Σαββόπουλος, {LF}η συνείδησή μας

Ποιοι θα βγουν στη σέντρα του προοδευτικού outing σήμερα και αύριο; Με αυτό το ερώτημα έκλεινε χθες αυτή η σελίδα. Δεν ήταν προφητεία, δεν είναι προφητείες οι νομοτέλειες. Γι’ αυτό, άλλωστε, χθες εκδηλώθηκε και κλιμακώθηκε στα κοινωνικά δίκτυα μια άνευ προηγουμένου επίθεση κατά του Διονύση Σαββόπουλου, επειδή, μιλώντας στο ραδιόφωνο, στην εκπομπή του Παύλου Τσίμα στον ΣΚΑΪ, είπε τη γνώμη του για τις εκλογές της Κυριακής: «Ελπίζω σε μια αυτοδυναμία της ΝΔ» είπε ο άνθρωπος που με την τέχνη του, μεταξύ άλλων, εξέφρασε τη μεταπολιτευτική μας αγωνία. «Σέβομαι και τα άλλα κόμματα του δημοκρατικού τόξου και τους ηγέτες τους. […] Απλώς παρατηρώ ότι αυτά τα κόμματα της υποτιθέμενης προοδευτικής συνεργασίας διατηρούν ένα παλιό είδος φοιτητικής ξεγνοιασιάς και μια υπερβολική και αδικαιολόγητη αυτοπεποίθηση, η οποία μπορεί να είναι επικίνδυνη…». Για να καταλήξει: «Κάποιος πρέπει να διαχειριστεί αυτή την κατάσταση. Δεν ξέρω κάποιον καλύτερο από τον Μητσοτάκη γι’ αυτό».

Οποιος έχει παρακολουθήσει τη δημόσια παρουσία του Σαββόπουλου τα τελευταία χρόνια δεν εκπλήσσεται. Ξέρει την έγνοια του για τη χώρα, για το σήμερα και για την επόμενη μέρα. Παρακολούθησε ενεργός τα πολιτικά γεγονότα της προηγούμενης δεκαετίας, οι εξελίξεις του 2015 δεν τον άφησαν αλώβητο, πολέμησε το διχαστικό κλίμα της εποχής. Πρόσφατα, στην επίθεση του Πούτιν κατά της Ουκρανίας, υποστήριξε τη διεθνή νομιμότητα και τη χώρα που αμύνεται. Η πρόσφατη συναυλία του στο Μέγαρο Μουσικής ήταν, εκτός των άλλων, η δήλωση της στοχαστικής εγρήγορσης μιας προσωπικότητας που έζησε και έμαθε. Εύλογη είναι και η τωρινή τοποθέτησή του. Ανησυχεί μήπως η χώρα αποσταθεροποιηθεί εκ νέου. Και ως υπεύθυνος πολίτης, με ακροατήριο που κρέμεται απ’ τα χείλη του, γιατί δεν πρέπει να γίνει αυτό.

Καταλαβαίνω ότι, επειδή ο Σαββόπουλος είναι επιδραστικός καλλιτέχνης, η δήλωσή του στενοχώρησε πολλούς που έχουν άλλη στάση στα πράγματα. Κυρίως συριζαίους, που διαθέτουν επάρκεια μουτζαχεντίν στα κοινωνικά δίκτυα. Αυτοί θα τον ήθελαν σιωπηλό, να μιλάνε ο Μπισμπίκης, ο Μιθριδάτης, η Αντζη Σαμίου, η Μποφίλιου… Δεν τους έκανε τη χάρη, γι’ αυτό δεν θα του το συγχωρήσουν. Οπως δεν το συγχώρησαν στον Αρκά, η κριτική του οποίου συνέθλιβε για καιρό τα λαϊκιστικά κόλπα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Οπως δεν συγχωρούν πολλά δημόσια πρόσωπα που δεν υποτάσσονται στη μεταφυσική ηθικολογία τους από την οποία απορρέει η αίσθηση της υποτιθέμενης ιδεολογικής υπεροχής τους.

Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι δεν μπορούν να τον βλάψουν. Ακόμα κι αν επιχειρήσουν τις μεθοδεύσεις που ο αυριανισμός επιφύλαξε σε μια άλλη δρώσα συνείδηση της μουσικής, τον Μάνο Χατζιδάκι, ο Σαββόπουλος δεν λερώνεται. Τον προστατεύει πρωτίστως το έργο του. Μοναδικός και αταξινόμητος, είναι η κοινωνική συνείδηση πολλών γενιών – τις οποίες ανέκαθεν ήξερε να δυσαρεστεί. Το εύρος του και η απήχησή του τον έκαναν διεκδικήσιμο από πολλές κουλτούρες κι από πολλές «φυλές», που πάντα τον επέκριναν όταν έβγαινε από το πλαίσιό τους. Ετσι συμβαίνει πάντα με τους σπάνιους καλλιτέχνες – κι ο Σαββόπουλος είναι τεράστιος και μονίμως σε εγρήγορση. Ο μάγος μας, και η συνείδησή μας.

ΥΓ. Και μια είδηση. Ποίηση του Σαββόπουλου (30 κομμάτια) μεταφράζεται για πρώτη φορά στα αγγλικά από τον David Connolly, που μετέφρασε και Καβάφη, Ελύτη, Εγγονόπουλο, Σικελιανό, Βρεττάκο… Τον έχουμε, δεν μας έχει ανάγκη.