Η δημοκρατία επιβράβευσε την αξιοκρατία

Η αφθονία επιλογών κάποιες φορές είναι μεγαλύτερο πρόβλημα και από αυτή την απουσία τους. Οπως σήμερα, λ.χ., που δεν ξέρω πώς να ξεκινήσω. Μετά τον σεισμό της Κυριακής και με τόσα που έχουν συμβεί, ποιο να διαλέξω εγώ για να κάνω την αρχή; Οπότε ας ξεκινήσω από εκεί ακριβώς όπου σταμάτησα χθες, δηλαδή από το μέγα λάθος του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα προσωπικά. Εννοώ την αυταπάτη (δανείζομαι τον όρο από το λεξιλόγιο του brοέδρου…) ότι η αρχική διάσπαση του 1903 μπορεί να γιατρευτεί και οι Μενσεβίκοι μπορούν να σμίξουν ξανά με τους Μπολσεβίκους. Με σημερινούς όρους, δηλαδή, ότι η σύγχρονη ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία (η μετεξέλιξη των Μενσεβίκων) μπορεί να συγχωνευτεί με την Αριστερά του Πολάκη, του Βαρουφάκη, της Κωνσταντοπούλου και των ομοίων τους.

Στο σημείο αυτό, να κάνω την καθιερωμένη παρέκβαση από το θέμα μου, για μια απαραίτητη διευκρίνιση σχετικά με το ΚΚΕ. Δεν περιλαμβάνω το ιστορικό κόμμα της Αριστεράς στις δυνάμεις που θεωρώ ως μετεξέλιξη των Μπολσεβίκων, διότι το ΚΚΕ είναι φύσει και θέσει κατά της εξέλιξης. Γι’ αυτό και είναι απολίθωμα Μπολσεβίκων, όχι εκδοχή της εξέλιξής τους. Αν μπορούσε να γίνει μια σοβαρή μεταγλώττιση στα ρωσικά, η ζωή στον Περισσό ως τηλεοπτικό reality show θα γινόταν τεράστια επιτυχία στη Ρωσία, όπου, σημειωτέον, η νοσταλγία για τον Στάλιν ανθεί και ευωδιάζει.

Για να επανέλθω στο θέμα μου, η αλήθεια είναι ότι η συγχώνευση αυτή συνέβη στο πρόσφατο παρελθόν και από αυτήν άλλωστε προήλθε ο ΣΥΡΙΖΑ. Ηταν όμως η φωτιά της κρίσης που έκαιγε από κάτω και διευκόλυνε τη συγχώνευση, με το μισό ΠΑΣΟΚ τότε, ίσως και κάτι παραπάνω, να μετακομίζει κατευθείαν στον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή η φωτιά έχει σβήσει και το μοιραίο λάθος του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ότι νόμισε πως μπορούσε να την ανάψει ξανά με πρόχειρα, κακοφτιαγμένα και ξεδιάντροπα ψέματα. Υποτίμησαν τον κόσμο – τον λαό, που τόσο τον εξιδανικεύουν – κατά τρόπο βάναυσα προσβλητικό. Τον αντιμετώπισαν σαν ηλίθιο, που όχι μόνο ξέχασε κιόλας τι τράβηξε επί δέκα χρόνια και για ποιους λόγους, αλλά δεν μπορεί να ξεχωρίσει ανάμεσα σε μια άθλια κυβέρνηση και μια καλή κυβέρνηση, δεν μπορεί να ξεχωρίσει το διεθνές από το τοπικό. Ετσι αντιμετώπισαν τον κόσμο μέσω της προεκλογικής εκστρατείας τους, γι’ αυτό και ο κόσμος τούς ανταπέδωσε την περιφρόνηση με τις 20 μονάδες διαφορά.

Το μέγεθος του σφάλματος και της ήττας του Αλέξη Τσίπρα δεν μπορεί όμως να επισκιάζει το μέγεθος της προσωπικής νίκης του Κυριάκου Μητσοτάκη. (Του Κούλη, παιδιά! Το θυμίζω σε ορισμένους που τώρα στύβουν το μυαλό τους για να βρουν πώς να τον κολακεύσουν…) Με τη δική του κυβέρνηση η χώρα αντιμετώπισε με επιτυχία αλλεπάλληλες διεθνείς κρίσεις, καθεμία των οποίων θα μπορούσε να οδηγήσει σε κοινωνικό χάος και πολιτική αστάθεια. Συγχρόνως, κατάφερε να βελτιώσει αισθητά την οικονομία για τους περισσότερους. Η επιτυχημένη διακυβέρνηση της χώρας από τον Μητσοτάκη, την περασμένη τετραετία, ξεκόλλησε τη χώρα από τη σκιά της χρεοκοπίας του 2011, όπως η οικονομική ανάπτυξη επί Κωνσταντίνου Καραμανλή (του κανονικού) την απέσπασε από τη μιζέρια της κληρονομιάς του Εμφυλίου. Εξού και το μίσος για τον Μητσοτάκη είναι ανάλογο του μίσους των παλιών αριστερών για τον Καραμανλή. Τηρουμένων βεβαίως των ιστορικών αναλογιών, και οι δύο έχουν το κοινό ότι στέρησαν από την Αριστερά την ευκαιρία της κρίσης. Διότι είναι γνωστό ότι «η κανονικότητα δεν είναι ποτέ ευκαιρία για την Αριστερά», όπως έχει πει η κ. Αχτσιόγλου, συμπυκνώνοντας όλο τον λενινισμό σε εννέα λέξεις.

Εν τέλει, είναι θέμα μεγεθών. Ηταν μεγάλη η ήττα του Τσίπρα, δεν υπάρχει αμφιβολία. Μεγαλύτερη όμως ήταν η νίκη του Μητσοτάκη. Και, φυσικά, ήταν απείρως δυσκολότερη ως επίτευγμα. Δεν είναι καθόλου απλό να δουλεύεις με ό,τι προσωπικό μπορείς να βρεις – και δεν βρίσκεις πάντα τους καλύτερους – για να χειριστείς την οικονομία, τις προκλήσεις της διεθνούς κατάστασης, την Τουρκία, την πανδημία και την ενεργειακή κρίση. Αντιθέτως, είναι απλούστατο να αμολάς ό,τι μπούρδα σού κατεβαίνει, νομίζοντας ότι ο κόσμος γύρω σου αποτελείται μόνο από ηλίθιους. Το παραμύθι, παιδιά, είχε περίεργες διακυμάνσεις, αλλά καλό τέλος. Ο τεμπέλης και αδιάβαστος έχασε, ο μελετηρός και συγκροτημένος κέρδισε. Η δημοκρατία επιβράβευσε την αξιοκρατία και κέρδισε ο καλύτερος.