Η φανέλα παίζει ακόμα

Σε ένα ποδόσφαιρο όπου ο ρομαντισμός ολοένα και περισσότερο χάνεται. Σε ένα ποδόσφαιρο όπου τα χρήματα… φέρνουν την ευτυχία. Σε ένα ποδόσφαιρο που πια είναι περισσότερο για τη λεζάντα, για τα λεφτά, για το lifestyle και λιγότερο για τη φανέλα. Σε αυτό το ποδόσφαιρο υπάρχουν ακόμα κάποιες αξίες που παραμένουν αναλλοίωτες στον χρόνο. Σε αυτό το ποδόσφαιρο υπάρχουν ακόμα φανέλες που μπορούν να παίξουν… μόνες τους. Η Μίλαν είναι μια απ’ αυτές. Και το απέδειξε περίτρανα απέναντι στη Νάπολι. Οι Ναπολιτάνοι, έχοντας κάνει ένα υπέροχο πρωτάθλημα και έχοντας εντυπωσιακές ευρωπαϊκές βραδιές στη σεζόν, έμοιαζαν ως το αδιαφιλονίκητο φαβορί πριν από τον ιταλικό ποδοσφαιρικό εμφύλιο. Μέχρι που ήρθε η στιγμή των αγώνων.

Κι αν στο πρώτο παιχνίδι στο Μιλάνο αυτό το 1-0 της ομάδας του Πιόλι έμοιαζε μάλλον άδικο, δεν συνέβη το ίδιο και με τον επαναληπτικό. Εκεί η Μίλαν, μια Μίλαν που δεν κουβαλά μεγάλα ονόματα όπως για παράδειγμα η Παρί, η Σίτι και η Μπάγερν, έκανε κάτι σαν… περίπατο. Το τελικό 1-1, με τη Νάπολι να ισοφαρίζει στις καθυστερήσεις, δεν λέει την αλήθεια. Την αλήθεια τη λέει όμως η πρόκριση. Σε όλο το πρώτο ημίχρονο η Μίλαν μπήκε τρεις φορές στην αντίπαλη περιοχή και έπρεπε να έχει σημειώσει τρία γκολ. Σημείωσε ένα, έχασε ένα πέναλτι και ένα ανεπανάληπτο τετ α τετ με τον Ζιρού. Την ίδια ώρα που η Νάπολι ήταν ανούσια, νευρική και αγχωμένη. Μπροστά στη μεγάλη επιτυχία η Νάπολι λύγισε. Για τη Μίλαν ήταν μια… μέρα στη δουλειά. Οπως ήταν και για τη Ρεάλ το ζευγάρωμα με την Τσέλσι. ενδέκατη πρόκριση σε ημιτελικά τα τελευταία 13 χρόνια. Ετούτη δεν είναι απλά η πιο βαριά φανέλα στην Ευρώπη. Είναι η πιο μεγάλη ομάδα του κόσμου. Και το αποδεικνύει είτε με Galacticos είτε χωρίς. Είτε στα καλά της είτε στα άσχημά της. Είτε παίρνει το πρωτάθλημα με περίπατο είτε το χάνει με περίπατο. Τέτοιες φανέλες θα μας θυμίζουν για πάντα πως ο ρομαντισμός και το brand που χτίστηκε σε πορεία δεκαετιών θα υπάρχουν ακόμα στο ποδόσφαιρο.