Η τελική παρτίδα {LF}θα παιχτεί με το Πεκίνο

«Να φέρει τη Ρωσία στα λογικά της», ώστε να τερματιστεί ο πόλεμος στην Ουκρανία, φέρεται να ζήτησε από τον Σι Τζινπίνγκ ο Εμανουέλ Μακρόν -για να λάβει την απάντηση ότι αυτό που πρέπει να κάνει ο ίδιος είναι να «αντισταθεί» στις ΗΠΑ. Ο πρόεδρος της Γαλλίας γνωρίζει, βεβαίως, ότι πέρα από τις εκκλήσεις δεν διαθέτει κάποιο μέσο που θα του επέτρεπε να πιέσει τον συνομιλητή του να κάνει ό,τι του ζήτησε. Ειδικά καθώς, όπως όλα δείχνουν (μαζί και το περίφημο ειρηνευτικό σχέδιο των 12 σημείων), ο Σι δεν επιθυμεί να το κάνει – τουλάχιστον όχι ακόμη -, μιας και η συνέχιση του πολέμου μάλλον ευνοεί τα συμφέροντα και τους σχεδιασμούς του, ειδικά όσο δεν ξεπερνιούνται κάποιες κόκκινες γραμμές, όπως η χρήση πυρηνικών.

Το σίγουρο, σε κάθε περίπτωση, είναι ότι με την παρέμβασή του ο Μακρόν – τον οποίο συνόδευσε, σε ρόλο… κομπάρσου, η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν – επιβεβαιώνει αυτό που έχουν ήδη συνειδητοποιήσει οι πάντες: όλοι οι δρόμοι οδηγούν σήμερα στο Πεκίνο. Και μάλιστα, όχι μόνο στην υπόθεση της Ουκρανίας, όπου είναι προφανές πως μόνο οι Κινέζοι είναι σε θέση να πείσουν ή, καλύτερα, να αναγκάσουν τον Βλαντίμιρ Πούτιν να διατάξει «παύσατε πυρ», αλλά σε όλο το φάσμα των μεγάλων γεωπολιτικών και οικονομικών ανταγωνισμών και των ανακατατάξεων της εποχής μας.

Φυσικά, ο κάθε παίκτης καταλήγει σε αυτό το συμπέρασμα από διαφορετικούς δρόμους. Οι Ρώσοι, για παράδειγμα, γνωρίζουν ότι χωρίς τη στήριξη που τους προσφέρει ο Σι, αγοράζοντας το πετρέλαιο και το φυσικό τους αέριο, διευκολύνοντάς τους να παρακάμψουν το οικονομικό και νομισματικό εμπάργκο της Δύσης και συντασσόμενος μαζί τους στο Συμβούλιο Ασφαλείας και τα διεθνή φόρα, δύσκολα θα μπορέσουν να συνεχίσουν τον πόλεμο για πολύ ακόμη. Ετσι εξηγείται και η σπουδή του Πούτιν να αποθεώνει με κάθε ευκαιρία την Κίνα του Σι και τα επιτεύγματά της.

Οι Ευρωπαίοι, επίσης, ξέρουν πολύ καλά πως εάν χάσουν την κινεζική αγορά, τότε το πλήγμα θα είναι απείρως πιο μεγάλο από εκείνο που δέχθηκαν όταν αποφάσισαν να θέσουν τέλος στην ενεργειακή τους εξάρτηση από τη Μόσχα. Αρκετά επιχειρηματικά μεγαθήρια, άλλωστε, από τη Γερμανία, τη Γαλλία και άλλες χώρες αντλούν μεγάλο μέρος του τζίρου και της κερδοφορίας τους από την Κίνα, ενώ ταυτόχρονα οι εισαγωγές από εκεί καλύπτουν ζωτικές τους ανάγκες. Αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος που τόσο ο Μακρόν όσο και ο Ολαφ Σολτς, ο οποίος επίσης επισκέφθηκε το Πεκίνο τον περασμένο Νοέμβριο, προσπαθούν με νύχια και με δόντια να αντισταθούν στις πιέσεις των ΗΠΑ να υιοθετήσουν σκληρή γραμμή, ώστε να μην οδηγήσουν τα πράγματα σε ρήξη.

Οι Αμερικανοί, τέλος, έχουν προ πολλού καταλήξει στο συμπέρασμα ότι εάν υπάρχει κάποια χώρα ικανή να απειλήσει την παντοδυναμία και την ηγεμονία τους, αυτή είναι η Κίνα. Η ανερχόμενη υπερδύναμη η οποία, σε αντίθεση με την ΕΣΣΔ, εκτός από στρατιωτική ισχύ και πυρηνικό οπλοστάσιο διαθέτει και τεράστιο οικονομικό ειδικό βάρος, ενώ πρωταγωνιστεί και σε αρκετές τεχνολογίες αιχμής. Γι’ αυτό σπεύδουν από τώρα να πάρουν τα μέτρα τους: ισχυροποιούν τις συμμαχίες τους στον Ειρηνικό και τη ΝΑ Ασία (βλέπε AUKUS και πράσινο φως στην Ιαπωνία ώστε να επανεξοπλιστεί), πολλαπλασιάζουν τις στρατιωτικές τους δυνάμεις στην περιοχή, ενώ επιχειρούν να κόψουν ή να περιορίσουν την πρόσβαση των Κινέζων σε ημιαγωγούς και νανοεπεξεργαστές με την επιβολή εμπάργκο.

Υστερα από όλα αυτά, μάλλον θα πρέπει να είναι κανείς τυφλός για να μη βλέπει πως όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο Πεκίνο, με το οποίο θα παιχτεί και η τελική παρτίδα.