Η επόμενη μέρα

Σφάλλουν όσοι πιστεύουν ή καταγγέλλουν ότι το debate των πολιτικών αρχηγών της περασμένης Τετάρτης ήταν «μία από τα ίδια» και θα μπορούσε να έχει λείψει. Και μόνο το γεγονός ότι ενώ μιλούσε ο καθένας για λογαριασμό του, ίσχυε μόνον ένας «χρόνος», ο χρόνος δηλαδή ως την ημέρα των εκλογών ή ο πολύ διαρκέστερος μετεκλογικός χρόνος, θα έπρεπε να μας προβληματίσει βαθύτατα ως προς την αλήθεια των λεγομένων τους. Καθώς κανείς πολιτικός αρχηγός δεν φαινόταν να θεωρεί ως μια κανονική μέρα και την επομένη των εκλογών. Σάμπως και με ένα πήδημα θα βρισκόμασταν από την ημέρα των εκλογών σε πολύ μελλοντικές μέρες που θα έχει αρχίσει να γίνεται απαιτητή η πραγματοποίηση των εξαγγελιών τους. Σάμπως η δεύτερη, η τρίτη ή η τέταρτη και η πέμπτη μέρα μετά τις εκλογές, θα έχουν διαγραφεί ως προς τις ζωές μας που θα ξανασυσταθούν αφού θα έχουν γίνει πάλι ζωηροί οι λογαριασμοί μας με τους πολιτικούς αρχηγούς. Κανέναν δεν φαινόταν να απασχολεί το μούδιασμα ή η αμηχανία που αισθανόμαστε όλοι μας την επομένη των εκλογών, όταν παρατηρούμε βγαίνοντας στον δρόμο πως ο ήλιος έχει ανατείλει ξανά και οι ίδιες δουλειές, όπως ακριβώς γινόταν και πριν από τις εκλογές, μας περιμένουν να τις ολοκληρώσουμε.

Αν είναι ηθικά υπόλογοι όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί σε σχέση με το σύνολο των ανθρώπων είτε τους ψηφίζουν είτε τους καταψηφίζουν, είναι γιατί μιλάνε και συμπεριφέρονται σάμπως και η έξαψη της προεκλογικής περιόδου θα μας συνοδεύει εσαεί και η καθημερινότητά μας θα έχει αλλάξει πια σε τέτοιον βαθμό ώστε η προσδοκία του θαύματος να αποτελεί πια μια χειροπιαστή πραγματικότητα. Χωρίς κανείς να δίνει μιαν απάντηση σε μιαν ερώτηση που επικρέμαται διαρκώς πάνω από τα κεφάλια όλων μας και είναι η πρώτη που θα έπρεπε να γίνεται, πριν από οποιαδήποτε άλλη, στους πολιτικούς αρχηγούς: «Πώς γίνεται να αλλάξουν τα πράγματα όταν όλοι μας παραμένουμε μετά τις εκλογές αυτοί ακριβώς που ήμασταν και πριν από τη διεξαγωγή τους, με τις ίδιες βλέψεις, τις ίδιες φιλοδοξίες, τις ίδιες ανάγκες, τους ίδιους υπολογισμούς, ενισχυμένους μάλιστα τώρα για όσους συμβαίνει να έχουν ψηφίσει το κόμμα που πλειοψήφησε στις κάλπες.

Αυτή η ιταμή, από πλευράς των πολιτικών αρχηγών, προσπάθεια να διαχέεται με έναν ύπουλο τρόπο ώστε να μεταβάλλεται σε καθεστώς η πεποίθηση πως με τη δική του εκλογή ο καθένας θα μεταβάλει μια πραγματικότητα παγιωμένη εδώ και πάμπολλα χρόνια, χωρίς να χρειαστεί να μεσολαβήσει οτιδήποτε άλλο, είναι που μεταβάλλει λέξεις και έννοιες όπως «αλλαγή», «αξίες», «δικαιοσύνη» και «ισονομία» σε υλικό μιας προσχηματικής ρητορικής, χωρίς ωστόσο κανείς να ενοχλείται με την ανάσυρσή τους κάθε τέσσερα χρόνια. Διαφορετικά, γιατί θα αισθανόμασταν όλοι μας πως όταν ένας πολιτικός αρχηγός λέει το «δικαιοσύνη παντού», είναι σαν να κλείνει το μάτι στον ψηφοφόρο του και να του λέει πως αν θα υπάρξει δικαιοσύνη αφορά αποκλειστικά και μόνο τον ίδιο αλλά και όχι όλους τους άλλους που συμβαίνει να αδικούνται.