Τρόμος σε συνέχειες

Με αφορμή την προβολή τον τελευταίο καιρό στις αίθουσες του «Scream 6», του νέου μέρους μιας κινηματογραφικής «σειράς» με 27 χρόνια παρελθόν, μια σύντομη αναδρομή σε 10 σύμβολα του κινηματογραφικού τρόμου, αφετηρία των οποίων είναι ουσιαστικά η δεκαετία του 1970. Η τεράστια επιτυχία που συνάντησε η αρχή του… Κακού στην κάθε περίπτωση υπήρξε λόγος αρκετός για τη δημιουργία «συνεχειών» που στις περισσότερες περιπτώσεις δεν έκαναν τίποτε άλλο από το να επανέρχονται στην ίδια αρχική ιδέα «στολίζοντάς» τη με ακόμα περισσότερη φρίκη αφού το εισιτήριο της επιτυχίας ήταν ακριβώς αυτό. Από την παρακάτω δεκάδα λείπουν οι ταινίες «Φρανκενστάιν» και «Κόμης Δράκουλας» που φυσικά αποτελούν ιστορικά κινηματογραφικά κεφάλαια από μόνες τους.

Srceam – Κραυγή αγωνίας

Το 1996 ο Γουές Κρέιβεν (σε σενάριο Κέβιν Γουίλιαμσον) μας σύστησε τον Ghostface, έναν δολοφόνο-φάντασμα (καλυμμένο από μια μαύρη κάπα με μια νεκροκεφαλή) του οποίου οι «δραστηριότητες» τρομοκρατούν θανάσιμα τους κατοίκους της κωμόπολης του Γούντσμπορο όπου λαμβάνει χώρα. Κάτι σαν παραλλαγή μυθιστορήματος της Αγκαθα Κρίστι βουτηγμένου στον gore τρόμο, η ταινία έκανε κυριολεκτικά πάταγο και έναν χρόνο αργότερα την ακολούθησε μια δεύτερη, επίσης του Κρέιβεν, ο οποίος σκηνοθέτησε και την τρίτη, το 2000, όπως και την τέταρτη, το 2011. Από το 2015 (χρονιά θανάτου του Κρέιβεν) ως το 2019 τη σκυτάλη πήρε μια σειρά της τηλεόρασης, ενώ μόλις πέρυσι ένα νέο «Scream» κάλεσε ξανά τους φαν στις αίθουσες. Και να που φέτος ακολουθείται από το N. 6, όπου οι τέσσερις επιζήσαντες αφήνουν το Γούντσμπορο και ξεκινούν ένα νέο κεφάλαιο τρόμου.

Nightmare on Elm Street – Εφιάλτης στον δρόμο με τις λεύκες

Το 1984 κάνει για πρώτη φορά την εμφάνισή του ο Φρέντι Κρούγκερ (ρόλος ζωής για τον ηθοποιό Ρόμπερτ Ενγκλουντ), ένας φρικτός τύπος με «καβουράκι» στο κεφάλι και καλά ακονισμένες λάμες στη θέση των δαχτύλων, ο οποίος θα γίνει αυτό που λέει ο τίτλος για τα μέλη μιας παρέας εφήβων που μένουν στην οδό Λευκών. Τους καταδιώκει στα όνειρά τους και υποτίθεται ότι αν πεθάνουν στον ύπνο τους θα πεθάνουν και στην πραγματικότητα! Η αντιμετώπισή του δεν σταμάτησε φυσικά στην πρώτη ταινία (όπου μάλιστα ο Τζόνι Ντεπ κάνει την παρθενική του κινηματογραφική εμφάνιση) αλλά είχε έξι(!) συνέχειες, με τελευταία τον «Νέο εφιάλτη», παραγωγής 1994.

The Exorcist – Ο εξορκιστής

Ο Σατανάς εισχωρεί στην ψυχή ενός κοριτσιού (Λίντα Μπλερ), το μεταμορφώνει σε τέρας και η μητέρα του (Ελεν Μπέρστιν) στρέφεται στη λύση του εξορκισμού. Αποτέλεσμα: μια σημαδιακή ταινία τρόμου που έκανε τη φρίκη μόδα στη δεκαετία του 1970 δίνοντας στον   κινηματογράφο αυτού του είδους κύρος παρόμοιο με εκείνο που είχε δώσει το «Μωρό της Ρόζμαρι» του Ρόμαν Πολάνσκι. Ισως επειδή ο σκηνοθέτης Γουίλιαμ Φρίντκιν προσπάθησε να πλησιάσει το θέμα και από την επιστημονική πλευρά του. Παραγωγής 1973, ο «Εξορκιστής» προτάθηκε για εννέα Οσκαρ, κέρδισε δύο και ακολουθήθηκε από κακές συνέχειες (η χειρότερη ταινία στην καριέρα του Τζον Μπούρμαν είναι ο «Εξορκιστής 2: Ο αιρετικός», το 1977) όπως και prequel. Από το 2016 ως το 2018 υπήρξε και τηλεοπτική σειρά.

The Omen – Η προφητεία

Oπως στον «Εξορκιστή» του Γουίλιαμ Φρίντκιν ή την «Κάρι» του Μπράιαν Ντε Πάλμα, έτσι και στην «Προφητεία» (1976) του Ρίτσαρντ Ντόνερ άξονας του σεναρίου είναι ο δαιμονισμός ενός μικρού παιδιού – γιου ενός αμερικανού διπλωμάτη στο Λονδίνο (Γκρέγκορι Πεκ) -, γεγονός που έχει θανάσιμο αντίκτυπο στους γύρω του. H απροσδόκητα θετική υποδοχή της ταινίας είχε ως επακόλουθο δύο κινηματογραφικές συνέχειες, μία τηλεταινία (Προφητεία 4: Η νέα αρχή) και μία σειρά. Η τρίτη ταινία της «σειράς», η «Τελική αναμέτρηση» (1981) – που κάθε άλλο παρά τελική ήταν -, είναι μία από τις πρώτες του αυστραλού ηθοποιού Σαμ Νιλ, ενώ υπάρχει σχέδιο και για μία ακόμα ταινία με τίτλο «The First Omen» και πρωταγωνιστή τον Μπιλ Νάι.

Child’s Play – Η κούκλα του Σατανά

Θρυλικό παραμένει το όνομα Chucky στους φαν των ταινιών τρόμου, καθώς είναι το όνομα της κούκλας που μητέρα χαρίζει στον γιο της για τα γενέθλιά του, χωρίς βεβαίως να γνωρίζει ότι την κυριεύει η ψυχή ενός κατά συρροή δολοφόνου. Η επιτυχία της πρώτης ταινίας του Τομ Χόλαντ, παραγωγής 1988, ήταν τόσο μεγάλη που το 1990 ήρθε το Ν. 2, το 1991 το Ν. 3 και ύστερα από μια σχετικά μεγάλη διακοπή επτά χρόνων, μια τέταρτη ταινία, η «Νύφη του Τσάκι». Ολες με ανταπόκριση από το κοινό, άρα ο «Γιος του Τσάκι» (2004), η «Κατάρα του Τσάκι» (2013) και το «Cult of Chucky» (2017) δεν θα μπορούσαν να λείψουν. Οπως και η τηλεοπτική σειρά του 2021…

Alien – Αλιεν, ο επιβάτης του Διαστήματος

Οταν ένα εμπορικό διαστημόπλοιο προσγειώνεται σε έναν άγνωστο πλανήτη, τα επτά μέλη (Σιγκούρνεϊ Γουίβερ, Τομ Σκέριτ, Τζον Χερτ, Ιαν Χολμ, Βερόνικα Καρτράιτ, Χάρι Ντιν Στάντον και Γιάφετ Κότο) δέχονται την «επίσκεψη» ενός τέρατος το οποίο παραμένει στο σκάφος όταν αυτό απογειώνεται. Μαζί του, ο θάνατος. Αριστοτεχνικά δομημένο θρίλερ και μια απαισιόδοξη αλληγορία του Ρίντλεϊ Σκοτ για την αυτοκαταστροφική τάση του ανθρώπινου είδους και την κυριαρχία των μηχανών. Το ακολούθησαν τρεις «συνέχειες» με τη Γουίβερ, όλες με ενδιαφέρον και σκηνοθετημένες από σπουδαίους δημιουργούς: Τζέιμς Κάμερον (το δεύτερο), Ντέιβιντ Φίντσερ (το τρίτο) και Ζαν-Πιερ Ζενέ (το τέταρτο). Καμία ταινία δεν κατόρθωσε να ξεπεράσει την πρώτη, στην οποία ακόμα και ο Ρίντλεϊ Σκοτ θα επανερχόταν το 2012 με τον «Προμηθέα» και το 2017 με το «Alien: Covenant».

Poltergeist – Το πνεύμα του Κακού

Πνεύματα νεκρών έρχονται σε επαφή με τη μικρή κόρη (που έχει μαντικές δυνατότητες) μιας οικογένειας η οποία έχει μόλις μετακομίσει σε μια νέα κατοικία. Σταθμός στον χώρο του φανταστικού κινηματογράφου της δεκαετίας του 1980, το «Πνεύμα του Κακού» έμελλε να γίνει η πιο ποπ άσκηση στον τρόμο του Τόουμπ Χούπερ, ο οποίος είχε ήδη στο ενεργητικό του την cult ταινία «Ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι» που επίσης απέκτησε συνέχειες και ριμέικ. Η εικόνα της Χέδερ Ο’ Ρουρκ ενώ αγγίζει την τηλεόραση με τα παράσιτα έχει χαραχθεί για πάντα στο υποσυνείδητο, ενώ η συγκεκριμένη ταινία δεν εξαντλήθηκε στον χρόνο καθώς μόλις δύο ταινίες την ακολούθησαν, το «Πνεύμα του δαίμονα» (1986) και η «Εκδίκηση των δαιμόνων» (1988), και πάλι με την Ο’ Ρουρκ που πέθανε το 1988 στην τρυφερή ηλικία των 12 ετών.

The Terminator – Ο εξολοθρευτής

Ενα καταστρεπτικό ρομπότ έρχεται από το μέλλον στο 1984, με σκοπό να σκοτώσει τη μητέρα ενός παιδιού το οποίο υποτίθεται ότι πρόκειται να γίνει ο ηγέτης της ανθρώπινης φυλής ύστερα από τον επικείμενο πυρηνικό πόλεμο. Πολλά χρόνια πριν από τον «Τιτανικό», ο Τζέιμς Κάμερον υπέγραψε αυτή την εφιαλτική κούρσα θανάτου που μετέτρεψε τον Αρνολντ Σβαρτσενέγκερ (στον ρόλο του ασταμάτητου ρομπότ) σε αστέρα μεγάλου βεληνεκούς. Η πρώτη «συνέχεια» το 1991 ήταν εξίσου καλή ίσως επειδή ο Κάμερον ήταν και πάλι ο σκηνοθέτης, όμως από το 2003 και μετά το παιχνίδι άρχισε να χάνεται, καθώς οι τέσσερις ταινίες που έχουν ακολουθήσει από το 2003 ως το 2019 έμοιαζαν απλώς να εκμεταλλεύονται τη φήμη του θρυλικού τίτλου.

Predator – Ο κυνηγός

Τα μέλη μιας ομάδας αμερικανών κομάντο που βρίσκονται σε αποστολή στη ζούγκλα της Κεντρικής Αμερικής διαπιστώνουν ότι αποτελούν θηράματα σε έναν τεράστιο «προσομοιωτή κυνηγιού» και πρέπει να αντιμετωπίσουν ένα τεχνολογικά ανώτερο εξωγήινο πλάσμα. Μαζί με τον «Εξολοθρευτή» η καλύτερη (και αρκετά φιλοσοφημένη με τον τρόπο της) περιπέτεια του Αρνολντ Σβαρτσενέγκερ στη δεκαετία του 1980. Σκηνοθετημένη από τον Τζον Μακ Τίρναν του «Πολύ σκληρός για να πεθάνει», είχε μια κακή συνέχεια, το 1990 (στο 2 ο «Κυνηγός» κτυπά την πόλη), ένα ριμέικ το 2010 (με τον Εντριαν Μπρόντι) και δύο ακόμα σχετικές ταινίες, το 2018 και το 2022, που είναι σαν να μη γυρίστηκαν.

Halloween – Η νύχτα με τις μάσκες

Κατά τη διάρκεια της νύχτας Χάλογουιν (για τους Αμερικανούς κάτι σαν τις δικές μας Απόκριες), ο Μάικ Μάιερς (Τόνι Μοράν), ένας σχιζοφρενής δραπέτης από ψυχιατρείο, εξολοθρεύει ασύστολα αθώους κατοίκους μιας μικρής επαρχιακής πόλης. Με τη βοήθεια μιας κοπέλας (Τζέιμι Λι Κέρτις) ο γιατρός του (Ντόναλντ Πλέζανς) προσπαθεί να τον βρει και να διακόψει τη δράση του. Με αυτή την αριστουργηματική ταινία ο Τζον Κάρπεντερ, το 1978, έθεσε νέα θεμέλια στο είδος του τρόμου. Καμία από τις τέσσερις ταινίες που την ακολούθησαν (πιο πρόσφατη, η περσινή «Η τελευταία νύχτα με τις μάσκες») δεν κατάφερε να την ξεπεράσει και μέχρι σήμερα ανήκει στα all time classics της κινηματογραφικής ανθολογίας τρόμου. Επίσης στην εποχή της σημείωσε ρεκόρ εισπράξεων σε αντιστοιχία με το πολύ χαμηλό κόστος παραγωγής της.