θυμό του και, για τα μέτρα του ΣΥΡΙΖΑ, σπάνιας μειλιχιότητας. Ωστόσο και αυτός εκδηλώνει τα ίδια συμπτώματα με του Φίλη. Βλέπουμε και σε αυτόν, δηλαδή, την ίδια τάση προς το απονενοημένο, τολμώ να πω. Παρότι απέτυχε να επανεκλεγεί στο Ρεθυμνο, ο πρώην υπουργός Υγείας του ΣΥΡΙΖΑ χαιρέτισε την απόφαση του Αλέξη Τσίπρα να είναι υποψήφιος αυτή τη φορά στο Ρέθυμνο. Αντλεί, είπε, «αισιοδοξία και δύναμη» από τη συμμετοχή του στο ψηφοδέλτιο του Ρεθύμνου. Πώς είναι δυνατόν; Αφού στις προηγούμενες εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ καταποντίστηκε ακριβώς στις περιφέρειες εκείνες που τίμησε ο brόεδρος με τη συμμετοχή του στο ψηφοδέλτιο…

Διατρέχω εν συντομία τα ακόμη μεγαλύτερα συμπτώματα σύγχυσης που παρατηρώ, όπως ότι, ενώ υποτίθεται ότι κατάλαβαν πόσο τους έβλαψε η μαυρίλα, την ίδια ώρα ο Αλέξης συνεχίζει το ίδιο υστερικά να βομβαρδίζει τον Μητσοτάκη με τις ίδιες πάντα εξωφρενικές και ανυπόστατες κατηγορίες: θα πουλήσει το νερό, θα σας πιει το αίμα κ.ο.κ. Μην παραλείψω και το άλλο, πως δηλαδή, ενώ κατάλαβαν ότι κάτι πήγε στραβά με την απλή αναλογική (το θέτω κατά τρόπο που δεν θα τους πληγώσει…), την ίδια ώρα σου λένε κιόλας ότι θα την ξαναφέρουν.

Πού θέλω να καταλήξω με όλα αυτά. Μολονότι συνεστήθη τάχιστα η ομάδα κρούσης των 20, με ό,τι εκλεκτότερο διαθέτει το κόμμα στις τάξεις του, είναι προφανές ότι δεν έχει καταφέρει να ελέγξει τη γενική ασυναρτησία του προεκλογικού λόγου που εκπέμπει ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν τους κακίζω ούτε τους μέμφομαι – πώς θα μπορούσα όταν ανάμεσά τους είναι οι μεγάλες κυρίες της δημοσιογραφίας Τσαπανίδου και Θρασκιά; Αυτοί κάνουν το κατά δύναμη. Το πρόβλημα όμως δεν είναι επικοινωνιακού χαρακτήρα, αλλά ψυχολογικού. Η απελπισία πρέπει να αντιμετωπιστεί πρώτα και μετά η επικοινωνία. Γι’ αυτό, να ρίξω κι εγώ την ιδέα να φτιάξουν στην Κουμουνδούρου μια προεκλογική επιτροπή ψυχιάτρων. Πολύ χρησιμότερη θα τους είναι. Είμαι βέβαιος μάλιστα ότι δεν πρόκειται για τίποτα δύσκολο. Οπωσδήποτε θα υπάρχει πληθώρα ψυχιάτρων στους φίλους του ΣΥΡΙΖΑ.

ΚΑΙ ΜΗ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ

Το είδα και ντράπηκα για λογαριασμό του. Περισσότερο, όμως, λυπήθηκα το παιδί του και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο σε αυτή τη στήλη δεν πρόκειται να δείτε τυπωμένο το όνομά του – συμμέτοχος σε αυτό που καταγγέλλω και μάλιστα σε κακοποίηση ανηλίκου εγώ δεν γίνομαι! Γνωστός πολιτικός έχει έναν γιο 16 ετών, μαθητή της Α΄ Λυκείου – δηλαδή στη σωστή ηλικία για να μου έρχεται στον νου ο στίχος του Σαββόπουλου «είμαι δεκαεξάρης σας γαμώ τα λύκεια». Το παιδί παίζει ηλεκτρικό μπάσο σε ένα σχολικό ροκ συγκρότημα και τις προάλλες έδωσαν την πρώτη συναυλία τους. Τι νομίζετε ότι έκανε ο άκαρδος και εγωιστής πατέρας; Το ανέβασε στο Instagram, με ένα σχόλιο τυποποιημένου σεντιμενταλισμού, στο οποίο αποκαλεί τον μπασίστα του συγκροτήματος… «αγοράκι μου»! Με δυο λόγια, τον χαντάκωσε.