«Θέλουν {LF}να μας πάρουν {LF}τη Γερμανία»

Με την πρώτη ματιά ήταν μια γιορτή του χωριού σαν άλλες. Μια μπάντα έπαιζε μουσική· μετά το τέλος ενός παραδοσιακού τραγουδιού, άρχισε αμέσως ένα ζωηρό, ροκ κομμάτι. Πάνω σ’ έναν πάγκο υπήρχαν ποτά, σ’ έναν άλλο ψήνονταν λουκάνικα στο γκριλ και ένα γουρούνι ψηνόταν στη σούβλα, στα τραπέζια είχαν τοποθετηθεί πιατέλες με πατατοσαλάτα, σαλάτα ζυμαρικών και πράσινη σαλάτα, καλαθάκια με ψωμί και δίσκοι με γλυκά. Οι μεγαλύτεροι κάθονταν στα τραπέζια της υπαίθριας μπιραρίας, οι πιο νέοι είχαν σχηματίσει πηγαδάκια και ανάμεσά τους έτρεχαν πέρα δώθε τα μικρά παιδιά. Η Ζίγκρουν άφησε το χέρι του Κάσπαρ και βρήκε άλλα κορίτσια με γκρίζες φούστες και λευκές μπλούζες. Έτσι, άρχισε να βολτάρει μόνος του στον χώρο της γιορτής [….]

«Τι γιορτάζεται σήμερα;»

«Η γιορτή της συγκομιδής. Δεν επισκεφθήκατε ακόμα το μεγάλο λιβάδι; Εκεί θα διεξαχθούν στις τέσσερις και μισή οι αγώνες και μετά θα λάβει χώρα η γιορτή».

Στις τέσσερις και μισή ο Κάσπαρ στεκόταν μαζί με τους άλλους επισκέπτες στην άκρη ενός λιβαδιού, στο τέλος του οποίου είχε στηθεί κάτι σαν αχυρένιος βωμός· ανάμεσα στα άχυρα είχαν τοποθετηθεί ηλιοτρόπια, και τον βωμό κοσμούσε μια κορόνα από στάχυα σιταριού με λουλούδια και πολύχρωμες κορδέλες. Σε ύψος τριών-τεσσάρων μέτρων ένα συρματόσκοινο ήταν τεντωμένο από το ένα δέντρο στο άλλο, στο λιβάδι η γραμμή εκκίνησης είχε σημειωθεί με ασβέστη· πίσω από τη γραμμή περίμεναν εννιά κορίτσια και δέκα αγόρια – τα κορίτσια με γκρίζες φούστες και λευκές μπλούζες, τα αγόρια με κοντά δερμάτινα παντελόνια και λευκά πουκάμισα.

«Θέλουμε τα πόδια μας να νιώσουμε στη γη, να αισθανθούμε θέλουμε του χώματος την ισχύ. Εμπρός για τον αγώνα τρεξίματος χωρίς παπούτσια!» Ένας κριτής σήκωσε το χέρι, το κατέβασε, και τα δεκαεννιά παιδιά άρχισαν να τρέχουν. Με τη μακριά φούστα η Ζίγκρουν δεν είχε ελπίδες, τερμάτισε ωστόσο στην τρίτη θέση και χειροκροτήθηκε παρατεταμένα. «Δεν μας τρομάζουν οι εχθροί, κίνδυνος δεν μας τρομάζει, δεν μας τρομάζουν οι γκρεμοί, καταβάλλουμε το καθετί. Εμπρός για το σκοινί!»…

Ύστερα στον βωμό ανέβηκε ο Μπιορν. Είχε σκοτεινιάσει πια· δύο αγόρια, που είχαν μόλις αγωνιστεί και παλέψει, στέκονταν αριστερά και δεξιά του, με μαύρα φουλάρια και λευκά πουκάμισα κι έναν πυρσό στο δεξί χέρι. Οι επισκέπτες προχώρησαν μπροστά -ο Κάσπαρ μέτρησε εβδομήντα ως ογδόντα- και ησυχία απλώθηκε παντού. Ο Μπιορν άρχισε να εκφωνεί λόγο.

Ο Κάσπαρ διαπίστωσε ξαφνιασμένος πως ο Μπιορν δεν ήταν κακός ομιλητής. Μιλούσε με ήρεμη, σταθερή φωνή, ανέβαζε τον τόνο στα σημεία που προσφέρονταν για χειροκρότημα, κι όταν το χειροκρότημα έσβηνε, συνέχιζε. Πρώτα εξέφρασε τις ευχαριστίες του για τη συγκομιδή της χρονιάς: Μια οικογένεια εθνικιστών από το Βερολίνο -ο άντρας αρχιτέκτονας, η γυναίκα μητέρα πέντε παιδιών- είχε μόλις αγοράσει ένα αγρόκτημα στο χωριό και θα μετακόμιζε σύντομα. Λυπούνταν που δεν μπορούσαν να παρευρεθούν, ήταν ευτυχείς όμως για τη ζωή εντός της κοινότητας και έστελναν τους χαιρετισμούς τους. Κατόπιν μίλησε για το χρονικό διάστημα μετά τη συγκομιδή. Ήταν σκόπιμο να αρχίσει σύντομα το κλάδεμα των δέντρων· διαφορετικά την επόμενη χρονιά η σοδειά στα οπωροφόρα δεν θα ήταν καθόλου καλή. Το ίδιο συνέβαινε παντού· ό,τι εμπόδιζε την ανάπτυξη και την καρποφορία, θα έπρεπε να κόβεται και να αφαιρείται. Μέσα σε γέλια επιδοκιμασίας, συνέχισε: «Πρέπει να βοηθήσουμε λιγάκι να καθαριστεί το αγρόκτημα για την οικογένεια, και υπάρχουν και πολλά άλλα αγροκτήματα στα οποία θα πρέπει να κόψουμε και να αφαιρέσουμε τα ξερά. Έτσι θα μεγαλώσει η κοινότητά μας. Εκεί έξω ο κόσμος δεν ξέρει πια τι είναι κοινότητα, και ο καθένας ζει για τον εαυτό του, καταστρέφεται ο καθένας μόνος του και πεθαίνει ο καθένας μόνος του. Εκτός από εμάς, οι μόνοι που το ξέρουν ακόμα είναι οι συμμορίες, οι μουσουλμάνοι και οι γυναίκες με τα τσεμπέρια και οι οικογένειές τους. Θέλουν να μας πάρουν τη Γερμανία, θέλουν να κάνουν δική τους τη δική μας χώρα. Αλλά δεν θα τους αφήσουμε. Είμαστε έτοιμοι να αγωνιστούμε. Εμείς μεγαλώνουμε σε γερμανικό έδαφος, από το γερμανικό έδαφος παίρνουμε εμείς τη δύναμή μας. Στην εθνικιστική μας κοινότητα ανήκει το γερμανικό μέλλον»…

Κοίταξε τους ανθρώπους γύρω του. Στη λάμψη της φωτιάς και κατά τη διάρκεια των τελευταίων τραγουδιών τα πρόσωπα είχαν μαλακώσει. Και πώς θα μπορούσε να γίνει αλλιώς, σκέφτηκε, πώς θα ήταν δυνατόν να μην αφαιρούνται, να μην ονειροπολούν, να μη μελαγχολούν και οι ακροδεξιοί, όπως εμείς; Από τον νου του πέρασε ο γενικός κυβερνήτης Χανς Φρανκ, ο σφαγέας της Πολωνίας, ο οποίος έπαιζε περιπαθώς Σοπέν στο κάστρο του στην Κρακοβία, και ο Χίτλερ, ο οποίος αγαπούσε τον σκύλο του. Λόγω της ευδαιμονίας που χάριζαν τα τραγούδια, ο Κάσπαρ δεν ήθελε να ταυτιστεί με όσους στέκονταν μαζί του γύρω από τη φωτιά και τραγουδούσαν. Του άρεσε ο Σοπέν, του άρεσαν και τα σκυλιά, αλλά δεν ήθελε ούτε να ακούσει τον Φρανκ να παίζει Σοπέν, ούτε να παίξει με τον σκύλο του Χίτλερ”.

{1BSYG}Bernhard Schlink{1BSYG}{CR}{2BTIT}Η εγγονή{2BTIT}{CR}{3BEKD}Μτφ. Απόσοτλος Στραγαλινός{CR}Εκδ. Κριτική{CR}Αναμένεται στις 29 του μήν{3BEKD}α