Μαύρο βουνό

[…]

Ω, μαύρο βουνό,

Τον κόσμο όλον – επισκίασες!

Είναι καιρός – είναι πια καιρός

Στον Πλάστη να επιστρέψω το εισιτήριο.

Αρνούμαι – να υπάρχω.

Στο άσυλο των αγριμιών

Αρνούμαι – να ζω.

Με τους λύκους της πλατείας

Αρνούμαι – να ουρλιάζω.

Με τα σκυλόψαρα των πεδιάδων

Αρνούμαι να κατέβω –

Της ραχοκοκαλιάς – τον ποταμό.

Δεν μου χρειάζονται οι πόροι

Των αυτιών, τα μάτια τα προφητικά.

Στον παράφρονα κόσμο σου

Μόνο μία απάντηση – άρνηση.

«1892, Μόσχα: Γέννηση της Μαρίνας Ιβάνοβνα Τσβετάγιεβα, κόρη ευκατάστατης, καλλιεργημένης οικογένειας. Η Επανάσταση, την οποία αρχικά βλέπει με ενθουσιασμό, την εξαθλιώνει. 1920: Κατά τη διάρκεια του λιμού, η μία από της δύο της κόρες, Ιρίνα, πεθαίνει στο ορφανοτροφείο. 1922: Φυγή από την ΕΣΣΔ. Εξορία. Βερολίνο, Τσεχία και τελικά, για 14 χρόνια, Παρίσι, σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας. 1939: Επιστροφή στη Ρωσία. Ο αγαπημένος της σύζυγος, Εφρόν, πρώην στρατιώτης των Λευκών και νυν πράκτορας της NKVD, συλλαμβάνεται από τη NKVD. Η μεγάλη κόρη της, Αλια, στέλνεται στα γκούλαγκ. 31 Αυγούστου 1941: Η Μαρίνα αυτοκτονεί δι’ απαγχονισμού. Ο Εφρον εκτελείται λίγες ημέρες μετά. Καλοκαίρι 1944: To τρίτο της παιδί, “Μουρ”, σκοτώνεται στο Mέτωπο.

Οι διπλανοί στίχοι γράφονται την άνοιξη του ’39, όταν οι Ναζί μπαίνουν στην Πράγα και οι φλόγες αρχίζουν να πυρώνουν πια τα πάντα (συνεπώς, οι στίχοι είναι της φωτιάς)».