Ταινίες που ξεκίνησαν από τις Κάννες

Ενα από τα πιο εντυπωσιακά κινηματογραφικά γεγονότα που θα πραγματοποιηθούν κατά τη διάρκεια του 76ου Φεστιβάλ των Καννών, το οποίο φέτος θα διεξαχθεί στη λουτρόπολη της Νότιας Γαλλίας από τις 16 μέχρι τις 27 Μαΐου, αναμένεται να είναι η πρεμιέρα της τελευταίας ταινίας του αρχαιολόγου τυχοδιώκτη Ιντιάνα Τζόουνς, «Indiana Jones and the dial of destiny». Την ταινία σκηνοθέτησε ο Τζέιμς Μάνγκολντ, με «προστάτες» τους διευθυντές παραγωγής Στίβεν Σπίλμπεργκ και Τζορτζ Λούκας που δημιούργησαν τον ήρωα στις αρχές της δεκαετίας του 1980 με την ταινία «Οι κυνηγοί της Χαμένης Κιβωτού». Πρωταγωνιστής και πάλι (για πέμπτη αλλά και τελευταία φορά σύμφωνα με δήλωσή του) ο Χάρισον Φορντ.

Η πρεμιέρα του «Indiana Jones and the dial of destiny» πολύ πιθανόν να επισκιάσει τα υπόλοιπα γεγονότα των ημερών του Φεστιβάλ πριν και μετά την προβολή της· κάτι επίσης αναμενόμενο, αφού ο θρύλος που ο Ιντι κουβαλάει είναι τεράστιος. Και το ίδιο ακριβώς είχε συμβεί το 2008, όταν η αμέσως προηγούμενη ταινία της «σειράς», ο «Ιντιάνα Τζόουνς και το βασίλειο του κρυστάλλινου κρανίου», είχε επίσης προβληθεί στις Κάννες κάνοντας εκεί την πρεμιέρα της.

ΦΕΣΤΙΒΑΛ-«ΚΡΑΧΤΗΣ». Οπως και το «Κρυστάλλινο κρανίο» έτσι και το «Dial of destiny» θα προβληθεί εκτός συναγωνισμού. Στο «Εκτός Συναγωνισμού» πρόγραμμα όχι μόνο των Καννών αλλά όλων των φεστιβάλ προβάλλονται κάποιες ταινίες που δεν είναι επιλέξιμες για διαγωνισμό για τα κύρια βραβεία του. Αυτές οι ταινίες εντάσσονται στην επίσημη επιλογή του Φεστιβάλ αλλά δεν λαμβάνονται υπόψη εν προκειμένω για τον Χρυσό Φοίνικα και τα άλλα βραβεία των Καννών. Πέρα από όλα τα άλλα χαρακτηριστικά του (με βασικότερο το ότι αποτελεί το ένα και μοναδικό σημείο στον πλανήτη όπου κινηματογραφικές φωνές με ενδιαφέρον βρίσκουν την ευκαιρία να ακουστούν σε παγκόσμια κλίμακα), το Φεστιβάλ των Καννών είναι (και απ’ ό,τι δείχνουν τα πράγματα, δεν θα σταματήσει ποτέ να είναι) και ο απόλυτος κράχτης για τις «μεγάλες» ταινίες, το ιδανικό σημείο για την αφετηρία καριέρας των μαζικής κατανάλωσης υψηλών προδιαγραφών και τεράστιου προϋπολογισμού ταινιών. Ή, αλλιώς, των ταινιών εκείνων που χαράσσονται βαθιά μέσα στις καρδιές των πολλών θεατών.

Οι ταινίες αυτές μπορεί μεν να μη συναγωνίζονται στην κούρσα των βραβείων, είναι όμως εκείνες που χαράσσονται βαθιά στη συνείδηση του κοινού. Πέρυσι, για παράδειγμα, το «Top Gun Maverick», μια παραγωγή του ίδιου του Τομ Κρουζ για την οποία φόρεσε ξανά τη στολή του πιλότου Μάβερικ που τον έκανε διάσημο στα μέσα της δεκαετίας του 1980 με το «Top Gun», ήταν το μεγάλο ατού του Φεστιβάλ, το απόλυτο γεγονός στην Κρουαζέτ, πάνω από την οποία μέχρι και αεροπλάνα πέταξαν, ειδικά για την ταινία, αφήνοντας πίσω τους κόκκινες λωρίδες καπνού. Ο Κρουζ ήταν εκεί υπογράφοντας δεκάδες αυτόγραφα στους θαυμαστές του που περίμεναν με αγωνία να τον δουν να ανεβαίνει τα ντυμένα στο κόκκινο σκαλοπάτια της αίθουσας Λιμιέρ.

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ «ΕΤ». Σε αρκετές περιπτώσεις οι προβολές των εκτός συναγωνισμού ταινιών γίνονται τη βραδιά έναρξης ή του κλεισίματος του Φεστιβάλ γιατί με αυτόν τον τρόπο το Φεστιβάλ και η ίδια η ταινία τραβούν ακόμα περισσότερο την προσοχή των ΜΜΕ και όλοι ασχολούνται μαζί τους την επόμενη μέρα. Για παράδειγμα, στις 26 Μαΐου 1982 ο «ΕΤ. Ο εξωγήινος» του Στίβεν Σπίλμπεργκ έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ των Καννών έχοντας επιλεγεί για να κλείσει την 35η έκδοση της διοργάνωσης. Η ταινία συνάντησε ενθουσιώδη υποδοχή από την αρχή, προκαλώντας έξαλλα χειροκροτήματα και φτιάχνοντας αμέσως έναν μύθο γύρω της. Σύντομα το «buzz» μετατράπηκε σε τεράστιες εισπράξεις και έτσι ο «ΕΤ» συγκέντρωσε σχεδόν 360 εκατομμύρια δολάρια από την αρχική κυκλοφορία του στις αμερικανικές αίθουσες. Εφτασε ως τα Οσκαρ και μέχρι σήμερα έχει κερδίσει σχεδόν 800 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως (στο νούμερο ενσωματώνονται οι πολλές επανακυκλοφορίες της, συμπεριλαμβανομένης της αμφιλεγόμενης επανέκδοσης του 2002, όταν ο Σπίλμπεργκ έκανε ψηφιακές επεμβάσεις).

Από τη δεκαετία του 1980 μέχρι τις μέρες μας αρκετές ταινίες λαϊκής κατανάλωσης στόχευσαν τις Κάννες ως αφετηρία και δικαιώθηκαν. Ισως πολύς κόσμος να μη θυμάται ότι μια από τις κορυφαίες τινέιτζερ ρομαντικές ταινίες της δεκαετίας του 1980, το «Dirty Dancing», το ειδύλλιο που έκτισε ο Εμίλ Αρντολίνο σε πια ατελείωτη πίστα χορού με πρωταγωνιστές τον Πάτρικ Σουέιζι και την Τζένιφερ Γκρέι, έκανε πρεμιέρα με μια ειδική προβολή στο Φεστιβάλ των Καννών το 1987 (την επόμενη χρονιά η ταινία κέρδισε ένα Οσκαρ καλύτερου πρωτότυπου τραγουδιού).

Η ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ ’90. Στη διοργάνωση του 1991, η «Θέλμα και Λουίζ» του Ρίντλεϊ Σκοτ σήκωσε την αυλαία και κατάφερε να γίνει μια από τις πιο επιτυχημένες ταινίες της εποχής της, φτάνοντας ως τα Οσκαρ που διεκδίκησαν οι πρωταγωνιστές της Σούζαν Σαράντον και Τζίνα Ντέιβις. Σημαντικό βήμα για την καριέρα της «βουνίσιας περιπέτειας» του Ρένι Χάρλιν «Βαρομετρικό χαμηλό» ήταν η παγκόσμια πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ των Καννών του 1993 με τον Σιλβέστερ Σταλόνε να γίνεται ο απόλυτος μαγνήτης των παπαράτσι, ενώ μερικά χρόνια αργότερα, το 1997, η αυλαία σηκώθηκε με το «Πέμπτο στοιχείο» του Λικ Μπεσόν, μια από τις πιο ακριβές τότε παραγωγές του γαλλικού κινηματογράφου. Προκάλεσε ανάμεικτα συναισθήματα ανάμεσα στα γιουχαΐσματα και τα χειροκροτήματα, αλλά και αυτή τα πήγε θαυμάσια στην εμπορική διανομή της, σε αντίθεση με το «Blues Brothers 2000», τη συνέχεια των «Ατσίδων με τα μπλε» που σκηνοθέτησε ο ίδιος δημιουργός το 1998, ο Τζον Λάντις. Η δεύτερη αυτή ταινία δεν κατάφερε να συγκινήσει όπως η πρώτη και έτσι παρά την προβολή της στην Κυανή Ακτή οδηγήθηκε σε αποτυχία.

Ο γερμανός μετρ των «ταινιών καταστροφής» Ρόλαντ Εμεριχ δεν είναι ένα όνομα που θα συνδέαμε απαραιτήτως με τις Κάννες, να όμως που ο «Godzilla» του εκεί έκανε πρεμιέρα, εκτός συναγωνισμού, το 1998 στο 51ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών. Δεν τον υποδέχθηκαν με ανοιχτές τις αγκάλες, πάντως την παρουσία του την έκανε αισθητή. Και στα ταμεία.

ANIMATION ΚΑΙ ΜΠΛΟΚΜΠΑΣΤΕΡ. Εφόσον οι Κάννες κατά τη διάρκεια των φεστιβαλικών ημερών μοιάζουν με ένα τεράστιο λούνα παρκ, τι πιο φυσικό να κάνουν εκεί την πρεμιέρα τους ταινίες κινουμένων σχεδίων όπως το «Κουνγκ φου πάντα», ο «Σρεκ» (που όμως παίχθηκε εντός συναγωνισμού το 2001), το «Πέρα από τον φράχτη» και το «Up». Και αργότερα, όταν η λέξη «franchise» έγινε κομμάτι της κινηματογραφικής ποπ κουλτούρας, ταινίες που εντάσσονται σε «πακέτα» έκαναν στη Γαλλική Ριβιέρα την πρεμιέρα τους. Μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι το «Matrix Revolutions» (2003), η δεύτερη της (τότε) τριλογίας «Matrix» των αδελφών Λάρι και Αντι Γουατσόφσκι (που σήμερα έχουν αλλάξει φύλλο), το «Χ-Men: Η τελική αναμέτρηση» (2006) με τους γνωστούς υπερήρωες της Marvel και οι «Πειρατές της Καραϊβικής: Σε άγνωστα νερά» (2011), το τέταρτο μέρος των «Πειρατών της Καραϊβικής» με τον Τζόνι Ντεπ στον ρόλο του πειρατή Τζακ Σπάροου. Η «Συμμορία των 13» (2007) του Στίβεν Σόντερμπεργκ με την παρέα Τζορτζ Κλούνεϊ, Μπραντ Πιτ και Ματ Ντέιμον ξανά σε δράση βρέθηκε στην Κρουαζέτ, όπως και το τελευταίο επεισόδιο που σκηνοθέτησε ο Τζορτζ Λούκας στην ατέλειωτη σειρά ταινιών του «Πολέμου των άστρων», το «Πόλεμος των άστρων, Επεισόδιο 3: Η εκδίκηση του Σιθ» το 2005.