«Φίλος και αδελφός εντός και εκτός γραμμών»

Εσκασε ξαφνικά το πρωί της Τετάρτης. Οπως άλλωστε συμβαίνει με όλα τα κακά μαντάτα. Ο Μίμης Παπαϊωάννου, ο κορυφαίος έλληνας ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα σύμφωνα με τη Διεθνή Υπηρεσία Στατιστικής του Ποδοσφαίρου, δεν είναι πια ανάμεσά μας. Ανήμερα τα 93α γενέθλια του Κώστα Νεστορίδη, η μοίρα τα έφερε έτσι κι έφυγε από κοντά μας σε ηλικία 81 ετών, ύστερα από χρόνια μάχη με διάφορα προβλήματα υγείας που τα τελευταία χρόνια τον είχαν καθηλώσει στο σπίτι. Για τον λόγο αυτό εξάλλου δεν μπόρεσε να βρεθεί στη σημαντικότερη στιγμή της σύγχρονης ιστορίας του συλλόγου, που δεν ήταν άλλη από τα εγκαίνια της «Αγια-Σοφιάς» το περασμένο φθινόπωρο.

Το περίμενε και το ήθελε όσο λίγοι, δυστυχώς όμως δεν τα κατάφερε. Η μορφή του ωστόσο θα «ζει» για πάντα μέσα στο νέο γήπεδο της ΑΕΚ, αφού η φιγούρα του δεσπόζει στον έναν από τους τέσσερις πυλώνες του ναού των ΑΕΚτζήδων. Εκεί, στη Νέα Φιλαδέλφεια που μεγαλούργησε, που έφτιαξε τον μύθο του και πέτυχε κάτι που δεν συμβαίνει με πολλούς. Να μπει στην καρδιά κάθε ποδοσφαιρόφιλου και όχι μόνο σε εκείνη των οπαδών της ομάδας που τίμησε με την παρουσία του. Η υπέροχη φωνή του θα ηχεί για πάντα στην «Αγια-Σοφιά», μέσω του ύμνου της ΑΕΚ που έγραψε ο Χρήστος Κολοκοτρώνης, συνέθεσε ο αξεπέραστος Στέλιος Καζαντζίδης και τραγούδησε ο ίδιος.

Ο Μίμης πήγε στην Ενωση από την ομάδα του χωριού του, τη Νέα Γενεά της Νέας Νικομήδειας Ημαθίας, το καλοκαίρι του 1962, κατόπιν υπόδειξης του Τρύφωνα Τζανετή και απόφασης του τότε προέδρου Νίκου Γκούμα. Αγωνίστηκε στην ΑΕΚ για 17 ολόκληρα χρόνια, σε 566 επίσημους αγώνες (πρωτάθλημα, Κύπελλο, Κύπελλα Ευρώπης) και πέτυχε συνολικά 289 γκολ. Πανηγύρισε με τον Δικέφαλο στο στήθος τα πρωταθλήματα του 1963, του 1968, του 1971, του 1978 και του 1979 και τα Κύπελλα του 1964, του 1966 και του 1978. Αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ στην Α’ Εθνική τη σεζόν 1963-64 με 29 γκολ και τη σεζόν 1965-66 με 24 γκολ.

Πέντε ποδοσφαιράνθρωποι και φίλοι του Μίμη, μίλησαν στα «ΝΕΑ» για εκείνον. Για αυτό που δεν θα ξεχάσουν από τον Παπαϊωάννου, για τον άνθρωπο και ποδοσφαιριστή Μίμη Παπαϊωάννου. Λάκης Νικολάου, Νίκος Χρηστίδης, Τάκης Νικολούδης, Μίμης Δομάζος και Ανδρέας Σταματιάδης,  άνοιξαν την καρδιά τους και αποκάλυψαν πτυχές της προσωπικότητας και του μεγαλείου του. Κοινή συνισταμένη και των πέντε, η ποιότητα που είχε ο Μίμης σαν άνθρωπος και τον έκανε να ξεχωρίζει σαν τη μύγα μες το γάλα. Παρά την καταγωγή του από ένα χωριό της επαρχίας, εκείνος κατάφερε να λάμψει και να αφήσει το αποτύπωμά του πολύ σύντομα.

ΝΙΚΟΛΑΟΥ

«Αληθινός»

Περισσότερο φορτισμένος από τους μύθους της ΑΕΚ και του ελληνικού ποδοσφαίρου, ήταν ο Λάκης Νικολάου. Πέρα από συμπαίκτες, οι δυο τους υπήρξαν και πολύ καλοί φίλοι όπως εξομολογείται ο παλαίμαχος άσος της Ενωσης και σπουδαίος ορθοπεδικός. Ηταν από τους λίγους που είχε σταθερή επαφή με τον Μίμη όλο αυτό  το διάστημα της μεγάλης περιπέτειας της υγείας του. «Οικογενειακός φίλος, πολύ δεμένοι, ζήσαμε πολλά μαζί και δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάτι συγκεκριμένο», απαντά στο αν μπορεί να κρατήσει κάτι ιδιαίτερο από εκείνον και τη φιλία τους όλες αυτές τις δεκαετίες. «Δεν ήταν ψεύτικος, σε όλα του ήταν αληθινός, γι’ αυτό και ήταν ίσως λίγο παρεξηγημένος σε σχέση με τους άλλους παίκτες», συμπληρώνει ο Λάκης Νικολάου που θα σταθεί και στο γεγονός πως ο Παπαϊωάννου ήταν πολύ μπροστά από την εποχή του σε επίπεδο επαγγελματισμού. «Σοβαρός πολύ και επαγγελματίας την περίοδο που το ποδόσφαιρο ήταν καθαρά ερασιτεχνικό». Οσο για την ποιότητά του ως άνθρωπος; «Είχε όλα τα καλά ενός ανθρώπου που θα τον έβαζες άνετα μέσα στο σπίτι σου και θα τον συναναστρεφόσουν».

ΧΡΗΣΤΙΔΗΣ

«Ηταν μεγάλος ατακαδόρος»

Στο γενικότερο εκτόπισμα που είχε ο Μίμης, στάθηκε και ο μεγάλος πρωταγωνιστής της αξέχαστης βραδιάς με την ΚΠΡ, Νίκος Χρηστίδης. Ο βετεράνος τερματοφύλακας που με τις δύο αποκρούσεις του στη διαδικασία των πέναλτι, έστειλε την ΑΕΚ στα ημιτελικά του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. Αφού πρώτα η τρομερή κεφαλιά του Μίμη είχε ισοφαρίσει το 3-0 του πρώτου ματς κι έστειλε το παιχνίδι στην παράταση. «Ενα χωριατόπουλο που ήρθε από τη Νέα Νικομήδεια στην Αθήνα και χωρίς να το προσπαθήσει ιδιαίτερα, μέσα σε λίγους μήνες έγινε ομοτράπεζος του Νεστορίδη, που ήταν η κορυφή της ομάδας τότε. Αυτό είναι ένα σοβαρό μάθημα και για να το πετύχεις πρέπει να έχεις παιδεία. Η παιδεία ήταν μέσα στη φύση του Μίμη. Τον έλεγαν βλάχο, χωριάτη, τσέλιγκα, αλλά αυτός ο… τσέλιγκας μέσα σε λίγους μήνες κέρδισε την εκτίμηση όλων. Η ανωτερότητά του ήταν ολοκάθαρη και κανένας δεν μπορούσε να μιλήσει. Εγώ τον αποκαλούσα θυμόσοφο. Ελεγε κάτι ατάκες την κατάλληλη στιγμή, που άλλοι θα χρειάζονταν ώρες για να βγάλουν αυτό το συμπέρασμα», αναφέρει ο Χρηστίδης και εξιστορεί ένα περιστατικό ενδεικτικό του χαρακτήρα του Μίμη.

«Μετά το ματς με την ΚΠΡ και αφού πανηγυρίσαμε την πρόκριση, φύγαμε μαζί για να πάρουμε τα αυτοκίνητά μας και πετύχαμε έξω από το γήπεδο μια παρέα ανθρώπων που μας σταμάτησαν για συγχαρητήρια και κάποια στιγμή εγώ βρέθηκα στα χέρια τους σηκωμένος. Αφού με άφησαν κάποια στιγμή, του λέω. “Ρε Μίμη, εσύ έβαλες την γκολάρα, εσύ είσαι ο παικταράς, εσένα έπρεπε να σηκώσουν στα χέρια τους, όχι εμένα”. Και τι μου λέει; “Οχι φίλε, αυτή η μέρα είναι δική σου”. Και είχε δίκιο. Είπε αυτό που ένιωθε εκείνη τη στιγμή, αυτό που ζούσε. Αλλος μπορεί και να είχε ενοχληθεί που του… έκλεψαν τη δόξα. Οχι μόνο το σκέφτηκε, αλλά το είπε κιόλας».

ΝΙΚΟΛΟΥΔΗΣ

«Κύριος σε όλα του»

Τη δική του εμπειρία από τη συναναστροφή με τον Μίμη Παπαϊωάννου μετέφερε στα «ΝΕΑ» και ο σπουδαίος Τάκης Νικολούδης. Ενας από τους μεγαλύτερους τεχνίτες που ανέδειξε το ελληνικό ποδόσφαιρο και έγραψε τη δική του ιστορία με τη φανέλα της ΑΕΚ αλλά και με εκείνες του Ηρακλή και του Ολυμπιακού. «Υπήρχε μεγάλος σεβασμός και αγάπη. Ηταν άνθρωπος αγαπητός, δεν ήταν υπερόπτης, παρότι τεράστιο όνομα. Κέρδισε τους πάντες και τα πάντα, ξεχώριζε», λέει αρχικά ο Νικολούδης. «Είναι μέσα στα πολύ μεγάλα ονόματα του ελληνικού ποδοσφαίρου όπως ο Δομάζος, ο Κούδας, ο Δεληκάρης. Ησύχασε γιατί ταλαιπωρήθηκε πολύ τον τελευταίο καιρό. Με τον Μπάρλο και μπροστάρη εκείνον έγινε η ΑΕΚ αποδεκτή από όλους. Πλέον έχει και το δικό της γήπεδο, όμως δυστυχώς ο Μίμης δεν πρόλαβε να το ζήσει», λέει με ένα μικρό παράπονο ο παλαίμαχος άσος.

«Ο Μίμης ήταν ένας κύριος, ακόμα και μέσα στο παιχνίδι που η ένταση ανέβαινε καμιά φορά, πάντα προσπαθούσε να ηρεμήσει τους άλλους, δεν προκαλούσε ποτέ. Τον θαυμάζαμε, ήταν ο αρχηγός μας», συμπληρώνει, πριν παραθέσει μία μικρή προσωπική ιστορία γύρω από την αντίληψη που είχε για την ΑΕΚ και τον Μίμη όταν έπαιζε στον Ηρακλή, αλλά αναθεώρησε μόλις κατέβηκε στην Αθήνα. «Να πω και κάτι ακόμα. Οταν ήμουν στον Ηρακλή, πριν πάω στην ΑΕΚ, δεν μπορώ να πω ότι συμπαθούσα την ΑΕΚ ιδιαίτερα. Γιατί μας έβαζε ένα γκολ ο Μίμης κάθε φορά και τελείωνε το παιχνίδι. Και αισθανόμουν μία απέχθεια, γιατί δεν μπορούσαμε να τους νικήσουμε ποτέ. Οχι για κάποιον άλλο λόγο. Κι όταν τελικά πήγα στην ΑΕΚ, που ήταν η καλύτερη επιλογή για μένα αν και είχα και άλλες προτάσεις, μου έκατσε μέσα στους πρώτους μήνες να ζήσω κι αυτή την απίστευτη πορεία στο ΟΥΕΦΑ. Δέθηκα με την ομάδα και θαύμασα τον Μίμη».

ΧΡ. ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ

«Εβγαινε στη σκηνή με μια μπάλα»

Για τον Μίμη Παπαϊωάννου μίλησε και ο σημαντικός μουσικοσυνθέτης Χρήστος Νικολόπουλος. Ηταν κατατοπιστικός και άμεσος:

«Ο Μίμης ήταν παιδικός μου φίλος.  Ημασταν συντοπίτες, εκείνος από τη Νέα Νικομήδεια κι εγώ από το  Καψοχώρι του νομού Ημαθίας.  Απέχουν περίπου δέκα χιλιόμετρα. Εγώ έπαιζα μπουζούκι στα πανηγύρια και εκείνος ποδόσφαιρο στην ομάδα της Βέροιας.  Ερχόταν μετά τις νίκες που έκαναν και τραγουδούσε λίγο από τότε.

Βρεθήκαμε στην Αθήνα, αυτός στην ΑΕΚ εγώ ως εσωτερικός μετανάστης. Κάποια στιγμή τον σύστησα στον Καζαντζίδη τον οποίο θαύμαζε. Οταν έφτασε η στιγμή που τον ζήτησε η Ρεάλ και η ΑΕΚ δεν του επέτρεπε να πάει, του πρότεινε ο Καζαντζίδης να έρθει στην περιοδεία που κάναμε, μαζί με τη Μαρινέλλα στη Γερμανία, για να λέει μερικά τραγούδια. Πράγματι ήρθε μαζί μας και έλεγε κάποια κομμάτια όπως το “Τελευταίο βράδυ μου” κ.ά. Το χαρακτηριστικό από εκείνες τις εμφανίσεις του ήταν ότι έβγαινε στη σκηνή με μια μπάλα και τη στολή της Εθνικής Ομάδας και τον υποδεχόταν με ενθουσιασμό το κοινό. Τραγουδούσε ωραία. Το 1965 ήταν η τελευταία χρονιά που ο Στέλιος Καζαντζίδης εμφανίστηκε σε κέντρο. Εμφανίστηκε στο “Φαληρικό” στην οδό Ηπείρου – στο σημερινό «Κύτταρο». Ηρθε μαζί μας κι ο Μίμης και έλεγε στο πρόγραμμα μερικά τραγούδια. Τότε γεννήθηκε και η ιδέα να του γράψω έναν ύμνο για την ΑΕΚ. Ετσι έγινε – σε στίχους του Χρήστου Κολοκοτρώνη – και το τραγούδησε ο Μίμης.  Θυμάμαι όταν έπαιζε στην ΑΕΚ, επειδή εγώ έμενα Νέα Φιλαδέλφεια, ερχόταν συνέχεια σπίτι μετά την προπόνηση. Ηταν ο πιο ηθικός, έντιμος και πειθαρχημένος άνθρωπος που έχω γνωρίσει στη ζωή μου και με τρομερό χιούμορ. Ο Μίμης τα τελευταία χρόνια έπασχε από βαριάς μορφής άνοια. Οσες φορές τον είχα επισκεφτεί δεν με είχε αναγνωρίσει. Καλό του ταξίδι».

ΣΤΑΜΑΤΙΑΔΗΣ

«Είχε τα πάντα, ήταν πλήρης»

Από τους μεγαλύτερους στην ιστορία της ΑΕΚ ήταν και ο Ανδρέας Σταματιάδης. Συμπαίκτης και προπονητής του Μίμη! Φοβερός και γλαφυρός στη διήγησή του για τον Παπαϊωάννου: «Εφυγε και ο Μίμης… Ο Μίμης της ΑΕΚ… Ο νεότερος της αγίας, μαγικής τριάδας… Νεστορίδης, Σταματιάδης, Παπαϊωάννου… Τεράστιος  ποδοσφαιριστής, με τρομερό αριστερό πόδι, εκπληκτικό άλμα, φοβερό κεφάλι, πλήρης. Με τα αγαπημένα του Puma. Είχα την τύχη να τον έχω συμπαίκτη αλλά και υπό τις οδηγίες μου από τον πάγκο, άλλωστε ήμουν και ο τελευταίος προπονητής του όταν σταμάτησε το 1979, δέκα χρόνια μετά από εμένα. Φυσικός διάδοχός μου στην αρχηγία και επαγγελματίας από τους λίγους. Πρώτος στην προπόνηση και με αθλητική ζωή μέχρι τέλους. Θυμάμαι πως όταν  γύρισε να παίξει μετά την περιοδεία με τον Καζαντζίδη, φοβόταν τις αποδοκιμασίες του κόσμου.  “Αυτοί που θα σε αποδοκιμάσουν σήμερα, θα σε αποθεώνουν την επόμενη Κυριακή”,  του είπα και μπήκε και έπαιξε όπως πριν! Αυτός ήταν ο Μίμης. Στη μεγάλη ρεβάνς με την ΚΠΡ, αφού έχε βάλει ένα απίστευτο τρίτο γκολ, δεν ήθελε με τίποτα να χτυπήσει πέναλτι, όταν έφτασε το παιχνίδι εκεί. Του έβγαζα τη φόρμα και την ξανάβαζε! Με τα πολλά, τον έπεισα και χτύπησε τελικά το τελευταίο πέναλτι της ΑΕΚ που έδωσε και την πρόκριση, αφού μετά έκανε ο Χρηστίδης τη μεγάλη απόκρουση. Αξέχαστες στιγμές, τι να πρωτοθυμηθώ από εκείνη την εποχή…

Δυστυχώς, την τελευταία φορά που τον είδα σε μια εκδήλωση στη Βυζαντινή Γωνιά, για την ομάδα του 1976-77, μετά βίας με γνώρισε. Από αυτή την εκφυλιστική παλιοαρρώστια. Δεν έχω άλλα λόγια. Είμαι συντετριμμένος».

ΔΟΜΑΖΟΣ

«Ο Μίμης ήρθε από τον Θεό»

Ο Στρατηγός Μίμης Δομάζος, ήταν το άλλο μεγάλο 10άρι του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ιδού τι λέει, λοιπόν στα «ΝΕΑ» και το in.gr: «Ημασταν μαζί στην εθνική ομάδα, στον Παγκρήτιο στην Αμερική όταν τελειώσαμε την καριέρα μας, πήγα για ένα μήνα εγώ και ήταν καιρό εκείνος, αλλά και στην ΑΕΚ. Για να καταλάβεις πόσο σπουδαίος ήταν και ως άνθρωπος, όταν έκανα τη μεταγραφή στην ΑΕΚ, αν και φορούσε εκείνος τη φανέλα με το 10, μου την έδωσε. “Τώρα είναι δική σου, εσύ θα την έχεις”, είπε.  Θυμάμαι πως ο Μίμης με πείραζε και μου έλεγε “είμαι πιο ψηλός από εσένα”, αλλά κι εκείνος πάνω κάτω το ίδιο ύψος είχε, κοντός ήταν. Το άλμα του τρομερό, μπορούσε να κοντρολάρει στον αέρα την μπάλα. Με αριστερό πόδι υπέροχο, μαγικό. Ηταν παίκτης που ήρθε από τον Θεό! Τέτοιοι ποδοσφαιριστές γεννιούνται. Ναι, μαθαίνουν στην πορεία πράγματα, αλλά γεννιούνται».