Οταν υπάρχουν δικαιολογίες, δεν υπάρχουν νίκες

Η ΑΕΚ έπρεπε να κερδίσει την Τετάρτη το βράδυ στην «ΟPAP Arena» τον Ολυμπιακό πιο εύκολα από όσο τον κέρδισε πρόσφατα στο Καραϊσκάκη. Ο ΠΑΟ δεν έπρεπε να έχει μεγάλες δυσκολίες με τον ΠΑΟΚ που κατέβηκε στη Λεωφόρο πραγματικά με μισή ομάδα. Το κίνητρο της κατάκτησης του πρωταθλήματος έπρεπε να δώσει στους πρωτοπόρους της βαθμολογίας των play offs τη δύναμη για τις υποχρεωτικές νίκες. Δεν κέρδισε καμία ομάδα από τις δύο.

ΠΑΟΚ

Αν έβλεπες τα ματς θα πίστευες ότι ο υποψήφιος πρωταθλητής στο ματς της Λεωφόρου ήταν ο ΠΑΟΚ. Βρέθηκε να χάνει με 1-0 πριν συμπληρωθεί το δεκάλεπτο, έχασε στο μισάωρο και τον Ολιβέιρα, κινδύνεψε και να δεχτεί δεύτερο γκολ. Αλλά ανασυντάχθηκε, έτρεξε, είχε καλή κυκλοφορία της μπάλας και ισοφάρισε με τη συμπλήρωση μιας ώρας με τον Τόμας – ο ΠΑΟ είχε μια γενναιόψυχη αντίδραση μπροστά στον κόσμο του, αλλά όχι καθαρό μυαλό κι όχι οργανωμένο παιχνίδι. Στην «ΟPAP Arena» από την άλλη αρκούσε στον Ολυμπιακό να παίξει με ένα ορθολογικό σχήμα στο οποίο υπήρχαν για πρώτη φορά φέτος τρεις κανονικοί μέσοι (ο Χουάνγκ, ο Σαμασέκου και ο Εμβιλά) για να αντέξει την πίεση της ΑΕΚ που βασίστηκε σε μια φλύαρη κατοχή μπάλας. Μένοντας πιστός στο σχήμα του (ο Ανιγκό χρησιμοποίησε τους Ντόι και Κασάμι όταν ο Μπα και ο Σαμασέκου πόνεσαν) ο Ολυμπιακός πήρε μια ισοπαλία σχεδόν χωρίς να ιδρώσει παρά τις ελλείψεις του. Είχε μάλιστα και τις πιο μεγάλες ευκαιρίες στο ματς και φωνάζει για ένα γκολ του Μπακαμπού που δεν μέτρησε: η ΑΕΚ περίμενε όλο το βράδυ να δείξει προσωπικότητα κάποιος από τους κυνηγούς της και να φτιάξει μια προσωπική φάση, αλλά δεν συνέβη ποτέ. Γιατί; Γιατί το κίνητρο είναι χρήσιμο, αλλά χρειάζονται κι άλλα πράγματα στο φινάλε του πρωταθλήματος για να επικρατήσει κανείς ακόμα και σε μια απλή κούρσα για δύο. Πρώτα από όλα δεν χρειάζονται δικαιολογίες. Και στον ΠΑΟ και στην ΑΕΚ ακούγονται πολλές.

Ξανθός

Ο μεγάλος Γιάννης Ιωαννίδης έλεγε ότι αν σε μια ομάδα δώσεις μια δικαιολογία για να μην κερδίσει, αυτή δεν θα κερδίσει σίγουρα. Κάτι τέτοιο συμβαίνει στον ΠΑΟ και στην ΑΕΚ. Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς επαναλαμβάνει μονότονα ότι οι παίκτες του είναι αγχωμένοι και στρεσαρισμένοι: προφανώς κι αυτό συμβαίνει αλλά ένας πρωτοπόρος που θέλει να γίνει πρωταθλητής πρέπει να ξέρει να διαχειρίζεται το στρες. Ο ΠΑΟ απέναντι στον ΠΑΟΚ κέρδιζε με 1-0 από το δεκάλεπτο, έπαιζε στην καυτή του έδρα, ήθελε ένα δεύτερο γκολ για να μετατρέψει το ματς σε τυπική διαδικασία, αλλά μέχρι την ισοφάριση του ΠΑΟΚ δεν έκανε σχεδόν τίποτα. Δεν αποκλείω να κερδίσει το πρωτάθλημα – κάποιος θα πρέπει να το κερδίσει. Αλλά δεν γίνεται σε κάθε ματς να περιμένει πως ο όποιος αντίπαλός του θα χάσει μόνος του. Ο ΠΑΟΚ δεν το έκανε. Κι αμφιβάλω αν θα αυτοκαταστραφεί και ο Ολυμπιακός την Κυριακή παίζοντας στο – άδειο έστω – Καραϊσκάκη. Ο ΠΑΟ πρέπει να κάνει κάτι παραπάνω: δεν έχει ανάγκη από ντάντεμα, αλλά από λίγη άγια πίεση. Εγώ πιο πολύ από άγχος βλέπω έναν παράξενο εφησυχασμό: τον μαρτυρά και ο τρόπος που αποβλήθηκε ο Σένγκεφελντ. Τέτοιο φάουλ, σχεδόν άνευ λόγου, δεν γίνεται ούτε σε φιλικό ματς.

Λάθος

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στην ΑΕΚ της οποίας η αποτυχία να κερδίσει μπορεί να είναι και μεγαλύτερη. Κυρίως γιατί όλοι στην «OPAP Arena» γνώριζαν πως το ματς του ΠΑΟ είχε τελειώσει και πως η ΑΕΚ είχε μπροστά της πάνω από 12 λεπτά για να φτάσει στη νίκη που θα της έδινε κάτι πιο πολύ από το μισό πρωτάθλημα. Επί της ευκαιρίας να δώσω τα συγχαρητήριά μου στους υπεύθυνους για την αξιοπιστία του πρωταθλήματος. Η Λίγκα αποφάσισε όλα τα ματς στις τέσσερις τελευταίες αγωνιστικές να αρχίζουν την ίδια ώρα. Κι όμως στη Λεωφόρο κανείς δεν ενημέρωσε για αυτό τον άγγλο διαιτητή. Ετσι το ματς ΠΑΟ – ΠΑΟΚ ξεκίνησε πιο νωρίς και στο πρώτο, αλλά και στο δεύτερο ημίχρονο. Και η ΑΕΚ γνώριζε το αποτέλεσμά του: το ότι δεν το εκμεταλλεύτηκε δεν αναιρεί το λάθος.

Απουσίες

Ακούω διαρκώς ότι η ΑΕΚ κουράστηκε, ότι οι ιώσεις και οι τραυματισμοί της δημιούργησαν προβλήματα κ.λπ. Η ΑΕΚ έπαιξε με τον Ολυμπιακό χωρίς τον Σιντιμπέ και τον Αραούχο: όλοι οι άλλοι παίκτες της ήταν παρόντες στην αποστολή της. Ο Ολυμπιακός δεν είχε τον Πασχαλάκη, τον Κανός και τον Γκάρι Ροντρίγκεζ και έχασε κατά τη διάρκεια του ματς από μυϊκές ενοχλήσεις τον Σαμασέκου και τον Μπα: κανονικά θα έπρεπε να καταρρεύσει. Οσο για την περίφημη κούραση ο Ολυμπιακός έχει παίξει φέτος στη σεζόν του 12 ματς παραπάνω από την ΑΕΚ γιατί έπαιξε και στα προκριματικά των ευρωπαϊκών διοργανώσεων και σε όμιλο του Γιουρόπα Λιγκ. Θα έπρεπε να είναι πιο κουρασμένος και χωρίς ηθικό: κι όμως στην «ΟPAP Arena», για δεύτερη φορά φέτος, έκανε αποτέλεσμα απέναντι σε μια ΑΕΚ που αν πιστέψουμε όσα λέγονται παίζει διαστημικό ποδόσφαιρο κ.λπ. Νομίζω πως αν ο ΠΑΟ είναι θύμα μιας δυσκολίας διαχείρισης της υποχρέωσης για νίκη (κυρίως εξαιτίας της έλλειψης γνώσης αυτού που αποκαλούμε «πρωταθλητισμό») η ΑΕΚ πληρώνει τις υπερβολές και την ασταμάτητη ενασχόληση όλων με ένα σωρό πράγματα που δεν έχουν σχέση με τα αγωνιστικά. Η πρόσφατη παράκληση του Αλμείδα «να μην κριθεί το πρωτάθλημα από δώρα» δείχνει ότι τον αργεντινό κόουτς αν δεν προσέξουν θα τον τρελάνουν. Κι αυτό για την ΑΕΚ μπορεί να είναι χειρότερο από μια απώλεια του πρωταθλήματος.

Ισόπαλα

Τι άλλο μου έκανε εντύπωση; Οτι δεν είδα σε αυτή την κρίσιμη στιγμή κάποιο παίκτη της ΑΕΚ ή του ΠΑΟ να βγαίνει μπροστά για να πάρει την κατάσταση στα χέρια του δείχνοντας ηγετικό παράστημα. Οι οπαδοί και των δύο ομάδων προσδοκούσαν όλο το βράδυ να εμφανιστεί αυτός που θα κάνει μια προσωπική ενέργεια: δεν βρέθηκε κανείς. Ή μάλλον κάποιος βρέθηκε κι έκανε μια σούπερ τέτοια: ο Κώστας Σλούκας που υπέγραψε την τεράστια νίκη του Ολυμπιακού με τη Φενέρ στην Κωνσταντινούπολη με ένα τρίποντο στη λήξη του ματς. Αλλά ο Σλούκας το έχει κάνει και το έχει ξανακάνει και οι Τούρκοι ανήκουν σε αυτούς που το γνωρίζουν καλά, αφού και στη Φενέρ έχει χαρίσει νίκες στο τελευταίο δευτερόλεπτο. Αν κάτι το κάνεις μπορείς να το ξανακάνεις. Αν δεν έχεις κανέναν που το έχει κάνει τα ματς λήγουν ισόπαλα.