Αλλη μία αδικία για τις εργαζόμενες γυναίκες

Η πραγματικότητα της διαφοράς αμοιβών μεταξύ των δύο φύλων – όπου οι γυναίκες αμείβονται λιγότερο από τους άνδρες για παρόμοια εργασία – είναι ευρέως γνωστή. Πολύ λιγότερο γνωστό είναι το χάσμα στις συντάξεις μεταξύ των φύλων – ένα χάσμα στα συνταξιοδοτικά αποτελέσματα μεταξύ ανδρών και γυναικών.

Η συνδικαλιστική οργάνωση Prospect εκτιμά ότι η ποσοστιαία διαφορά στο συνταξιοδοτικό εισόδημα για γυναίκες και άνδρες μεταξύ 2020-21 είναι 40,5%. Αυτό είναι σημαντικά μεγαλύτερο από το μισθολογικό χάσμα μεταξύ των φύλων, το οποίο ανήλθε σε περίπου 15,4% το 2021.

Εκτός εργασίας, οι γυναίκες κάνουν το μεγαλύτερο μέρος της απλήρωτης φροντίδας στην κοινωνία, είτε πρόκειται για τη φροντίδα των μικρών παιδιών είτε για τη φροντίδα των μελών της οικογένειας που είναι άρρωστα. Ως αποτέλεσμα, οι γυναίκες είναι πιο πιθανό να εργάζονται με μερική απασχόληση. Τα στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας για το 2022 αποκαλύπτουν ότι το 38% των γυναικών απασχολούνταν με μερική απασχόληση σε σύγκριση με το 14% των ανδρών.

Επιπλέον πολλές γυναίκες θα πάρουν χρόνο εκτός εργασίας, ενώ οι σύντροφοί τους συνεχίζουν να εργάζονται με πλήρη απασχόληση, αλλά εάν οι γάμοι διαλυθούν, συνήθως δεν λαμβάνουν ποσοστό από τις συντάξεις των συντρόφων τους. Οι συντάξεις μπορούν να κατανεμηθούν με διάφορους τρόπους μετά από διαζύγιο ή διάλυση συμβίωσης, αλλά οι εντολές κατανομής των συντάξεων εμφανίζονται μόνο σε ένα μικρό ποσοστό διαζυγίων.

Λοιπόν, τι πρέπει να γίνει; Μακροπρόθεσμα, υπάρχουν βαθιά ριζωμένα ζητήματα σχετικά με την ισότητα των αμοιβών, τον καταμερισμό των ευθυνών φροντίδας μεταξύ των φύλων και τους καλύτερους όρους διαζυγίου για τις γυναίκες που πρέπει να αντιμετωπιστούν. Ωστόσο, βραχυπρόθεσμα, για οικονομολόγους σαν εμένα, χρειαζόμαστε περισσότερα δεδομένα για να μπορέσουμε να ορίσουμε καλύτερα και επομένως να υποστηρίξουμε εκστρατείες γύρω από το χάσμα των συνταξιοδοτικών φύλων.

Το συνταξιοδοτικό χάσμα μεταξύ των φύλων μπορεί να οριστεί με διαφορετικούς τρόπους. Για παράδειγμα, μπορεί να εξετάσει το συνταξιοδοτικό εισόδημα, τις διαφορές στα ποσοστά συμμετοχής μεταξύ ανδρών και γυναικών ή το μέγεθος των συνταξιοδοτικών διαθεσίμων. Υπάρχουν επιχειρήματα για καθένα από αυτά τα μέτρα. Χωρίς ορισμό είναι δύσκολο να αναπτυχθεί ένα μέτρο για την παρακολούθηση της προόδου όσον αφορά τη μείωσή του ή να τεθούν στόχοι για τη μείωσή του.

Οι γυναίκες πληρώνουν άδικα δύο φορές τη διαφορά μεταξύ των δύο φύλων, στο παρόν και στο μέλλον. Πληρώνουν επίσης για όλη την απλήρωτη εργασία που κάνουν. Είναι πολύ αργά για τις γυναίκες που λαμβάνουν τις συντάξεις τους τώρα, αλλά οφείλουμε σε εκείνες που θα συνταξιοδοτηθούν στο μέλλον να διορθώσουμε αυτό το πρόβλημα.

Ο δρ Ρατζίβ Πραμπχακάρ είναι λέκτορας στο Open University και συγγραφέας του «Financial Inclusion: Critique and Alternatives»