Προεκλογική τηλεόραση

Υπάρχουν δύο τρόποι για να προστατευτείς από το σοκ, όταν ανοίγεις το πρωί την τηλεόραση. Ο ένας είναι να έχεις επιλέξει αποβραδίς το κανάλι της Βουλής έτσι ώστε όταν στηθείς το πρωί µπροστά στην οθόνη, η ενεργοποίηση της συσκευής να φέρει µέσα στο δωµάτιο νότες κλασικής µουσικής. Βέβαια αν είσαι άτυχος µπορεί να πέσεις σε καµιά συνεδρίαση Επιτροπής και ο ύπνος να επιστρέψει δριµύτερος και να σε στείλει για άλλη µία ώρα στο κρεβάτι. Αλλά συνήθως παίζει µουσική, είναι ασφαλές κανάλι. Ο άλλος τρόπος είναι να χαµηλώσεις την ένταση, πάλι από το βράδυ, όταν πας για ύπνο. Η συσκευή θα ανοίξει και θα είναι βουβή, κάτι που σου επιτρέπει να κάνεις σχετικά ήρεµος τις επιλογές σου.

Ωστόσο ο άνθρωπός µας την πατάει πάντα σαν πρωτάρης. Ανοίγει την τηλεόραση, που αφέθηκε από το προηγούµενο βράδυ σε «συστηµικό» κανάλι, µε την ένταση υψηλή. Αυτό έχει ως αποτέλεσµα να λούζεται από ένα κράµα δυνατών φωνών που ισοδυναµεί µε δέκα παγάκια στον σβέρκο. Για την ακρίβεια, από την πρωινή ενηµερωτική ζώνη, δεν βγαίνουν µόνο φωνές, αλλά εκπέµπεται ωστικό κύµα που διαπερνά τον µετωπιαίο λοβό του εγκεφάλου, επηρεάζοντας βασικές λειτουργίες και κυρίως την αντιληπτική ικανότητα.

Το πρωινό της Τετάρτης, λοιπόν, άνοιξε µε τη γνωστή του αφέλεια την τηλεόραση. Ο Αδωνις Γεωργιάδης και ο Νίκος Φίλης όρµηξαν στο καθιστικό του. Ταράχτηκε, αιφνιδιάστηκε. Γιατί δύο βράδια πριν τους είχε πετύχει σε άλλο κανάλι, να λένε ακριβώς τα ίδια πράγµατα. Τι διάολο; Αναρωτήθηκε αν είναι ζευγάρι που παίζει σειρά playoffs από κανάλι σε κανάλι. Να παίξουν, ας πούµε, στα επτά µατς και ο νικητής να αναδειχθεί από το κοινό. Θα ήταν µία ενδιαφέρουσα λύση, πλην όµως τα κανάλια τηρούν µία υποκριτική θεσµικότητα. Και όµως, αν κάποιο κανάλι αξιολογούσε τις πολιτικές συζητήσεις µε την άµεση αντίδραση του κοινού, τα πολιτικά συµπεράσµατα που θα έβγαιναν, θα ήταν απείρως πιο χρήσιµα από τις δηµοσκοπήσεις. Δεν το κάνουν. Και έτσι βλέπεις ένα θέαµα τόσο στείρο, σαν να έχουν πάρει σφυριά και να χτυπάνε κατσαρόλες.

Ο άνθρωπός µας νοµίζει ότι όλοι αυτοί στα πάνελ είναι κουρδισµένοι. Πώς ξεκινάνε όλες οι συζητήσεις; Με χαµόγελα, παρουσίαση των καλεσµένων και, ασφαλώς, µην ξεχαστούµε, αναφορά στην εκλογική περιφέρεια. Διότι µπορεί να σου αρέσει τόσο πολύ αυτό που θα ακούσεις, ώστε, άµα λάχει, να κάνεις µεταδηµότευση για να στηρίξεις τον υποψήφιο. Η ατζέντα της συζήτησης είναι προκαθορισµένη από την επικαιρότητα και, γιατί να το κρύψουµε άλλωστε, από τα κοµµατικά non paper. Και κάπως έτσι, οι παρουσιαστές δίνουν το σύνθηµα και είναι σαν να σηκώνεται η µπάρα και τα άλογα να ξεχύνονται στην κούρσα. Οι συζητήσεις αυτές υποτίθεται ότι απευθύνονται στον πολίτη που ενδιαφέρεται για τα κοινά και µπαίνει σταδιακά στο προεκλογικό κλίµα. Το αστείο είναι ότι ο ενηµερωµένος πολίτης δεν έχει να µάθει απολύτως τίποτα. Μπορεί να κάνει το debate και από τις δύο ή τις τρεις πλευρές. Εχουν όµως, οι συζητήσεις, απίστευτο χάζι. Αρκεί να µην προσέχεις τι λένε. Ετσι µάλιστα και πατήσεις το mute, το θέαµα αλλάζει εντελώς καθώς εστιάζεις στις κινήσεις και στις εκφράσεις. Εκεί αντιλαµβάνεσαι τη θεατρικότητα του θεάµατος που παρακολουθείς, αλλά συχνά αναδεικνύεται και ένας καρτουνίστικος χαρακτήρας. Και κάτι ακόµα: αν δεις τη συζήτηση χωρίς ήχο, θα µπορούσες εύκολα να τη µεταφέρεις σε κανάλι της τουρκικής τηλεόρασης. Είναι περίπου τα ίδια πρόσωπα, κοινές φυσιογνωµίες, που χειρονοµούν µε τον ίδιο τρόπο, ενδεχοµένως να λένε και λίγο ως πολύ τα ίδια πράγµατα.

Οµως ο άνθρωπός µας το έχει βαρεθεί ως θέαµα, κάθε πρωί το ίδιο. Τουλάχιστον όταν αρχίζει η προεκλογική περίοδος και περιορίζoνται οι τηλεοπτικές εµφανίσεις, έχεις την ευκαιρία να δεις κανέναν καινούργιο, µέχρι να σιµώσει η ώρα που βγαίνουν οι φίρµες – σαν τα νυχτερινά κέντρα, οι φίρµες βγαίνουν πάντα αργά. Και έτσι προτιµά το lifestyle, όπου βέβαια και εκεί περίπου τα ίδια δείχνουν. Βίλες, καβγάδες ανάµεσα σε celebrity, γάµους που έχουν ακριβώς την ίδια σκοπιµότητα µε τις πολιτικές συγκλίσεις. Ωστόσο το lifestyle έχει µία ανέµελη ελαφρότητα που, αν την αντιληφθείς, το βλέπεις ξεκούραστα, σε διασκεδάζει. Η πολιτική έχει µία βασική διαφορά. Δεν κάνεις εσύ πλάκα µε αυτούς που βλέπεις στην οθόνη. Εκείνοι κάνουν, πολύ συχνά, πλάκα µαζί σου.