Ερχεται νέα λιτότητα και ο νέος προϋπολογισμός (της Βρετανίας) δεν το αλλάζει αυτό

Εχω περάσει περισσότερα από 25 χρόνια καλύπτοντας προϋπολογισμούς και έμαθα έναν χρυσό κανόνα: τα περισσότερα από αυτά που λέγονται εξατμίζονται από τη συνείδηση του κοινού μέχρι το Σαββατοκύριακο. Από όλες τις υποσχέσεις του (υπουργού Οικονομικών της Βρετανίας) Τζέρεμι Χαντ, μόνο μία θα μείνει στη μνήμη του εκλογικού σώματος: η παροχή 30 ωρών δωρεάν παιδικής φροντίδας στους εργαζόμενους γονείς για τα μωρά και τα νήπιά τους κατά τη διάρκεια του χρόνου.

Αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημα από όλα εκτείνεται πολύ ευρύτερα από τον Χαντ ή τον (πρωθυπουργό) Σούνακ ή τους Τόρις. Εκτείνεται σε όλο το Westminster. Ολα τα κύρια κόμματα συμφωνούν ότι αυτό που πρέπει να κάνει η οικονομία είναι να αναπτυχθεί. Ωστόσο, η οικονομία δεν αναπτύσσεται περισσότερο από έναν πολύ μέτριο ρυθμό. Ηταν έτσι από το τραπεζικό κραχ του 2008 και τίποτα από όσα ανακοίνωσε ο Χαντ, ούτε οι επενδυτικές ζώνες ούτε τα δισεκατομμύρια φορολογικές εκπτώσεις για πλούσιους ανθρώπους ή μεγάλες επιχειρήσεις, δεν θα το αλλάξει αυτό.

Την ίδια ώρα, εκατοντάδες χιλιάδες δάσκαλοι, κατώτεροι γιατροί, δημόσιοι υπάλληλοι, εργαζόμενοι στο Tube και δημοσιογράφοι του ραδιοφώνου του BBC απεργούσαν στο μεγαλύτερο κύμα εργατικής δράσης για περισσότερα από 30 χρόνια. Ωστόσο, δεν είχε τίποτα να πει (ο Χαντ) για τις αμοιβές του δημόσιου τομέα.

Με άλλα λόγια: μπορούμε να αλλάξουμε ποιος είναι υπεύθυνος, αλλά δεν θα αλλάξει αυτό που κάνει. Είναι καιρός οι πολιτικοί μας να απογαλακτιστούν από το μεθυστικό οπιούχο μιας φανταστικής έκρηξης (ανάπτυξης της οικονομίας). Ωρα να αντιμετωπίσουμε τα γεγονότα: το Ηνωμένο Βασίλειο είναι μια πλούσια χώρα που έχει αρκετά χρήματα για να εξασφαλίσει ότι τα παιδιά δεν θα παγώσουν και οι γονείς τους δεν θα πεινάσουν. Ας βρούμε τι χρειάζεται ο λαός μας, σε στέγαση, υγειονομική περίθαλψη και εκπαίδευση και ας το παρέχουμε, αναδιανέμοντας πόρους από αυτούς που τους αποθησαυρίζουν. Οπως είπε ο Κέινς στα βάθη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου: «Ο,τι μπορούμε πραγματικά να κάνουμε, μπορούμε να το αντέξουμε οικονομικά». Αυτό θα είναι δυσκολότερο τώρα που έχει τελειώσει η εποχή του σχεδόν δωρεάν χρήματος, όπως αποδεικνύεται από τις τρέχουσες καταστροφές στον τραπεζικό κλάδο. Αλλά αυτό αποκαλύπτει πόσες από τις υποτιθέμενες οικονομικές μας μάχες είναι πραγματικά πολιτικές – για το ποιος παίρνει τι και ποιος δεν παίρνει τελικά τίποτα. Ας κάνουμε λοιπόν αυτές τις μάχες. Το υπόλοιπο οικονομικό παζλ θα μπει στη θέση του.

Ο Αντίτια Τσακραμπόρτι είναι αρθρογράφος του «Guardian»