Ο «τρελός {LF}του χωριού» {LF}ή η άλλη όψη {LF}του ΣΥΡΙΖΑ;

Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια  – και το άρωμά της είναι πια βαρύ, σχεδόν απωθητικό. Ο Παύλος Πολάκης απασχολεί την ελληνική πολιτική ζωή, σχεδόν πάντοτε με αρνητικό τρόπο, εδώ και τουλάχιστον δύο δεκαετίες. Αλλοτε προκαλεί με τις δηλώσεις του (επιτίθεται σε πολιτικούς, δικαστές, επιστήμονες ή δημοσιογράφους, απειλεί ότι θα βάλει τους αντιπάλους του στη φυλακή ή θα τους χώσει τρία μέτρα κάτω από τη γη, αμφισβητεί την αποτελεσματικότητα των εμβολιασμών) κι άλλοτε με τη συμπεριφορά του (από μπαλοθιές μέχρι παραβίαση του αντικαπνιστικού νόμου ή της καραντίνας). Η νέα διαμάχη που προκάλεσε λίγο πριν από την τραγωδία των Τεμπών με την αμφισβήτηση του αρχηγού του και τη στοχοποίηση δημοσίων προσώπων θέτει επί τάπητος ορισμένα ερωτήματα.

Πρώτον: αξίζει τον κόπο να ασχολούμαστε μαζί του; Μήπως η συζήτηση που γίνεται κάθε τόσο γύρω από το όνομά του εξυπηρετεί ακριβώς τον στόχο του, κρατάει δηλαδή τους προβολείς στραμμένους πάνω του παρόλο που δεν έχει πλέον καμιά σημαντική ιδιότητα; Πράγματι, ο Πολάκης κερδίζει από τη δημοσιότητα, είτε θετική είναι είτε αρνητική. Δεν εκπροσωπεί όμως τον εαυτό του. Δεν είναι ο «τρελός του χωριού». Είναι βουλευτής και πρώην υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ, άρα εκ των πραγμάτων μιλάει εξ ονόματός του, πολύ περισσότερο που η Αριστερά είναι πάντα δέσμια του δόγματος του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού. Οταν λοιπόν κάνει «προγραφές», είναι σαν να τις κάνει το κόμμα του και ο αρχηγός του. Και αυτό αφορά τη δημοκρατική τάξη.

Δεύτερον: μήπως αρμόδιος να τα κρίνει όλα αυτά είναι μόνο ο ελληνικός λαός; Μήπως δηλαδή η απαίτηση να αποκλειστεί ο εθνικός υβριστής από τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ είναι κατ’ ουσίαν αντιδημοκρατική; Κάτι τέτοιο φαίνεται να υποστηρίζει, ας πούμε, ο Αδωνις Γεωργιάδης όταν λέει ότι ο Κώστας Αχ. Καραμανλής πρέπει να είναι υποψήφιος στις επόμενες εκλογές ώστε να κριθεί από τους ψηφοφόρους των Σερρών (αλλά κατηγορεί την ίδια στιγμή τον Αλέξη Τσίπρα ότι δεν αφήνει τον Πολάκη επειδή είναι μεταξύ τους «σαν το νύχι με το κρέας»). Ομως τα κόμματα δεν μπορεί να είναι απόντα σε τέτοιες περιπτώσεις. Η υποχρέωση της λογοδοσίας δεν υφίσταται μόνο απέναντι στους πολίτες που ψηφίζουν, με τα κριτήρια που ψηφίζουν, αλλά και απέναντι στους ηγέτες που αποφασίζουν. Οταν ένας βουλευτής που έχει καταδικαστεί για παράβαση καθήκοντος διατηρείται στα ψηφοδέλτια, ο αρχηγός του δεν περιφρονεί μόνο τη δικαιοσύνη, αλλά και τη δημοκρατία.

Τρίτον: ο Πολάκης είναι εν τέλει μια μεμονωμένη περίπτωση, ή έστω ο εκπρόσωπος μιας μειοψηφίας, ένα από τα λουλούδια που πρέπει να ανθίζουν τέλος πάντων ώστε να εξασφαλίζεται η «μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση» που τόσο πολύ αρέσει στον αρχηγό του; Η απάντηση θα μπορούσε να είναι θετική αν ο τρόπος που εκφράζεται και πολιτεύεται ο Πολάκης δεν απειλούσε να μολύνει όχι μόνο το κόμμα του, αλλά και ευρύτερα την πολιτική ζωή. Παλιότερα μιλούσαμε για αυριανισμό. Σήμερα μιλάμε για πολακισμό. Κι όπως σοβαρά στελέχη του ΠΑΣΟΚ δικαίως ενοχλούνταν τότε όταν τους ταύτιζαν με τον αυριανισμό, έτσι κι αυτοί που ονειρεύονται σήμερα έναν σύγχρονο κεντροαριστερό ΣΥΡΙΖΑ αισθάνονται αμηχανία όταν τους κατηγορούν ότι νομιμοποιούν τον πολακισμό.

Αλλά αυτή είναι μια συνειδητή επιλογή του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Οχι τόσο, όπως λένε πολλοί, επειδή θέλει να εγκαταλείψει τον δρόμο της μετριοπάθειας και να υιοθετήσει ξανά το λεξιλόγιο των Αγανακτισμένων. Ο πραγματικός λόγος που ο Τσίπρας κρατάει τον Πολάκη είναι η γνωστή του τακτική να παίζει σε όλα τα ταμπλό, να κλείνει το μάτι σε όλες τις πλευρές, να διατηρεί μια θολή φυσιογνωμία – ώστε αύριο να μπορεί να συμμαχήσει με τον καινούργιο «Καμμένο» και να οδηγήσει τη χώρα σε νέες περιπέτειες.