Το πρώτο μέλημα ενός νέου προπονητή

Ομολογώ ότι μου έκανε εντύπωση πως υπήρξαν αρκετοί οπαδοί του Ολυμπιακού που δεν είδαν με καλό μάτι την περίπτωση του Τζενάρο Γκατούζο όταν το όνομα του ιταλού προπονητή κυκλοφόρησε ως λύση για τον πάγκο της ομάδας του χρόνου. Δεν ξέρω τι ακριβώς προπονητή περιμένει ο κόσμος που μουρμούρισε για τον Ιταλό πριν καν αυτός προσληφθεί. Καταλαβαίνω όμως κάτι: πως αυτές οι μουρμούρες έχουν να κάνουν και με το ότι δεν έγινε κατανοητό ποιο ακριβώς ήταν το πρόβλημα του Ολυμπιακού τον καιρό του Μίτσελ.

Επιτρέπει

Η αγωνιστική βελτίωση του Ολυμπιακού τον καιρό του Μίτσελ υπήρξε μικρή, ενώ μάλιστα ο Ολυμπιακός έτρεξε ένα εξαιρετικό σερί αποτελεσμάτων. Αυτό το ενδιαφέρον παράδοξο μπερδεύει λίγο το ζήτημα της επιλογής του νέου προπονητή – τουλάχιστον στο μυαλό των οπαδών. Ας μην μπερδεύουμε την αγωνιστική βελτίωση μιας ομάδας με τη βαθμολογία της. Ο Ολυμπιακός είναι τόσο μεγάλος που μπορεί να βελτιώσει τη βαθμολογία του, χωρίς να βελτιωθεί αρκετά αγωνιστικά: του το επιτρέπει το πρωτάθλημα, στο οποίο παίρνει μέρος.

Κανένα

Στην ιστορία της αξιολόγησης του Μίτσελ υπάρχει αρκετό συναίσθημα και ελάχιστο καθαρό μυαλό. Επί Μίτσελ ο Ολυμπιακός έχασε από τον ΠΑΟΚ στο Καραϊσκάκη, δεν κέρδισε τον ΠΑΣ και τον Ατρόμητο και έφτυσε αίμα να κερδίσει τον Αρη και τον ΟΦΗ στο Καραϊσκάκη. Τελείωσε την κανονική περίοδο του πρωταθλήματος με την πρώτη επίθεση,   όμως αυτό προέκυψε χάρη σε εύκολες νίκες απέναντι σε ομάδες χωρίς στόχους όπως ο Αστέρας Τρίπολης, ο Βόλος και ο Παναιτωλικός ή απέναντι σε ομάδες αντικειμενικά αδύναμες με στόχο την παραμονή: αναφέρομαι στον Ιωνικό, στη Λαμία, στον Λεβαδειακό που ο Ολυμπιακός τον καιρό του Μίτσελ διέλυσε. Η ισοπαλία με τον Αρη, που έγινε ο λόγος που ο Ισπανός υπέβαλε την παραίτησή του, δεν ήταν ένα ανεξήγητο αποτέλεσμα: τον καιρό του Μίτσελ ο Ολυμπιακός στο Καραϊσκάκη σε όλα τα ντέρμπι ζοριζόταν.

Ηττα

Εκτός έδρας, με τον Μίτσελ στον πάγκο, κάθε ματς ήταν «κορώνα – γράμματα»: ακόμα και με τον Ατρόμητο στο Κύπελλο. Με τον ΠΑΣ ο Ολυμπιακός κάνει ένα καλό πρώτο ημίχρονο και μετά αράζει: ο ΠΑΣ ισοφαρίζει ενώ έχανε με 0-2 και στο τέλος απείλησε τον πρωταθλητή και με ήττα! Με τον ΠΑΟ ο Ολυμπιακός ήταν και στα δυο ματς καλύτερος, αλλά δεν κέρδισε. Με τον ΟΦΗ βρίσκεται πίσω στο σκορ στο Ηράκλειο κι ανατρέπει το σκορ με ένα φουλ επιθετικό σχήμα στο οποίο συνυπάρχουν ο Χάμες, ο Βαλμπουενά, ο Μπιέλ, ο Μπακαμπού και ο Γκάρι Ροντρίγκεζ! Με τον Ατρόμητο προηγείται και δέχεται την ισοφάριση, ενώ ο προπονητής του παρακολουθεί σχεδόν ατάραχος. Το ίδιο και στο μοιραίο για τον Μίτσελ ματς στο Καραϊσκάκη. Σε όλα αυτά τα ματς υπάρχουν ομοιότητες: ο Ολυμπιακός δεν κρατά το μηδέν και σκοράρει συνήθως όταν ο Μίτσελ κοιτάζει τον πάγκο. Το πράγμα αποδίδει και γιατί οι αντίπαλοι είναι ομάδες με λίγες λύσεις. Αλλά πάντα μιλάμε για παιχνίδι με τη φωτιά.

Φαινόταν

Το παιχνίδι με τη φωτιά μπορεί και να είναι ανεκτό από τους οπαδούς, αρκεί το αποτέλεσμα στο τέλος να είναι καλό. Ωστόσο πέρα από την οπαδίστικη προσέγγιση υπάρχει και η αγωνιστική: τον καιρό του Μίτσελ, παρά το μεγάλο σερί θετικών αποτελεσμάτων, οι νίκες δεν δημιούργησαν ποτέ κάποιο συναίσθημα σιγουριάς κι αυτό φαινόταν. Ο Ολυμπιακός δεν πατούσε καλά, η άμυνά του ήταν συνήθως απροστάτευτη και το γκολ είναι σχεδόν πάντα αποτέλεσμα εμπνεύσεων. Τους δυο τελευταίους μήνες τον Ολυμπιακό σήκωνε στους ώμους του κυρίως ο Φορτούνης, ενώ πολύ έχουν βοηθήσει και ο Μπακαμπού κι ο Χουάνγκ. Ολοι οι υπόλοιποι είτε είχαν μεταπτώσεις (Μπιέλ, Χάμες Ροντρίγκες), είτε έπαιζαν τον ρόλο του ήρωα της μιας βραδιάς πριν χαθούν στην επόμενη (Μπιέλ, Μασούρας, Γκάρι Ροντρίγκεζ, Ελ Αραμπί κ.λπ.). Αυτή η έλλειψη σταθερότητας ήταν το πρόβλημα του πρωταθλητή φέτος, που δεν αγωνίζεται στην Πρέμιερ Λιγκ για να δέχεται γκολ σε κάθε ματς, αλλά στο πρωτάθλημα Ελλάδος. Αλλά σε ένα κόσμο που λειτουργεί συναισθηματικά είναι δύσκολο να εξηγήσεις πως χρειάζεται κάποιος με κυνισμό, πρακτικότητα και γνώση ώστε να λύσει το βασικό πρόβλημα που είχε η ομάδα φέτος, δηλαδή αυτό της άμυνας. Με τα πάνω του και τα κάτω του, αν ο Ολυμπιακός είχε έναν προπονητή ικανό να δουλέψει με την άμυνα θα ήταν πιθανότατα πρώτος στο πρωτάθλημα. Ο Μίτσελ σε ένα ματς ασχολήθηκε πραγματικά με τα μετόπισθεν και ο Ολυμπιακός κέρδισε την ΑΕΚ στην «ΟΠΑΠ Αρένα» με 3-1.

Απόφοιτος

Είναι ο Γκατούζο ο άνθρωπος που θα μπορούσε να κάνει αυτό ειδικά; Δύσκολο να το πεις: αλλά νομίζω πως είναι κάποιος που γνωρίζει τη συγκεκριμένη δουλειά: αυτό λέει το βιογραφικό του. Ο Ιταλός είναι απόφοιτος της σχολής της Μίλαν και στη Μίλαν, ακόμα κι όταν είχαν τους Ολλανδούς ή τον Κακά και τον Κρέσπο και τον Σεφτσένκο πάντα την άμυνα την πρόσεχαν και την εκτιμούσαν. Ο Ολυμπιακός είναι δύσκολο καράβι καθώς οι απαιτήσεις είναι πολλές. Επί της ουσίας όμως η αποστολή του νέου του προπονητή είναι μια και μόνη: για να μεγαλώσει του χρόνου τις όποιες πιθανότητες του Ολυμπιακού να κερδίσει το πρωτάθλημα ο νέος του προπονητής πρέπει να δώσει στην ομάδα τη σιγουριά και τη σταθερότητα που δεν είχε φέτος τον καιρό του Μίτσελ. Αν ο Ιταλός ερχόταν κι έβαζε τις βάσεις για τη δημιουργία πρώτα από όλα μιας καλύτερης άμυνας είναι δεδομένο πως αυτόματα θα διορθώνονταν πολλές από τις εφετινές ορατές αδυναμίες και θα γινόταν ένα πολύ μεγάλο βήμα μπροστά. Ο Μίτσελ απλά σταμάτησε τα βήματα προς τα πίσω: δεν το λες και λίγο. Απλά αυτό δεν έφτανε.

Δουλειά

Μου κάνει εντύπωση πως όλο αυτό το απλό πράγμα δεν γίνεται κατανοητό. Οι οπαδοί του Ολυμπιακού θα έπρεπε πρώτα από όλα να απαιτούν αυτό ακριβώς: να αναλάβει την ομάδα κάποιος που να μπορεί να της μάθει να κάνει κάτι απλό, δηλαδή να κερδίζει τα δύσκολα ματς με 1-0. Αυτό νομίζω φέτος στον Ολυμπιακό δεν συνέβη ποτέ: σπάω το κεφάλι μου να θυμηθώ πόσες φορές ο πρωταθλητής κέρδισε με αυτό το σκορ και δεν θυμάμαι παρά μόνο μία – ένα ματς με τον Αρη στο Καραϊσκάκη στον δεύτερο γύρο. Στη βαθμολογία του πρωταθλήματος είναι πρώτος ο ΠΑΟ που το 1-0 το έχει κάνει επιστήμη χάρη στον Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Δηλαδή χάρη σε κάποιον που ήρθε έχοντας να επιδείξει καλή δουλειά στην Κύπρο. Και που όμως είναι προπονητής. Κανονικότατος.