Στα Τέμπη συγκρούστηκε {LF}το χθες με το μέλλον

Το πρόσφατο σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη δεν ήταν μόνο το πιο πολύνεκρο στην ιστορία των ελληνικών σιδηροδρόμων. Ηταν μάλλον και το πιο τραγικό στη ιστορία των επιβατικών μεταφορών της χώρας μας.

Η συλλογική θλίψη, αμηχανία και περισυλλογή της επόμενης ημέρας του δυστυχήματος ίσως δεν σχετίζεται μόνον με τη διαπίστωση του άδικου και αδικαιολόγητου χαμού τόσων πολλών και κυρίως τόσο νέων ανθρώπων. Παράλληλα εκφράζει και ένα μείγμα απογοήτευσης και θυμού της κοινωνίας, που συναισθάνεται ότι η μετωπική σύγκρουση των δύο αμαξοστοιχιών απηχεί και τη σύγκρουση του χθες με το μέλλον. Τα θύματα του δυστυχήματος, η νέα γενιά της πατρίδας μας, τα όνειρα των παιδιών μας βρέθηκαν σε αντίθετη τροχιά με τη μετριότητα, τις χαμηλές προσδοκίες, τις παραλείψεις και παθογένειες των προηγούμενων γενιών.

Η πληγή είναι ακόμη φρέσκια και ανοικτή και τα ερωτήματα προς το παρόν είναι πιο πολλά από τις απαντήσεις. Δεν είναι εύκολο να αποτιμηθεί, τουλάχιστον ποσοτικά, το επίπεδο ασφάλειας των σιδηροδρομικών μεταφορών και ιδιαίτερα σε σύγκριση με τους άλλους κύριους τρόπους επιβατικών μεταφορών. Εν τούτοις, ένα μέσο σταθερής τροχιάς, όπως ο σιδηρόδρομος, δημιουργεί στον μέσο επιβάτη εύλογα την πεποίθηση ότι είναι πολύ ασφαλές. Αντίστοιχη πεποίθηση ασφάλειας προφανώς ένιωθαν και οι επιβάτες της μοιραίας αμαξοστοιχίας, που όμως, όπως φαίνεται, αγνοούσαν αυτό που δεν γνώριζαν και οι περισσότεροι πολίτες αυτής της χώρας. Οτι δηλαδή δεν πληρούνταν οι στοιχειώδεις προϋποθέσεις ασφαλείας, ότι δεν εφαρμόζονταν τα σύγχρονα (ούτε καν τα βασικά) τεχνολογικά και λειτουργικά μέσα για την ασφάλεια των μεταφορών, ότι υπήρχε πρωτοφανής υστέρηση οργάνωσης και αξιοπιστίας, όχι μόνον σε σχέση με τα διεθνή και ευρωπαϊκά πρότυπα και πρακτικές, αλλά ακόμη και σε σχέση με το επίπεδο λειτουργίας του ΟΣΕ κατά τις προηγούμενες δεκαετίες.

Οι κάθε λογής και λογικής δηλώσεις συγγνώμης και παραιτήσεις, εφόσον είναι ειλικρινείς και όχι προσχηματικές ή επικοινωνιακού περιεχομένου, αν και μπορούν να θεωρηθούν θεμιτές, εν τούτοις δεν παρέχουν εξιλέωση και φυσικά σε καμία περίπτωση δεν προσφέρουν λύση. Παρά ταύτα, αναμένουμε από τη Δικαιοσύνη να καταλογίσει δίκαια και σύντομα, αλλά όχι βιαστικά, τις ευθύνες, όπου και όπως αυτές αναλογούν.

Πολύ περισσότερο αναμένουμε να αναδειχθούν τα συστημικά υφιστάμενα προβλήματα και οι ελλείψεις καθώς και τα αντίστοιχα προτεινόμενα μέτρα, όπως θα προκύψουν από την εις βάθος ανάλυση αιτιών και αιτιατού (root cause analysis) των εμπειρογνωμόνων και εξειδικευμένων επιστημόνων, λαμβάνοντας υπόψη τα πραγματικά γεγονότα.

Η νέα γενιά ίσως γνωρίζει καλύτερα από εμάς πώς να διεκδικήσει το μέλλον της. Τα παιδιά είναι από τη φύση τους αισιόδοξα και ξέρουν να βάζουν στόχους για ένα καλύτερο μέλλον. Ας τα ακούσουμε, ας γίνουμε σοφότεροι μέσα από τα λάθη μας. Ας ενδυναμώσουμε τους δημοκρατικούς μας θεσμούς, ας αναδείξουμε τη φωτεινή πλευρά της πολιτικής, ας μιλήσουμε τη γλώσσα της αλήθειας. Ας εξασφαλίσουμε στα παιδιά έναν ασφαλή χώρο να αναπνεύσουν, να διαμαρτυρηθούν, να ονειρευτούν.

Στο φως, όχι στο σκοτάδι, στο προσκήνιο, όχι στο παρασκήνιο, στο επίκεντρο των εξελίξεων και όχι στο περιθώριο. Ας ιεραρχήσουμε τις προτεραιότητές μας, με τον άνθρωπο πάνω από τις αγορές, με το νεανικό όραμα πάνω από τους συμβιβασμούς.

Ο Δημήτρης Μπιάγκης είναι βουλευτής ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ Ν. Κερκύρας