Το σινεμά σύμφωνα με τον Τομ Χανκς
Στο μυθιστόρημά του «The Making of Another Major Motion Picture Masterpiece» που κυκλοφόρησε πρόσφατα ο ηθοποιός δίνει τη δική του εικόνα για τη διαδικασία δημιουργίας ενός κινηματογραφικού μπλοκμπάστερ
Ο Τομ Χανκς πέρυσι τέτοιες μέρες στο Φεστιβάλ των Καννών, για την προώθηση της ταινίας «Elvis» του Μπαζ Λούρμαν
Ο Τομ Χανκς αποφάσισε να γίνει μυθιστοριογράφος. Μετά τη συλλογή βραβείων Οσκαρ, την πλήρη αποδοχή του Χόλιγουντ, τις διακοπές στην Αντίπαρο, ο σταρ επιστρέφει στο καθήκον της δημιουργικότητας χτυπώντας τα πλήκτρα της γραφομηχανής του, που τόσο λατρεύει. Και όπως μας πληροφορούν τα έγκυρα αμερικανικά έντυπα «The Atlantic» και «The New Yorker», που διάβασαν το βιβλίο του και έκαναν συνεντεύξεις μαζί του, καθώς και το slate.com που συνοψίζει τις πρώτες εντυπώσεις, το «The Making of Another Major Motion Picture Masterpiece» είναι μία έντιμη προσπάθεια να περιγράψει τον κόσμο του κινηματογράφου και να αγνοήσει τις αιχμηρές πλευρές της πραγματικότητάς του.
Στο πρώτο του μυθιστόρημα ο σταρ απεικονίζει τη δημιουργία μίας εισπρακτικής επιτυχίας μέσα από το χάος διάφορων συμβάντων. Ο Χανκς δήλωσε σε πρόσφατη συνέντευξή του πως ήθελε να δείξει ότι η παραγωγή ταινιών «δεν είναι τόσο εύκολη όσο φαίνεται. Είναι τόσο δύσκολο αυτό που διαλύει τους ανθρώπους». Το slate.com αναφέρει τα σημεία στα οποία ο Τομ Χανκς υπερτερεί στο γράψιμό του. Οπως τα γοητευτικά πειράγματα και τα οικογενειακά αστεία. Οι ειρωνικοί αλλά και εμπνευσμένοι λόγοι για τη «βιομηχανία του θεάματος», όπως αρέσκονται να την αποκαλούν οι χαρακτήρες του. Αυτά είναι τα αγαπημένα του σημεία στο βιβλίο: ομιλίες που συνήθως εκφωνούνται από έναν έμπειρο άνθρωπο σε έναν πολλά υποσχόμενο νεαρό, κάποιον που είναι νέος στη δουλειά, αλλά παρ’ όλα αυτά καταλαβαίνει ενστικτωδώς τι χρειάζεται για να γυριστεί μια ταινία. Ισως αυτή να είναι η θεμελιώδης πεποίθηση του Χανκς: ότι η βιομηχανία του θεάματος δεν αποτελείται από φιλάργυρους, απελπισμένους και εθισμένους για προσοχή τύπους, αλλά από σκληρά εργαζόμενους ευγενείς που ανασύρονται από την αφάνεια με βάση το αγνό και ένδοξο ταλέντο τους να τα καταφέρνουν.
Σύμφωνα με τον συγγραφέα Χανκς για να γυριστεί μια ταινία – στην προκειμένη περίπτωση, το φανταστικό μπλοκμπάστερ με τίτλο «Knightshade: The Lathe of Firefall» – χρειάζεται να είσαι στην ώρα σου, να μην είσαι κόπανος, να ξέρεις τις ατάκες σου, να κάνεις τη δουλειά σου, να τα δίνεις όλα. Είσαι ήρωας σύμφωνα με το μυθιστόρημα του Χανκς αν – κατά την αξιομνημόνευτη φράση ενός χαρακτήρα – «λύνεις περισσότερα προβλήματα από όσα προκαλείς».
Επος α λα Σπίλμπεργκ
Το «Knightshade: The Lathe of Firefall» είναι μια ταινία εκτός χρόνου. Οι χαρακτήρες του βιβλίου λένε ότι το Knightshade είναι ένας μονόκερος που δεν υπήρξε ποτέ σε καμία εποχή του Χόλιγουντ: μια ταινία υπερηρώων, μέρος ενός κινηματογραφικού σύμπαντος τύπου Marvel, που γυρίστηκε για ένα δίκτυο streaming, γραμμένη και σκηνοθετημένη από έναν φανταστικό δημιουργό με βιογραφικό σαν του Σπίλμπεργκ το 1986. Σε αυτό το ηρωικό έπος οι ηθοποιοί δίνουν τις ερμηνείες μιας ζωής. Σε αυτή την ταινία που γράφει ο Τομ Χανκς δεν υπάρχουν nepo babies, οι σεναριογράφοι δεν απεργούν, ενώ οι κοστουμάτοι του στούντιο εμφανίζονται μόνο την πρώτη μέρα των γυρισμάτων και μετά εξαφανίζονται. Ενα κινηματογραφικό πλατό στον κόσμο του Χανκς είναι ένα μέρος με επίμονους επαγγελματίες, ευγενικούς ανθρώπους που δουλεύουν όλοι χέρι-χέρι για να γίνει η μαγεία. Πολλές από τις πιο απολαυστικές στιγμές σε αυτό το μυθιστόρημα αφορούν αυτούς τους καθημερινούς ανθρώπους: τους μακιγιέρ, τις συζύγους, τους βοηθούς παραγωγής, τους ανθρώπους του μεροκάματου. Ενα κεφάλαιο στο οποίο δύο χαριτωμένες ηλικιωμένες κυρίες περνούν υπέροχα κατά τη διάρκεια των δύο ημερών τους στο πλατό, πλέκοντας και χαιρετώντας από μια βεράντα, είναι ένα υπέροχο μικρό ψήγμα αφήγησης α λα Χανκς. Ο Νταν Κόις που υπογράφει τη βιβλιοπαρουσίαση στο Slate επισημαίνει ότι σε αντίθεση με αυτό που είπε στη συνέντευξή του ο Χανκς, «σε αυτό το μυθιστόρημα η κινηματογραφική παραγωγή δεν διαλύει κανέναν. Είναι σκληρή δουλειά, αλλά χαρούμενη σκληρή δουλειά, καλά αμειβόμενη, με ένα προϊόν στο τέλος για το οποίο όλοι αισθάνονται απέραντα περήφανοι».














