Η αμηχανία Μπαλτάκου δείχνει πως δεν μπορεί {LF}να ηγηθεί

Κάθε πλευρά πάντα προσπαθεί να περάσει τις δικές της εντυπώσεις. Και η επικοινωνία σε περιπτώσεις όπως αυτές με τη συνάντηση που έγινε τη Δευτέρα στα γραφεία της ΕΠΟ, παίρνει… φωτιά. Είναι σαν περίοδος προεκλογικής εκστρατείας, για να το συνδυάσουμε και με τις χθεσινές ανακοινώσεις Μητσοτάκη. Τι κάνουν οι επικοινωνιολόγοι; Σηκώνουν μανίκια και πιάνουν δουλειά. Το ίδιο γίνεται και στους συλλόγους. Αλλιώς δεν θα υπήρχε ούτε νόημα στην παρουσία ανθρώπων που «τρέχουν» το συγκεκριμένο κομμάτι, ούτε και λόγος ύπαρξής τους εκεί. Αυτό, ωστόσο, δηλαδή το επικοινωνιακό παιχνίδι, από το ότι στη συνάντηση φάνηκε για ακόμα μια φορά πως το ποδόσφαιρο σκάει σε τοίχο έχει απόσταση.

Δεν θα έπρεπε να ασχολούμαστε με την επικοινωνία, αλλά με την ουσία. Με το τι θα γίνει από εδώ και πέρα και πώς θα προχωρήσουμε στην επόμενη μέρα. Πώς θα αποβάλλουμε την τοξικότητα που κυριαρχεί στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Δυστυχώς η παρουσία τόσο του Μπαλτάκου, όσο και του Μπένετ δεν εγγυώνται το παραμικρό για όλο αυτό. Με ευθύνη κυρίως του προέδρου της ΕΠΟ.

Εκείνος είναι που θα έπρεπε να λειτουργεί ως ειρηνοποιός. Αλλωστε στα δικά του χέρια είναι οι τύχες του ποδοσφαίρου, έτσι δεν είναι; Θα έπρεπε να λειτουργεί ως ηγέτης και οι ηγέτες δεν ανακαλύπτουν εχθρούς. Τους έχουν όλους με το μέρος τους για τον κοινό στόχο. Σε μια μέρα που το ελληνικό ποδόσφαιρο κινδύνευε να πάψει να ισορροπεί και να… γκρεμοτσακιστεί, ο Μπαλτάκος αστειευόταν με δημοσιογράφους. Αντί να είναι εκείνος που θα σκύψει από πάνω και θα λύσει το πρόβλημα, άκουγε δύο από τους σημαντικότερους συλλόγους της χώρας, τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό, να του εξηγούν το αυτονόητο. Πως πρέπει να ενεργήσει με τρόπο που θα διώξει την καχυποψία. Η αμηχανία του Μπαλτάκου δείχνει πως δεν μπορεί να σηκώσει ούτε λίγο από το βάρος που του αναλογεί. Και όλο αυτό που συμβαίνει στο ποδόσφαιρο επί των ημερών τον κάνει να φαίνεται ανήμπορος να το αλλάξει.