Η «δίκη του πλακούντα»

Στις 10 Ιανουαρίου του 2014, ανακοινώθηκε η απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης κατά τη διάρκεια μιας ασυνήθιστης δίκης, βάζοντας τέλος στην ταλαιπωρία 79 ανθρώπων (γονιών, γιατρών και μιας μαίας) με την αθώωσή τους από όλες τις κατηγορίες. Τότε ήταν που τέθηκε το ερώτημα αν μπορεί ένας τοκετός να θεωρηθεί παράνομος, επειδή το μόνο που είχαν κάνει ήταν οι μεν γονείς να επιλέξουν να φέρουν το παιδί τους στον κόσμο στο σπίτι τους και οι δε γιατροί να βεβαιώσουν ότι μια γυναίκα γέννησε.

Οι γιατροί κατηγορήθηκαν για «ψευδή ιατρική πιστοποίηση», οι γονείς για «ηθική αυτουργία σε ψευδή ιατρική πιστοποίηση» και επιπροσθέτως, όπως και η μαία, για «ρύπανση περιβάλλοντος». Η κατηγορία για ρύπανση του περιβάλλοντος, η οποία αφορούσε και τους περισσότερους, στηρίχθηκε στο θέμα της διαχείρισης του πλακούντα, τον οποίο οι Αρχές χαρακτήριζαν «επικίνδυνο μολυσματικό απόβλητο που θέτει σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία».

Ο εισαγγελέας στην αγόρευσή του επεσήμανε ότι αυτή η υπόθεση θα έπρεπε εξαρχής να έχει τεθεί στο αρχείο και ότι κανένας δεν θα έπρεπε να υποστεί αυτή την επώδυνη διαδικασία, επισημαίνοντας ότι είναι αδύνατον να χαρακτηριστεί ο πλακούντας μιας γυναίκας «απόβλητο».

Μιλώντας στα «ΝΕΑ» η δικηγόρος Ηλέκτρα Κούτρα, η οποία είχε αναλάβει την προσφυγή, ανέφερε ότι υπάρχει εντολή από τους διεθνείς οργανισμούς προς τη χώρα μας να υποχωρήσουν τα ποσοστά των καισαρικών στο 15% του συνόλου των τοκετών. «Είμαστε πίσω, ο τοκετός στο σπίτι θα χρειαζόταν μια υποστήριξη από το κράτος. Χρειάζεται μια οργανωμένη προσέγγιση. Είχαμε διωχθεί για παράνομη αξιοποίηση προσωπικών δεδομένων, για ρύπανση του περιβάλλοντος. Πώς είναι δυνατόν μια γυναίκα να επιλέξει τον κατ’ οίκον τοκετό, όταν η μαία της ή ακόμα και η ίδια κινδυνεύει με δίωξη, έχοντας τηρήσει τη δεοντολογία και τις κατευθυντήριες οδηγίες», δειρωτάται.

«Δεν το έκανα από μόδα». Τη δική της εμπειρία καταθέτει και η Μαρίνα Π., η οποία επέλεξε να γεννήσει το δεύτερο παιδί της στο σπίτι, παρουσία του συζύγου και του μεγαλύτερου παιδιού της: «Την πρώτη φορά γέννησα φυσιολογικά, απλώς κάποιες παρεμβάσεις που εγώ δεν ήθελα να τις κάνω, μέσα στο μαιευτήριο σε παροτρύνουν να τις κάνεις, θέλεις δεν θέλεις. Να γίνει γρήγορα ο τοκετός, να τελειώνεις και να φύγεις. Ο δεύτερος λόγος ήταν ότι δεν ήθελα να ξαναμπώ στο νοσοκομείο, ήταν και ο κορωνοϊός, ενώ σίγουρα έπαιξε ρόλο και το οικονομικό. Απλά, δεν το έκανα από μόδα, όπως ακούγεται τον τελευταίο καιρό. Και οι γιαγιάδες μας κάπως έτσι γεννούσαν. Σε μία μπανιέρα ή στο κρεβάτι ή στο χωράφι. Τους έβγαινε φυσικά. Ηταν τελείως διαφορετικό. Θέλει, όμως πολύ καλή έρευνα για να βρεις τις κατάλληλες μαίες. Εμένα μου τις πρότεινε ο γιατρός μου, γιατί αξίζει να σημειωθεί ότι πρέπει να είναι δύο. Μάλιστα, μου σύστησε τρεις διαφορετικές ομάδες και επέλεξα. Ημουν πολύ ήρεμη, πίστευα ότι όλα θα πάνε καλά και έτσι έγινε».

Στην ερώτηση αν αντιμετώπισε κριτική για την απόφαση αυτή, απαντά ότι «υπήρξαν κάποια σχόλια με αρνητική χροιά, όπως «γιατί το έκανες αυτό», «πώς πήρες αυτή την απόφαση» αλλά υπήρχαν και άλλοι πολλοί που είπαν μπράβο. Είναι μια προσωπική επιλογή, αλλά αν κάποια γυναίκα ήθελε να με συμβουλευτεί θα μετέφερα σίγουρα τη θετική εμπειρία που είχα. Ωστόσο, υπάρχουν και άλλες γυναίκες που θέλουν να νιώθουν την ασφάλεια του νοσοκομείου».