Για τη φανέλα

Στη συλλογική μας συνείδηση η λέξη «φανέλα» δεν αντιπροσωπεύει απλά ένα ρούχο. Είναι ιδέα. Που αναμοχλεύει το θυμικό και συμβολίζει την αφοσίωση σε έναν αγώνα. «Για τη φανέλα» συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε ακόμη και όταν όλα δείχνουν πως η νίκη δεν είναι εφικτή. «Την ίδρωσε τη φανέλα» αυτός που έχει μοχθήσει, έχει δουλέψει, έχει να επιδείξει έργο. Και, σε κάποιες περιπτώσεις η «φανέλα» αντιπροσωπεύει το φιλότιμό μας. Παραπέμπει σε ένα είδος «σημαίας». Σε ένα είδος ταυτότητας. Και μάλιστα ασυνείδητα. Φτάνει να ρίξουμε μια ματιά σε μία παιδική χαρά. Να δούμε τις φανέλες αθλητικών σωματείων που φοράνε τα πιτσιρίκια για να δηλώσουν την προτίμησή τους. «Είμαι αυτό που γράφει η φανέλα μου».

Αναρωτιέμαι λοιπόν τι «γράφει» η καινούργια φανέλα της εθνικής μας ομάδας ποδοσφαίρου, αυτή με την οποία την είδαμε να παίζει στον αγώνα με το Γιβραλτάρ. Τι είναι αυτό το ασαφές, περιστρεφόμενο σχέδιο; Μοιάζει με εκείνες τις «μαγικές εικόνες» που, ανάλογα από ποια πλευρά τις βλέπεις, διακρίνεις και κάτι άλλο. Από τη μία, μοιάζει φτυστή με τη σημαία της Φινλανδίας που είναι το «αρνητικό» της ελληνικής. Λευκή και «στη μέση χαραγμένος ένας γαλανός σταυρός». Και δεν λέω, ωραία χώρα η Φινλανδία, ακόμη ωραιότερη και φίλη μας η πρωθυπουργός της αλλά δεν… Από την άλλη, έχει κάτι φιδογυριστές απολήξεις που δεν είναι μαίανδρος αλλά, ξεκάθαρα, αγκυλωτός σταυρός. Και, αν τη δεις αντικρυστά, θυμίζει εκείνο το τέτρις που παίζαμε πολύ παλιά και άντε τώρα να εξηγήσεις στους νεότερους τι είναι το τέτρις. Επίσης, μπορεί να είναι και διπλής χρήσης. Οι ποδοσφαιριστές να τη βγάζουν και να παίζουν στα τετραγωνάκια της ντάμα, τρίλιζα, φιδάκι και άλλα τέτοια «αρχαιολογικά» παιχνίδια.

Ας σοβαρευτούμε. Οι φανέλες των εθνικών ομάδων ποδοσφαίρου, ακόμη και αν δεν φέρουν τα χρώματα της σημαίας τους, έχουν μια ιστορία να «διηγηθούν». Για παράδειγμα, οι «ατζούροι» Ιταλοί φοράνε μπλε διότι αυτό είναι το χρώμα του οίκου της Σαβοΐας που κυβερνούσε τη χώρα έως το 1946 και το οικόσημό του υπήρχε μέχρι τότε στην ιταλική σημαία. Το πορτοκαλί είναι το χρώμα της εθνικής Ολλανδίας επειδή είναι και το χρώμα του βασιλικού οίκου της Οράγγης (Orange) που κέρδισε την ανεξαρτησία της χώρας. Οι Γερμανοί φοράνε λευκά με μαύρες και κόκκινες λεπτομέρειες. Φέρουν δηλαδή τα χρώματα της Πρωσίας όπως και όλες οι ομοσπονδίες που ιδρύθηκαν πριν από το 1919.

Η καινούργια φανέλα της Εθνικής μας δεν έχει κάτι να «διηγηθεί». Είναι, επί της ουσίας, μια «άδεια» φανέλα. Και, παραφράζοντας τον Σεφέρη, «…για μια φανέλα αδειανή, για μια ΕΠΟ».