Ανοχή

Ανοχή

Παιδιά να το ξεκαθαρίσουμε παρακαλώ, για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις. «Ανοχή», μπορούν να διεκδικούν μόνο ορισμένοι «οίκοι», ουδείς άλλος. Οι γνωστοί «οίκοι ανοχής» οι οποίοι και απολαμβάνουν του σεβασμού μας, διότι – θα το αναφέρω, και είμαι έτοιμος να το συζητήσω με όποιον έχει διαφορετική άποψη – προσφέρουν σοβαρό «κοινωνικό έργο»! Και όχι τώρα, στη σημερινή εποχή δηλαδή, αλλά από αρχαιοτάτων χρόνων. Ισως από την εποχή που οργανώθηκαν οι άνθρωποι σε κοινωνίες και προέκυψε το ζήτημα της εξυπηρέτησης της γενετήσιων αναγκών, των ανδρών. Για να το κάνω δε περισσότερο εμφανές, και στους αδαείς, αυτούς που ενδεχομένως… πέφτουν από τα σύννεφα με τον όρο «οίκος ανοχής» (υπάρχει κανείς;), μεταφέρω την πιο ανώδυνη περιγραφή, όπως καταγράφεται από τις ηλεκτρονικές εγκυκλοπαίδειες: «Ο οίκος ανοχής είναι ένα οίκημα όπου ένα ή περισσότερα εκδιδόμενα πρόσωπα δέχονται πελάτες με σκοπό τη σεξουαλική συνεύρεση μαζί τους, έναντι αμοιβής». Για τους περισσότερο «μυημένους», πλην των γνωστών όρων που ακολουθούν έναν «οίκο ανοχής» (μπορντέλο, μπουρδέλο, πορνείο, χαμαιτυπείο), υπάρχει και ο όρος σε γλώσσα slang, που κληρονομήσαμε από τους Τούρκους, «κερχανάς», εξού και ο «κερχανατζής» – ο «λειτουργός» του «κερχανά».

Κυβέρνηση

Τούτων δοθέντων, ομολογώ ότι αδυνατώ να αντιληφθώ γιατί στην πολιτική αντιπαράθεση των κομμάτων, τίθεται τις τελευταίες ημέρες το θέμα της συγκρότησης μιας κυβέρνησης «ανοχής», που παραπέμπει ευθέως στους ομώνυμους «οίκους», οι οποίοι δεν μας φταίνε και σε τίποτε, όπως εξηγώ παραπάνω. Αντιθέτως, μύριες σκέψεις πλημμυρίζουν το μυαλό μου, αν πρόκειται για κάτι το εντελώς τυχαίο ή απλώς, όσοι περιττολογούν σχετικά, έχουν πλήρη επίγνωση του τι προτείνουν, στον ελληνικό λαό, μόλις τέσσερις ημέρες προ των εκλογών!

Κλείνω προς τη δεύτερη εκδοχή φυσικά, αναλογιζόμενος όχι το πώς μπορεί να συγκροτηθεί μία τέτοια κυβέρνηση, αλλά το πώς θα λειτουργήσει, διαχειριζόμενη τα προβλήματα της χώρας και τις δικές μας τύχες. Θα αναφέρω ένα παράδειγμα: συγκροτούν κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ με την ανοχή του ΜέΡΑ 25. Συγκροτείται αυτή η κυβέρνηση, και έρχεται ας πούμε νομοσχέδιο για τις προσλήψεις στο ΕΣΥ, να προσληφθούν ας πούμε νοσοκόμες. Στοιχηματίζω 1 προς 100, ότι εκείνη ακριβώς τη στιγμή, θα τελειώσει και η «ανοχή» του ΜέΡΑ 25, διότι ας πούμε ο Γιάνης με ένα νι, θα θέλει οι ρόμπες των νοσηλευτών να μην είναι μπλε αλλά φούξια. Να τις θέλει με λαιμόκοψη και όχι με V. Ο σκούφος που φορούν να μην είναι στρογγυλός, αλλά δίκοχο, να παραπέμπει στα δίκοχα καπέλα του Δημοκρατικού Στρατού. Διάφορα. Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι θα ρίχνει (θα απειλεί για την ακρίβεια) για ψύλλου πήδημα. Να πάλι, είπα «πήδημα» και επέστρεψε η συζήτηση εκεί απ’ όπου είχε ξεκινήσει – στα περί «οίκων ανοχής»…

Πάσα

Μερικοί, για τα μάτια του κόσμου, ονομάζουν το σχετικό εγχείρημα «κυβέρνηση ειδικού σκοπού». Τι πράγμα είναι αυτό; Σχεδόν το ίδιο με την προηγούμενη εκδοχή κυβέρνησης, αλλά και κάτι επιπλέον: τον ειδικό σκοπό. Ποιος είναι ο ειδικός σκοπός; Να συγκροτηθεί Προανακριτική Επιτροπή για τις υποκλοπές, ώστε να παραπέμψει τον Μητσοτάκη και όποιον άλλο θεωρηθεί υπεύθυνος για τις υποκλοπές (Δημητριάδη – Κοντολέοντα ας πούμε) σε Ειδικό Δικαστήριο. Δεν το ομολογεί ο Αλ. Τσίπρας, το υπαινίσσεται, το αφήνει έμμεσα να εννοηθεί, και ποια είναι η συνέχεια; Ενας Κυριάκος να έχει ανέβει στα κεραμίδια, και να φωνάζει προς κάθε κατεύθυνση, με όση δύναμη διαθέτει στη φωνή, ότι «θέλουν να μας βάλουν φυλακή».

Κάνει ό,τι και ο βοσκός στη γνωστή αισώπεια μυθοπλασία με τον «λύκο στα πρόβατα» που φώναζε για πλάκα, μέχρι που κάποια φορά έπεσε πράγματι λύκος στα πρόβατα, αλλά δεν υπήρχε εκεί κανείς για να τον βοηθήσει να τον διώξει; Οχι. Αλλο πράγμα κάνει ωρυόμενος ο Κυριάκος. Για έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο: σου λέει είμαστε τρεις-τέσσερις μέρες πριν από τις εκλογές, πώς θα μαζέψω και τον τελευταίο νεοδημοκράτη που κόβει βόλτες στα απέναντι μαγαζιά επειδή δεν με θεωρεί πολύ δεξιό; Θα δείξω ότι είμαι ένας εν δυνάμει κυνηγημένος. Και θα τον συγκινήσω. Αποκλείεται να δεχτεί τον ρεβανσισμό που αποπνέει η απειλή του Αλ. Τσίπρα. Απλά είναι τα πράγματα. Οταν μου κάνει πάσα ο άλλος να βάλω γκολ σε άδειο τέρμα, να το χάσω; Δεν λέει. Θα το βάλω ει δυνατόν και με τη μύτη. Την κανονική, όχι του παπουτσιού…

Ρυθμιστής

Κι ο Ανδρουλάκης, ο ρυθμιστής αυτής της υπόθεσης, τι κάνει; Ο Ανδρουλάκης έχει μια στέρεη άποψη για το θέμα. Σου λέει, πώς θα πάμε σε προανακριτική, αν δεν μεσολαβήσει μια Εξεταστική Επιτροπή, η οποία θα λειτουργήσει χωρίς τα απόρρητα που ουσιαστικά αφαίρεσαν από την προηγούμενη κάθε πιθανότητα να βρούμε άκρη; Είναι δυνατόν χωρίς να έχει προηγηθεί αυτή η διαδικασία να καταλήξουμε πρώτα σε πρόσωπα, και μετά να διερευνήσουμε τις ευθύνες τους;

Αποψη λογική, και απολύτως σοβαρή και τεκμηριωμένη. Ο Αλ. Τσίπρας, είναι στην άλλη πλευρά του λόφου. Σου λέει, πάμε τον Μητσοτάκη κατηγορούμενο, και τα υπόλοιπα θα τα βρούμε στην πορεία – ήτοι, με άλλα λόγια, στήνουμε μια κυβέρνηση μόνο και μόνο γιατί εγώ, ο ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να πάρω τη ρεβάνς του 2019, και μπροστά σε αυτόν τον υπέρτατο στόχο «γαία πυρί μιχθήτω». Ωραίος στόχος, δεν λέω, αλλά είπαμε να γίνει δουλίτσα στη χώρα, όχι να στηθούν ειδικά δικαστήρια με το καλημέρα, επειδή εκείνος δεν μπορεί να χωνέψει την προ 4ετίας τετραπλή ήττα σε ισάριθμες κάλπες. Ή γιατί δύο υπουργοί του καταδικάστηκαν για όσα έγιναν επί των ημερών της διακυβέρνησής του.

Ο Ανδρουλάκης, φαντάζομαι, θα θυμάται – και θα απαντήσει σχετικά όταν δεχτεί την… άσεμνη πρόταση – ότι για τους ίδιους πάνω-κάτω λόγους, ο ΣΥΡΙΖΑ είχε συνεργαστεί με τους καμμένους ΑΝΕΛ: για να τιμωρηθούν οι ένοχοι της οικονομικής κρίσης, οι «γερμανοτσολιάδες» προδότες του ΠΑΣΟΚ. Και είδαμε τι έγινε στη συνέχεια…

Διαχείριση

Κυριακή κοντή γιορτή για όλα αυτά, και ως εκ τούτου, δεν έχουμε τι άλλο να κάνουμε παρά να περιμένουμε, εκεί κατά τις 7 το απόγευμα της Κυριακής, όταν θα έχουν μόλις κλείσει οι κάλπες και θα ανακοινωθούν τα exit polls των εκλογών. Από την ώρα εκείνη, και λογικά μέχρι 10-11 το βράδυ όταν θα έχει οριστικοποιηθεί το αποτέλεσμα, θα αρχίσουμε να μιλάμε με βεβαιότητα για τις πιθανότητες να προκύψει ένα κυβερνητικό σχήμα είτε από τώρα είτε μετά τη δεύτερη αναμέτρηση στις 2 Ιουλίου. Οσα λέγονται τώρα είναι αφενός ασκήσεις επί χάρτου και αφετέρου ένα παιχνίδι πιέσεων με στόχο τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ, που διχάζονται ανάμεσα στο με ποιον πρέπει να συνεργαστεί το κόμμα τους, και σε ποιον πρέπει να γυρίσει την πλάτη.

Αυτή είναι η κατάσταση, και η διαχείρισή της πέφτει ολόκληρη στις πλάτες του Ανδρουλάκη…