«Οι εγκλεισμένοι της πανδημίας και οι όμηροι των τρομοκρατών»

Τρεις όμηροι, έγκλειστοι σε ένα κελί υπό το άγρυπνο βλέμμα των τρομοκρατών-απαγωγέων τους, για να αντέξουν τις κακουχίες και την αγωνία του θανάτου αναπτύσσουν ιδιαίτερους μηχανισμούς. Εκδηλώνουν δαιμονικό χιούμορ, βιώνουν συγκρούσεις και συναισθηματικές εξάρσεις μέχρι να αγαπήσουν ο άλλος τον άλλον και να δεθούν με δεσμά ισχυρότερα και από τις αλυσίδες που τους κρατούν. Η αληθινή τους ιστορία ζωντανεύει τώρα στη σκηνή του Σύγχρονου Θεάτρου με το έργο «Κάποιος να με προσέχει» του Φρανκ ΜακΓκίνες. Η Αθανασία Καραγιαννοπούλου σκηνοθετεί τους Αντίνοο Αλμπάνη, Δημήτρη Μάριζα και Πίτερ Ραντλ σε αυτό το έργο για το τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Η ίδια μίλησε στο «ΝΣυν».

Με ποια έννοια θα λέγατε ότι το έργο αφορά την εποχή μας και εμάς;

Εννοιες όπως η αγάπη, η πίστη, η φιλία ή θέματα όπως η σύγκρουση δύο κόσμων αφορούν κάθε εποχή – γι’ αυτό και το έργο παγκοσμίως είχε επιτυχία όποτε και αν παιζόταν μέχρι σήμερα. Ομως, στην εποχή μας έχει ένα ακόμα απίστευτο αβαντάζ επικαιρότητας: τον άδικο και αιφνίδιο εγκλεισμό των ανθρώπων, τη στέρηση της απλής καθημερινότητας, τα υποχρεωτικά «δεσμά» με έναν άλλον που θα γίνει και μάνα και πατέρας για εσένα, καθοδηγητής και φίλος, προστατευόμενος και αδελφός. Αυτό το ζήσαμε σε τρομακτικό βαθμό τα τελευταία χρόνια της πανδημίας και πέρα από κάθε φαντασία του συγγραφέα εμείς οι θεατές του 2023 μπορούμε να ταυτιστούμε με τρεις ομήρους τρομοκρατών στον Λίβανο και την απίστευτη προσπάθειά τους να αντέξουν.

Πώς αποφασίσατε να αποτυπώσετε τα συναισθήματα των χαρακτήρων σε συνθήκες εγκλεισμού;

Ακολούθησα το κείμενο απλώς. Τα συναισθήματα αυτών των τριών ανδρών αποτυπώνονται με τους μηχανισμούς τους διαφυγής: Το εξωφρενικό χιούμορ, τα παιχνίδια της φαντασίας (αυτοσχέδια πάρτι, φανταστική αλληλογραφία με τους δικούς τους ή ταξίδια του νου), η συνεχής διέγερση του μυαλού, η πίστη στη σωτηρία, η αισιοδοξία και κυρίως η αγκαλιά του ενός στον άλλον που δεν τον αφήνει να «σπάσει» είναι ο κεντρικός άξονας του έργου και η προσφορά στον θεατή. Οσο εγκλωβισμένος κι αν νιώθεις, όσο μάταια κι αν φαίνονται όλα, υπάρχει ο άλλος που θα σε τραβήξει ψηλά, θα σε κρατήσει να μη λυγίσεις, θα σου μάθει παιχνίδια για να αντιμετωπίζεις τη ζωή. Χρειάζεται μόνο να δεχτείς την παρουσία του. Και μαζί θα σωθείτε.

Ποια είναι η ισορροπία να δείχνεις καταστάσεις από την εποχή σου ή την επικαιρότητα χωρίς να καταλήγεις σε διδακτισμούς;

Ο διδακτισμός προέρχεται από εκείνους που δεν έχουν ζήσει οι ίδιοι αλλά διδάσκουν τους άλλους τη ζωή. Αν έχεις βιώσει βαθιά τον πόνο ή την προδοσία, αν χρειάστηκε να μετέλθεις μέσων για να ξεφύγεις από τον τρόμο, αν έχεις αγαπήσει και αγαπηθεί, με λίγα λόγια, είναι εύκολο να μεταδώσεις την κατάσταση αβίαστα και χωρίς «κούνημα του δαχτύλου». Οι τρεις συγκλονιστικοί ηθοποιοί Αλμπάνης, Μάριζας, Ραντλ κάνουν ακριβώς αυτό: χρησιμοποιούν τα δικά τους μέσα, τη δική τους αλήθεια για να οδηγηθούν στην ουσιαστική ελευθερία: εκείνη της ψυχής και του μυαλού. Ενας εκ των τριών αληθινών ομήρων (γιατί το έργο είναι βασισμένο σε αληθινή ιστορία) είχε φωνάξει στους φύλακες του: «Μπορείτε να μου πάρετε τα πάντα! Την ψυχή μου όμως δεν μπορείτε να την αγγίξετε!».

Ποια σκηνή ή στιγμή μέσα στην παράσταση κρατάει για εσάς τον ρόλο-«κλειδί»;

Θα μιλήσω για μια εικόνα που είναι δικό μας δημιούργημα αλλά ακριβώς στο πνεύμα της σκηνής: Οταν ο ένας είναι στην αγκαλιά του άλλου, ψελλίζει «πεινάω» αλλά είναι αδύναμος να κινηθεί για να φάει και τότε ο άλλος, που τον κρατά στην αγκαλιά του, αργά και προσεκτικά τον ταΐζει με τα χέρια του σαν να είναι μωράκι.