Οι πίστες του ανεξήγητου

Πανικός; Απελπισία; Κακή εκτίμηση της πραγματικότητας; Κακοί συμβουλάτορες; Μήπως το κοινώς λεγόμενο παραμύθιασμα; Ή όλα αυτά μαζί; Οπως και να είναι, ποτέ δεν κατάλαβα τι είναι αυτό που κάνει τον αρχηγό ενός κόμματος να συμπεριλάβει στα ψηφοδέλτιά του έναν καλλιτέχνη. Και επειδή το «καλλιτέχνης», όσο να ‘ναι, προκαλεί κάποιους συνειρμούς, ας πούμε έναν «εκπρόσωπο της σόου μπιζ». Προφανώς θεωρούνται «ψηφοπαγίδες», ότι φέρνουν, δηλαδή, ψήφους. Από ‘κει και πέρα ο δρόμος για την αυτογελοιοποίηση είναι ανοιχτός. Τι να λησμονήσω, τι να θυμηθώ; Τη Ραλλία Χρηστίδου από τις πίστες κατευθείαν στην Ακρόπολη, να κάνει μάθημα στον Μανόλη Κορρέ; Τον Κλέωνα Γρηγοριάδη; Τον Αλέξη Γεωργούλη και τον Θοδωρή Ζαγοράκη (και οι ποδοσφαιριστές της σόου μπιζ είναι κι αυτοί) στην Ευρωβουλή; Και απ’ όσο ξέρω, δεν ισχύει αυτό σε άλλα Κοινοβούλια, της Ευρώπης τουλάχιστον, και μάλιστα σε τέτοια κλίμακα. Ο (άσημος) ηθοποιός που έγινε πρόεδρος των ΗΠΑ ήταν ένας και τον έλεγαν Ρόναλντ Ρίγκαν.

Αν τέλος πάντων, η επιλογή καλλιτεχνών για πολιτικές υποψηφιότητες δείχνει ένα «στρίμωγμα» ή μια αμηχανία του κόμματος, η υποψηφιότητα του Μιθριδάτη (από τα πάλαι ποτέ Ημισκούμπρια) με τον ΣΥΡΙΖΑ στον νότιο τομέα της Αθήνας, το  πολλαπλασιάζει. Και, στη συγκεκριμένη περίπτωση, εκθέτει και το κόμμα και τον υποψήφιο. Αυτό όμως είναι δικό τους πρόβλημα. Δικό μας, εννοώ της ελληνικής κοινωνίας, πρόβλημα είναι το πόσο διάτρητη είναι πλέον η «χάρτα» των προσόντων για να ασχοληθεί κάποιος με την πολιτική. Θα πει κάποιος μήπως και οι «επαγγελματίες» πολιτικοί έχουν όλοι τα απαιτούμενα προσόντα; Σίγουρα όχι. Αυτό όμως είναι κάτι που πρέπει εμείς να απαιτήσουμε και τα κόμματα να φροντίσουν να διορθωθεί. Οχι να λειτουργήσει ως άλλοθι για το «Μπάτε σκύλοι αλέστε και αλεστικά μη δώσετε».

Ο Μιθριδάτης έχει ένα διαδικτυακό αποτύπωμα που θα απαγόρευε σε οιονδήποτε άλλον πολίτη να ζητήσει την ψήφο του ελληνικού λαού εκτός και αν εντάσσονταν σε ένα ακραίο κόμμα – παρωδία. Οι αναρτήσεις του, όπως άλλωστε και το ρεπερτόριό του, βρίθουν ομοφοβικών, μυσογυνικών και χυδαίων σεξιστικών σχολίων. Σε μια γλώσσα φτηνή  και φτωχή που δεν έχει καν τη μαγκιά και το πνεύμα της αυθεντικής αλητείας και του πραγματικού περιθωρίου. Ενας αντεστραμμένος «κυρ Παντελής», «βολεμένος» πίσω από υβριστικά κλισέ. Δεν είναι, ας πούμε, ο «Λένι ο βρωμόστομος» που ενσάρκωσε κάποτε ο Ντάστιν Χόφμαν στην εξαιρετική ταινία του Μπομπ Φος. Είναι σαν ένας πρωτοέφηβος που έχει μάθει τα πρώτα του βρωμόλογα και ηδονίζεται να τα λέει όταν κλειδώνεται στην τουαλέτα.

Δεν μπορώ να τα μεταφέρω εδώ τα σχόλια του υποψήφιου του ΣΥΡΙΖΑ διότι τα αποσιωπητικά και τα σύμβολα θα ήταν περισσότερα από τα γράμματα. Για παράδειγμα, από τα πιο λάιτ είναι το: «Δεν υπάρχει πιο αφοπλιστικό θράσος από τις γυναίκες οδηγούς που σου κάνουν υπέρτατη π@π@ρι@ και σε λένε μ@λ@κ@ κιόλας». Αλλά το τόσο δραστήριο και ευαίσθητο Τμήμα Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ που ανιχνεύει σεξισμό και στο πήδημα του ψύλλου ήταν αφηρημένο φαίνεται. Εξάλλου ο ίδιος, απάντησε ότι δεν είναι αυτό που νομίζουμε.

«Τον έβαλε στα ψηφοδέλτια για να προσελκύσει τους νέους» λένε. Ποιους νέους; Τα Ημισκούμπρια έγιναν το 1993. Ας πούμε ότι στην ακμή τους, στα μέσα της δεκαετίας, τους άκουγαν τα δεκαπεντάχρονα. Που τώρα είναι 40plus. Η υποψηφιότητα του Μιθριδάτη είναι το barter για το τραγούδι «Για να μην τα χρωστάω» που έβγαλε πέρυσι. Διότι το «ηθικό πλεονέκτημα» του κόμματος είναι πλέον τα μπινελίκια.

Αλλοτε και τώρα

Επειδή έγραφα στην αρχή για τη συμμετοχή των καλλιτεχνών στην πολιτική, ναι, θυμάμαι κι εγώ φωτογραφίες από τον Μάη του ’68 με τον Ιβ Μοντάν στην πρώτη σειρά των διαδηλώσεων. Σε μία εποχή όμως που τα ΜΜΕ δεν έριχναν τους προβολείς τους, τόσο άπλετα όπως τώρα, στην ιδιωτική ζωή των μικρών ή μεγάλων σταρ. Ούτε υπήρχε διαδικτυακό αποτύπωμα ούτε εκτίθεντο τόσο οι ίδιοι.

Αυτά τα χαρακτηριστικά της εποχής μας, μπορεί, για κάποιους, να «φουσκώνουν» τον μύθο ενός σταρ αλλά δημιουργούν και «αντίπαλα στρατόπεδα».